บทที่ 17 ถุงสมุนไพรของก็อบลิน

บทที่ 17 ถุงสมุนไพรของก็อบลิน

หลังผ่านเหตุวุ่นวาย ทั้งสองคนก็ไม่มีอารมณ์จะเดินเตร็ดเตร่ต่อ เลยตัดสินใจกลับไปที่ถ้ำเดิมที่เคยพักเมื่อคืนเพื่อตั้งหลัก

ขากลับ คีธไม่ลืมที่จะกลบเกลื่อนร่องรอยตามทาง

แม้เวลาสู้จริงจะดูงกๆ เงิ่นๆ ไปบ้าง แต่เรื่องทักษะการเอาตัวรอดในป่า เขาคือสุดยอดนักรบโทเท็มตัวจริงเสียงจริง พวกก็อบลินไม่มีทางแกะรอยตามมาเจอที่ซ่อนของพวกเขาได้แน่นอน

"ไม่นึกเลยว่าผ้าพันแผลเน่าๆ ที่ทำเล่นๆ จะได้ใช้จริง" คอลินขยับไหล่เบาๆ

แผลจากธนูได้รับการปฐมพยาบาลแล้ว แต่ยังปวดตุบๆ อยู่

ข่าวดีคือเขายังไม่รู้สึกถึงพิษ แสดงว่ายาต้านพิษได้ผล

แถมหัวธนูของพวกก็อบลินไม่มีเงี่ยง ตอนดึงออกเลยไม่สร้างความเสียหายเพิ่ม แผลเลยไม่ใหญ่มาก

"เจ้าล่ะเป็นไงบ้าง?" คอลินหันไปถามคีธที่นั่งอยู่อีกมุม

"ร่างกายข้าทนไหวอยู่แล้ว" คีธตอบอย่างไม่ยี่หระ

ตัวฮาล์ฟออร์คเองก็มีผ้าพันแผลพันไว้รอบตัว โดนหอกก็อบลินจิ้มไปหลายแผลเหมือนกัน

แต่คอลินดูแล้ว แผลของคีธดูไม่สาหัสเท่าไหร่ อย่างน้อยเลือดก็ออกน้อยกว่าเขาเยอะ

"งั้นพรุ่งนี้เราไปกู้กับดักแล้วกลับกันเถอะ ข้าทนไม่ไหวแล้ว วันนี้กินของเย็นๆ ไปก่อนนะ เดี๋ยวจุดไฟแล้วพวกก็อบลินจะแห่กันมา"

พูดจบ คอลินก็หยิบไส้กรอกกับขนมปังจากถุงส่งให้เพื่อน

เขากัดไส้กรอกคำนึง

ไส้กรอกเย็นชืด รสชาติมันเลี่ยนๆ เค็มจนแสบลิ้น

ขนมปังก็แข็งโป๊ก กัดไม่เข้า ต้องใช้มีดเฉือนเป็นชิ้นเล็กๆ อมไว้ในปากแล้วจิบน้ำตาม ให้มันค่อยๆ นิ่มลง

"พูดตรงๆ นะ ข้าไม่อยากมาเจออะไรแบบนี้อีกแล้ว"

"คิดถึงถุงสมุนไพรสองถุงนั่นเข้าไว้สิ" คีธปลอบ "เผลอๆ วันข้างหน้าเราอาจจะนึกขอบคุณการเดินทางครั้งนี้ก็ได้"

หลังจากรีบกินอาหารจนเสร็จ

คอลินลากถุงที่แย่งมาจากก็อบลินมาดู

น้ำหนักพอๆ กับถุงของเขาเลย

พอเปิดปากถุงดู ข้างในอัดแน่นไปด้วยสมุนไพรจริงๆ

คอลินเทของทั้งหมดลงบนพื้น

ปริมาณสมุนไพรเยอะกว่าที่พวกเขาหามาได้ซะอีก ส่วนใหญ่เป็นหญ้าหนามทอง มีมอสผิวหินปนมาบ้าง ดูท่าเผ่าก็อบลินก็น่าจะมีหมอผีปรุงยาเหมือนกัน

เขาแยกประเภทสมุนไพรคร่าวๆ

รอบนี้พวกเขาได้หญ้าหนามทองประมาณสิบห้าปอนด์ มอสผิวหินหนึ่งปอนด์ เห็ดม่วงพ่นควันนิดหน่อย แล้วก็หญ้าดาวน้ำค้างแข็งหนึ่งต้น

พอลองคำนวณราคา คอลินตกใจแทบหงายหลัง

รวมๆ แล้วมูลค่าปาเข้าไปสิบกว่าเหรียญทอง!

เขานับทวนอีกหลายรอบจนแน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป

สุดท้าย คอลินจ้องมองหญ้าดาวน้ำค้างแข็งในถุง

แม้จะเกิดในดินแดนแห้งแล้ง แต่มันยังคงดูบอบบางและงดงาม สมราคาห้าเหรียญทอง

พอมองดูมัน คอลินก็นึกถึงคนแคระที่ร้านสมุนไพรวันก่อน

ถ้าหวังพึ่งแต่ระบบสุ่มคาถาให้ ก็ไม่รู้ว่าจะได้คาถาที่ต้องการหรือเปล่า... แต่สมุนไพรต้นนี้ราคาตั้งห้าเหรียญทอง จะเอาไปให้คนแคระแปลกหน้านั่นจริงๆ เหรอ?

แต่ถ้าจะไปเรียนที่โรงเรียนเวทมนตร์จริงๆ ค่าเทอมปาเข้าไปหลายร้อยเหรียญทอง

ถ้าคนแคระนั่นสอนได้จริง ก็ถือว่าคุ้มแสนคุ้ม

คอลินชั่งใจพลางเปิดหน้าต่างสถานะดู

ความชำนาญการร่ายเวทอยู่ที่ 499 แต้ม ขาดอีกแต้มเดียวก็จะอัปเลเวลแล้ว

เขารู้สึกปวดแผลที่หลัง

บอกได้คำเดียวว่าทริปนี้ คุ้มค่าตั๋วสุดๆ

"รอบนี้ได้เท่าไหร่?" คีธถาม

คอลินยิ้ม "แบ่งกันแล้ว เจ้าเอาไปนอนตีพุงในเมืองเธาซันด์มาสต์ได้หลายเดือนเลย"

"กลับไปข้าต้องจัดมื้อใหญ่ซะหน่อย"

"เจ้าว่า... พวกก็อบลินมันแปลกๆ ไหม?" คอลินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดสิ่งที่คาใจออกมา

คีธขมวดคิ้ว "แปลกยังไง?"

"ก็อบลินเป็นพวกขี้เกียจและเห็นแก่ตัว ใช่ไหม?"

"ข้ารู้จักพวกมันดี พวกตัวเปี๊ยกนั่นยอมตายดีกว่าต้องทำงานให้เพื่อนร่วมเผ่า เกลียดทุกอย่างที่ขยับได้ และชอบทรมานสิ่งมีชีวิต" คีธเสริม "ถ้าไม่ใช่เพราะพวกมันอ่อนแอ ป่านนี้คงครองโลกไปแล้ว"

"เจ้าก็บอกเองว่า พอหน้าหนาวพวกมันจะกลับรัง ตอนนี้ภัยหนาวกำลังมา ปีนี้ต้องหนาวและลำบากกว่าทุกปี"

คอลินวิเคราะห์ต่อ "แล้วทำไมพวกมันถึงออกมาเก็บสมุนไพร แทนที่จะไปล่าสัตว์หรือเก็บผลไม้เตรียมเสบียงล่ะ?"

คีธชะงัก ก้มหน้าครุ่นคิด

"หญ้าหนามทองใช้รักษาแผลได้" คอลินสรุป "ข้าเลยสังหรณ์ใจว่า พวกมันกำลังเตรียมทำสงคราม หรือไม่ก็ในเผ่ามีคนเจ็บเยอะผิดปกติ"

"อาจจะเป็นเพราะฝูงหมาป่าที่เราเจอเมื่อวันก่อนก็ได้"

คีธพูดต่อ "จำหมาป่าขาวตัวยักษ์นั่นได้ไหม? นั่นคือวินเทอร์วูล์ฟ พวกมันเกลียดความร้อนและไฟ ปกติจะอยู่แถวบ้านเกิดข้า การที่มันโผล่มาแถวนี้ก็แปลกมาก"

คุยเรื่องเครียดๆ ในถ้ำมืดๆ แบบนี้ บรรยากาศชักไม่ค่อยดี

เหมือนกับว่าพวกเขาหลุดเข้ามาอยู่กลางแผนการร้ายของใครบางคน

"ต่อให้มีแผนร้ายอะไร เราก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี" คอลินตัดจบ

กินเสร็จ ทั้งคู่ก็นอนพักผ่อน

ผลัดกันเฝ้ายามจนรุ่งเช้า

ทั้งสองที่ยังมีแผลติดตัว ตัดสินใจไปดูกับดักที่วางไว้ ถึงจะไม่ได้เหยื่อ แต่ตัวกับดักทำจากเหล็ก ราคาแพง จะทิ้งไว้เฉยๆ ก็เสียดาย

พวกเขาเดินลัดเลาะไปตามเนินเขาหิน

คีธวางกับดักไว้บนทางด่านสัตว์ที่น่าจะมีหมาป่าผ่าน บวกกับเหยื่อล่อที่เป็นเครื่องในงู โอกาสได้ตัวมีสูง

พอไปถึง ทั้งคู่แอบดูอยู่ไกลๆ

ตรงจุดวางกับดักว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย

คอลินนึกถึงเรื่องเมื่อวาน

เขารีบคว้าแขนคีธที่กำลังจะเดินเข้าไป "เจ้าว่าพวกก็อบลินจะมาเจอกับดัก แล้วดักซุ่มโจมตีเราอยู่แถวนี้ไหม?"

"ไร้สาระ" คีธแย้ง

"แล้วไอ้เรื่องเมื่อวานที่เราเดินไปจ๊ะเอ๋กับก็อบลินโดยที่ต่างฝ่ายต่างไม่รู้ตัวเนี่ย ไม่ไร้สาระกว่าเหรอ?" คอลินเตือน "ระวังไว้ก่อนดีกว่า"

คีธสูดจมูกฟุดฟิด "เออๆ ก็ได้ ตามมาดีๆ ล่ะ"

ทั้งสองค่อยๆ ลัดเลาะปีนขึ้นไปตามโขดหิน หวังจะอ้อมไปดูจุดวางกับดักจากมุมสูง

ยังไม่ทันถึงที่หมาย สายตาพวกเขาก็ปะทะเข้ากับเงาสีขาวที่ซ่อนตัวอยู่ในซอกหิน

"ก้นก็อบลินเอ๊ย!" คีธอุทาน "อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น"

คอลินเพ่งดู เงาสีขาวนั่นมีรอยเลือดสีแดงติดอยู่... นั่นมันวินเทอร์วูล์ฟตัวที่โจมตีขบวนรถเมื่อวันก่อนนี่นา!?

สัตว์ร้ายขนาดยักษ์ซ่อนตัวเงียบกริบ จ้องเขม็งไปที่กับดักที่มีเครื่องในวางล่ออยู่

แม้จะฟังดูเหลือเชื่อ แต่คอลินมั่นใจว่ามันกำลังดักรอ "มนุษย์" ที่วางกับดัก—ซึ่งก็คือเขากับคีธนั่นแหละ

พอนึกถึงการต่อสู้เมื่อวันก่อน หัวใจเขาก็ยังเต้นไม่เป็นจังหวะ

"หนีทันไหม?"

"ไม่ทันแล้ว" คีธกระซิบเสียงเครียด "ข้าอุตส่าห์เลือกทางเหนือลม แต่ด้วยสัญชาตญาณของมัน เดี๋ยวคงได้กลิ่นเราแน่ แล้วทีนี้แหละ การไล่ล่าแบบกัดไม่ปล่อยก็จะเริ่มขึ้น"

คอลินมองดูนักล่าตัวยักษ์ที่ขนาดพอๆ กับม้า

การจะหนีรอดจากมันในทุ่งหินโล่งๆ แบบนี้ แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

"สรุปคือ ทันทีที่เราก้าวเข้ามาตรงนี้ ก็เท่ากับว่าต้องสู้กันให้ตายไปข้างหนึ่งสินะ" คอลินถอนหายใจ "ซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆ..."

"ยังดีที่ตอนวางกับดักข้ารอบคอบ กลบกลิ่นไว้มิดชิด ไม่งั้นเมื่อคืนเราคงโดนมันบุกมาฆ่ายกถ้ำไปแล้ว"

คอลินรีบควานหาคบเพลิงในกระเป๋า

บางทีรอบๆ นี้อาจจะมีหมาป่าตัวอื่นซุ่มอยู่ด้วย

คิดได้ดังนั้น เขาคาบเห็ดม่วงไว้ในปากเตรียมพร้อม

ทันใดนั้น หางตาเขาก็เหลือบเห็นวินเทอร์วูล์ฟที่ซ่อนอยู่ผงกหัวขึ้นมา จมูกฟุดฟิด หันซ้ายหันขวา เหมือนมันจะจับสังเกตอะไรได้บางอย่าง

คอลินตะโกนก้องในใจ ต้องลงมือแล้ว!