บทที่ 14 เก็บสมุนไพร

บทที่ 14 เก็บสมุนไพร

หลังจากเตรียมทุกอย่างเรียบร้อย ทั้งสองก็เดินออกจากหมู่บ้าน

จริงอย่างที่ชายคนนั้นบอก ทางทิศตะวันตกของหมู่บ้านมีเนินเขาเตี้ยๆ หลายลูก มองปราดเดียวก็รู้เลยว่าลูกไหนคือ "ลูกที่สอง" ที่สูงรองลงมา

เนินเขาพวกนี้ดูหัวโล้นชอบกล มีต้นไม้ขึ้นหรอมแหรม พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกปกคลุมด้วยพุ่มไม้เตี้ยๆ หรือไม่ก็หญ้ารกๆ

พอรู้ทิศทางแล้ว ทั้งคู่ก็มุ่งหน้าไปตามทางเดินเล็กๆ

คีธที่มีประสบการณ์เดินป่าเป็นคนนำทาง ส่วนคอลินเดินตามต้อยๆ

"เจ้าบอกว่าไอ้นี่ขวดละห้าสิบเหรียญทอง?" คีธมองขวดแก้วในมืออย่างเหลือเชื่อ

"แน่นอน"

คอลินเดินหอบแฮกๆ ตอบ "นี่ยาครอบจักรวาลแก้พิษได้ทุกชนิดนะ ขายแพงกว่านี้ข้าก็ไม่แปลกใจหรอก"

"งั้นทำไมเราไม่เอาไปขายซะล่ะ?"

"คิดอะไรตื้นๆ..." คอลินแย้ง "เก็บไว้ก่อนดีกว่า อย่างน้อยถ้าเจอพวกก็อบลิน เราก็ยังมีทางรอด"

"พิษของพวกตัวกระจิ๋วแค่นั้น ร่างกายข้าต้านได้สบาย ไม่เห็นต้องพึ่งยา"

"อย่าเอาชีวิตไปเสี่ยงโดยไม่จำเป็นเลยน่า คีธ"

คีธบ่นพึมพำเหมือนกำลังใช้ความคิด แล้วก็เงียบไป

ทั้งสองเดินบุกป่าฝ่าดงเนินเขาหินขรุขระ ทางเดินลำบากเอาเรื่อง โชคดีที่ลมทะเลพัดมาเอื่อยๆ ไม่ร้อนอบอ้าวเกินไป

ยิ่งเดินลึกเข้าไป ก็ยิ่งไม่เจอผู้คน จากที่เห็นผู้ลี้ภัยหรือคนเลี้ยงแกะบ้างประปราย ตอนนี้แทบไม่เหลือใครให้เห็น

ถือเป็นเรื่องดี เพราะถึงแม้คนพวกนั้นจะหลีกหนีคีธ แต่คอลินก็ยังกังวลว่าอาจจะมีพวกบ้าดีเดือดมาหาเรื่อง

"หยุดก่อน"

"มีอะไร?" คอลินที่กำลังก้มหน้าก้มตาเดินสะดุ้งโหยง รีบจับด้ามดาบ

คีธก้มลงมองพื้นข้างหน้า "ตรงนี้มันทะแม่งๆ"

คอลินมองตาม

พวกเขายืนอยู่บนโขดหินนูนๆ ริมโขดหินมีทางลาดเล็กๆ ที่ดูเหมือนถูกเกลี่ยให้เรียบ นำลงไปข้างล่าง

พอมองลอดลงไป ใต้โขดหินนั้นมีปากถ้ำเล็กๆ ซ่อนอยู่

ตำแหน่งถ้ำนี้ซ่อนเร้นสายตามาก ถ้ามองไกลๆ ไม่มีทางเห็น หรือจะบอกว่าในภูมิประเทศแบบนี้ ยากมากที่จะสังเกตเห็นอะไรที่ซ่อนอยู่ตามซอกหิน

พอลองมุดเข้าไปดู ก็เจอร่องรอยการก่อกองไฟ เศษหินรูปร่างแปลกตา เศษกระดูกเกลื่อนกลาด แถมยังมีหนังสัตว์ส่งกลิ่นเหม็นเน่าปูอยู่ตามพื้น

"ไม่ผิดแน่ รังก็อบลิน" คีธนั่งยองๆ หยิบเศษกระดูกขึ้นมาดู "ใกล้หน้าหนาวแล้ว พวกตัวเปี๊ยกนี่น่าจะกลับรังใหญ่ไปแล้ว"

"ถือเป็นข่าวดี" คอลินพยักหน้า

"พวกก็อบลินนอกจากจะมีรังใหญ่แล้ว ยังชอบสร้างรังย่อยๆ ไว้พักของ เวลาผ่านไปสักพักก็จะขนของกลับรังใหญ่ รังย่อยพวกนี้ก็จะร้างไป"

คีธพูดต่อ "ข้าไม่อยากเจอพวกมันหรอก ยุ่งยากจะตาย แถมเผ่าใหญ่ๆ ยังเลี้ยงวอร์กไว้ด้วย ถ้าเจอเข้าล่ะก็หนียาก"

"แล้วเราเข้ามาแบบนี้ไม่อันตรายเหรอ? เดี๋ยวหมาป่าได้กลิ่น"

"ฉลาดสมเป็นมนุษย์"

คีธมองไปรอบๆ "แต่รังนี้ไม่มีที่ให้เลี้ยงวอร์ก และไม่มีขี้วอร์กด้วย แถวนี้น่าจะปลอดภัยจากพวกมัน แต่ก็นั่นแหละ ประมาทไม่ได้"

สำรวจเสร็จ ทั้งคู่ก็ออกจากถ้ำเดินทางต่อ

เดินไปได้อีกครึ่งชั่วโมง คอลินก็สังเกตเห็นพืชหน้าตาประหลาดในซอกหิน

มันดูคล้ายก้อนหญ้าแห้งกลิ้งได้ ใบและก้านสีเหลืองอ่อนสานกันแน่น มองเห็นหนามเล็กๆ คล้ายหนามกุหลาบซ่อนอยู่ แม้ลมทะเลจะพัดแรง แต่มันกลับนิ่งสนิทไม่ไหวติง

"เดี๋ยว" คอลินเรียกคีธ

ใช่แน่ๆ หญ้าหนามทอง

เขาจำรูปในร้านสมุนไพรได้แม่นยำ ของจริงตรงหน้าเหมือนในรูปเปี๊ยบ

"นี่มันหญ้าหนามนี่นา คนแก่ในเผ่าข้าเอาไว้รักษาแผล" คีธทักอย่างแปลกใจ

สรุปวันนั้นที่ร้านสมุนไพร เจ้าไม่ได้ดูอะไรเลยสินะ?

คอลินบ่นในใจ นึกขอบคุณตัวเองที่ไม่ไว้ใจสมองเพื่อนฮาล์ฟออร์ค

เมื่อมั่นใจแล้ว เขาเอาผ้าพันแผลที่ทำจากขากางเกงพันมือ

ขณะกำลังจะเอื้อมมือไปเด็ดหญ้าที่นิ่งสนิท จู่ๆ มันก็สั่นไหวอย่างรุนแรง

คอลินเห็นแค่เงาสีน้ำตาลพุ่งเข้ามา

เร็วกว่าความคิด

แรงมหาศาลกระแทกไหล่คอลินจนกระเด็น ช่วยให้เขารอดพ้นจากเงาดำนั้นได้อย่างหวุดหวิด

พอมองกลับไป

คีธที่ผลักเขาออกไป กำลังบีบหัวงูตัวหนึ่งไว้แน่น

เจ้างูตัวน้อยรัดแขนล่ำบึ้กของฮาล์ฟออร์คแน่น หวังจะสู้กลับ แต่เมื่อเทียบขนาดตัวแล้ว แรงแค่นั้นทำอะไรคีธไม่ได้เลย

กร๊อบ!

คีธกัดหัวงูขาดกระเด็น แล้วยัดตัวงูใส่กระเป๋า

"ลาภปาก" ฮาล์ฟออร์คยิ้มแฉ่ง

"งูแบบนี้ไม่น่าจะมีราคานะ"

"ใครบอกว่าจะขาย อย่างน้อยเย็นนี้ก็ได้กินเนื้อร้อนๆ" คีธมองเพื่อนด้วยสายตาแปลกๆ "เอะอะก็เงินๆๆ สมองเจ้าคงเพี้ยนไปแล้วมั้ง"

คอลินถอนหายใจ แล้วหันกลับไปตัดสมุนไพร

"ไอ้นี่เหรอ?" คีธชะโงกหน้ามาดู

"น่าจะใช่" คอลินสะบัดดินออกจากรากหญ้า "เจ้าว่าหนักเท่าไหร่?"

"ไม่ถึงปอนด์ชัวร์"

ทั้งสองยัดงูกับสมุนไพรใส่กระสอบ แล้วเดินทางต่อ

พอเจอหญ้าหนามทองต้นแรก ต้นต่อๆ มาก็เริ่มโผล่มาให้เห็นเรื่อยๆ แต่สมุนไพรชนิดอื่นกลับไม่เจอเลย ไม่รู้ว่าเพราะหาไม่เจอเองหรือเปล่า

นอกจากสมุนไพรแล้ว ทั้งคู่ยังเก็บผลเบอร์รี่ป่ามาได้นิดหน่อย

ฟ้าเริ่มมืด

พวกเขาหาถ้ำเล็กๆ ในซอกหินทำเลดีๆ พักแรม

ตลอดทางไม่เจอสัตว์ใหญ่ แถวนี้น่าจะปลอดภัยพอสมควร

คีธไปหาฟืนแถวๆ นั้น ส่วนคอลินใช้ [ศรเพลิง] จุดไฟ

พอก่อไฟเสร็จ เขาเอาของที่หาได้วันนี้มาวางกอง ลวงเอาขนมปังกับไส้กรอกออกมา

คีธจัดการลอกหนังงู ควักเครื่องในทิ้งอย่างชำนาญ เอาเนื้อพันไม้เสียบย่างไฟ ส่วนเครื่องในงูก็เก็บใส่ถุงหนังใบเล็กที่พกมา

เสียงไม้แตกในกองไฟดังเปรี๊ยะๆ

ทั้งสองเอาเบอร์รี่มาบดทาขนมปัง กินคู่กับเนื้องูย่างร้อนๆ และไส้กรอก

รสชาติไม่ได้เลิศเลอ แต่ดีกว่ากินขนมปังเปล่าๆ เยอะ

พอกินอิ่ม คอลินเอากระสอบหนุนหัวนอนขดตัวมุมถ้ำ

นอนบนพื้นหินทรายไม่สบายเอาซะเลย นอนท่าเดียวนานๆ ก็เจ็บกระดูก คอลินเริ่มคิดถึงเตียงฟางเหม็นๆ ที่บ้านขึ้นมาตงิดๆ

เขาหันไปบอกคีธที่นั่งเฝ้ายาม "ถ้าได้เงินแล้ว เราไปซื้อถุงนอนกันเถอะ"

"มนุษย์อ่อนแอ ข้าไม่ต้องการของพรรค์นั้นหรอก" คีธตบไหล่ตัวเองอย่างดูแคลน "ทำแบบนั้นผิวหนังจะไม่ด้าน แล้วเจ้าก็จะกลายเป็นไอ้ขี้ก้าง ในเผ่าข้านะ..."

คอลินหาวหวอด ขี้เกียจฟังฮาล์ฟออร์คโม้

เขาพลิกตัวหันหลังให้ ไม่นานก็หลับสนิท