บทที่ 13 ของขวัญจากคนใจบุญ

บทที่ 13 ของขวัญจากคนใจบุญ

เช้าวันรุ่งขึ้น

คอลินลุกจากเตียงสะพายกระสอบ ส่วนคีธแบกหนังสัตว์ดิบสี่มัดที่มัดเตรียมไว้พาดบ่า

กางเกงที่ขาดรุ่งริ่งถูกจัดการใหม่

คอลินฉีกส่วนที่ใช้การไม่ได้ทิ้ง แล้วเอาส่วนที่ยังดีๆ มาต้มในหม้อเก่าๆ ที่ขอมาจากเจ้าของร้านเพื่อฆ่าเชื้อ ทำเป็นผ้าพันแผลแบบหยาบๆ สำรองไว้ใช้ยามฉุกเฉิน

พอจัดข้าวของเสร็จ คอลินก็แวะไปดูบอร์ดภารกิจที่ร้านเหล้าเผื่อฟลุค

เหมือนร้านแบล็กฮาร์ตเปี๊ยบ ไม่มีงานอะไรน่าสนใจเลย

ที่มีแปะอยู่ไม่กี่ใบก็เป็นพวกใบประกาศจับสัตว์ประหลาด

เจ้าหมีขาว "ไวท์ฟรอสต์" ยังคงครองพื้นที่เด่นสุดบนบอร์ด แถมค่าหัวดูเหมือนจะขยับขึ้นไปเป็นเจ็ดสิบเหรียญทองแล้วด้วย

งานหินขนาดนี้พวกเขายังไม่พร้อมหรอก

พอเดินออกจากร้าน ก็เจอบ็อบกำลังดูม้าที่บาดเจ็บอยู่ในคอก

"จะไปแล้วเหรอ?"

บ็อบมองทั้งคู่แวบหนึ่ง ก่อนจะหยิบถุงผ้าใบหนึ่งจากมุมคอกม้ายื่นให้ "ไส้กรอกกับขนมปังอบแห้งนิดหน่อย แล้วก็น้ำอีกสามถุง น่าจะพอกินนะ"

คอลินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

แต่สุดท้ายก็พยักหน้า ยัดถุงเสบียงลงกระสอบแล้วสะพายขึ้นหลังอีกครั้ง

"แบบนั้นแหละ" บ็อบยิ้ม "โชคดีนะ คอลิน"

"โชคดีเช่นกัน บ็อบ"

คอลินกับคีธหันหลังเดินจากไป

ทั้งคู่เดินดุ่มๆ ไปร้านฟอกหนังนอกหมู่บ้านเพื่อขายหนังสัตว์ หนังที่โดนหินทุบตายสองผืนสภาพยังดีอยู่ รวมๆ แล้วขายได้ราวสิบสองเหรียญเงิน

ยังไม่ทันกลับถึงเมือง ก็มีเงินเข้ากระเป๋าเหนาะๆ สามเหรียญทองกับสองเหรียญเงินแล้ว

"เพิ่งรู้นะเนี่ยว่างานนอกเมืองมันรายได้ดีขนาดนี้ รู้งี้หาทำตั้งนานแล้ว" คีธบ่นเสียดาย

"ถ้าบ็อบไม่มาชวน ป่านนี้เรายังนั่งซดโจ๊กอยู่ในเมืองอยู่เลย คนทั่วไปหางานแบบนี้ยากจะตาย" คอลินว่าต่อ "มีอะไรต้องซื้อเพิ่มอีกไหม?"

"หอกซัดหายไปอันนึง ข้าอยากซื้อใหม่"

"ข้าเองก็อยากซื้อพวกคบเพลิงเพิ่มเหมือนกัน"

ถามทางชาวบ้านแถวนั้นเสร็จ ทั้งคู่ก็มุ่งหน้าไปร้านตีเหล็กประจำหมู่บ้าน

ผู้คนบนถนนมองคีธด้วยสายตาไม่เป็นมิตร บางคนรีบหลบฉาก บางคนทำท่าเหมือนพร้อมจะมีเรื่องได้ทุกเมื่อ

เดินไปได้ครึ่งทางถึงขนาดมีกองกำลังป้องกันหมู่บ้านเข้ามาสอบสวน

ถ้าคอลินไม่อยู่ด้วย ไม่รู้จะเกิดเรื่องบานปลายขนาดไหน

ในที่สุดทั้งคู่ก็เจอร้านตีเหล็ก

ช่างตีเหล็กมองสำรวจพวกเขามาแต่ไกล

พอเข้าไปใกล้ เขาก็ทักขึ้น "ตัวใหญ่เอาเรื่องแฮะ เหมือนพวกออร์คที่ข้าเคยเจอในสนามรบเปี๊ยบ จะเอาอะไรล่ะ?"

คีธสวนทันควัน "ข้าเก่งกว่าไอ้พวกที่เจ้าเคยเจอเยอะ"

"หอกซัดครับ แล้วก็ที่นี่มีคบเพลิงขายไหม?" คอลินรีบดึงเข้าเรื่อง

"ถ้าเป็นของที่นักผจญภัยต้องใช้ เรามีขายหมดแหละ" เจ้าของร้านหันไปหยิบของ

ระหว่างรอ คอลินมองสำรวจรอบๆ

ร้านนี้ขนาดไม่เลวเลยสำหรับร้านตีเหล็กแห่งเดียวในหมู่บ้าน มีเตาหลอมสองเตา ทั่งตีเหล็กอีกหลายอัน ข้างถังน้ำชุบแข็งมีชิ้นงานกึ่งสำเร็จรูปและค้อนวางเกลื่อน

ที่น่าสนใจคือ นอกจากเด็กฝึกงานแล้ว ยังมีคนแคระคนหนึ่งกำลังทำงานอยู่ด้วย

หมอนั่นมีเคราแพะสีดอกเลา ร่างกายบึกบึนตามสไตล์คนแคระ ผมหวีเรียบแปล้ไปด้านหลัง สีหน้าเคร่งขรึม แม้จะใส่ชุดผ้ากระสอบเก่าๆ แต่กลับแผ่รังสีผู้ดีออกมาอย่างประหลาด

ช่วงนี้เจอคนแคระบ่อยผิดปกติแฮะ

คอลินคิดในใจ

คนแคระส่วนใหญ่ค่อนข้างเก็บตัว แม้ในเมืองเธาซันด์มาสต์จะมีคนแคระเยอะ แต่พวกเขามักเกาะกลุ่มกัน แทบไม่ค่อยเห็นแยกตัวออกมา

คราวก่อนเจอคนแคระขี้โวยวายที่ร้านสมุนไพรในสลัมว่าแปลกแล้ว นี่มาเจอคนแคระทำงานในร้านมนุษย์คนเดียวอีก ยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่

"อยู่นี่ เลือกเอาเลย"

ช่างตีเหล็กโยนของที่สั่งลงบนพื้นเสียงดังเคร้งคร้าง

คอลินมองผ่านๆ

[หอกซัด/ทั่วไป]

[ความเสียหาย: 1-6 (ขว้างปาได้)]

ส่วนใหญ่ก็คุณภาพประมาณนี้ ไม่ดีไม่แย่ พอถูไถ

คอลินเหลือบมองอาวุธที่เอวตัวเอง

[ดาบสั้นออร์ค/คุณภาพต่ำ]

[ความเสียหาย: 2-7]

ยังไงก็ดีกว่าดาบที่คีธให้ยืมมาตอนแรกแหละน่า

แถมดาบสั้นออร์คเล่มนี้ถ้าถือสองมือดาเมจจะแรงขึ้น ไม่มีความจำเป็นต้องเสียเงินเปลี่ยนใหม่

กำลังจะหยิบหอกซัดมาอันนึงมั่วๆ สายตาก็ไปสะดุดกับอันที่ดูแปลกตา

[หอกซัด/งานประณีต]

[ความเสียหาย: 2-7 (ขว้างปาได้)]

งานประณีต?

ที่ผ่านมาคอลินเห็นแต่ของห่วยๆ ไม่ก็ของธรรมดา นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นของเกรดนี้

"อันนี้แจ่ม" คอลินชี้ไปที่หอก

คีธหยิบขึ้นมาลองเหวี่ยงดู แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ

คอลินหยิบคบเพลิงมาอีกสองอัน แล้วถาม "เท่าไหร่?"

"ห้าเหรียญเงินกับสองเหรียญทองแดง"

ตอนจ่ายเงิน คอลินสังเกตเห็นคนแคระคนนั้นวางค้อนลง แล้วจ้องมองเขาเขม็ง

มองอะไรของมัน? แปลกคนจริงๆ

คอลินเลิกสนใจ จ่ายเงินเสร็จก็พาคีธเดินไปหาร้านสมุนไพร

ตอนนี้พวกเขายังไม่รู้แหล่งเก็บสมุนไพร ถ้าได้ข้อมูลสักหน่อยคงช่วยได้เยอะ ยอมเสียเงินซื้อข่าวหน่อยก็นับว่าคุ้ม

เจอป้ายร้านสมุนไพรบนถนนสายหลัก

คอลินผลักประตูเข้าไป ร้านนี้เทียบกับร้านในเมืองไม่ได้เลย แต่ก็ดูดีในระดับหนึ่ง หลังเคาน์เตอร์มีชายชรายืนอยู่ หน้าเคาน์เตอร์มีชายสวมผ้าคลุมยืนหันหลังให้

ชายชราน่าจะเป็นเจ้าของร้าน

ในมือเขาถือเห็ดสีม่วงประหลาด ดูเหมือนกำลังปรุงยา พอเห็นคีธเดินเข้ามาก็แหกปากลั่น

"ออร์ค? ทำไมมีออร์คเข้ามาในนี้ได้? ยาม!"

ชายสวมผ้าคลุมหันขวับ เผยให้เห็นใบหน้าที่มีหนวดเคราครึ้ม ผ่านโลกมาโชกโชน ใต้ผ้าคลุมแอบเห็นเกราะอกบุบๆ บิบๆ กับด้ามดาบ

ดูทรงแล้วน่าจะของจริง คอลินรีบออกตัว "ใจเย็นๆ นี่เพื่อนข้าเอง"

"ข้าไม่ได้จะทำอะไรหรอก" ชายสวมผ้าคลุมยิ้ม แล้วขยับหลีกทางให้

เทียบกับคนอื่นแล้ว หมอนี่ดูเป็นมิตรผิดคาด

คอลินเดินไปที่เคาน์เตอร์ถามเจ้าของร้าน "แถวนี้มีจุดไหนที่สมุนไพรขึ้นเยอะๆ บ้างไหม?"

"เนินเขาลูกที่สองทางทิศตะวันตก ยืนอยู่หน้าหมู่บ้านน่าจะมองเห็นชัดเจน" ชายสวมผ้าคลุมตอบแทน "แต่แถวนั้นมีเผ่าก็อบลินเพ่นพ่านอยู่ จะไปเก็บยาก็ระวังตัวหน่อยล่ะ"

เจ้าของร้านบ่นอุบ "พี่ชาย เล่นบอกหมดเปลือกแบบนี้ ข้าจะทำมาหากินยังไง?"

"ท่านก็รู้ว่าสถานการณ์แบบนี้ข้าทนเงียบไม่ได้หรอก"

คอลินเห็นเจ้าของร้านถอนหายใจ แล้วเอาเห็ดสีม่วงไปลนไฟตะเกียง เห็ดนั่นปล่อยควันสีขาวข้นคลั่กออกมาทันที

เจ้าของร้านรีบยัดเห็ดใส่ขวดแก้วแล้วปิดจุก พอเห็นปากขวดเรืองแสงสีฟ้าก็ยิ้มอย่างพอใจแล้วเก็บขวดไป

ระเบิดควันฉบับแฟนตาซีเหรอ? คอลินคิดในใจ

ชายสวมผ้าคลุมกระแอมเบาๆ

"อีกอย่าง ช่วงนี้ผู้ลี้ภัยแห่กันมาเก็บสมุนไพรประทังชีวิต ถ้าอยากได้ของดีๆ คงต้องไปที่กันดารหน่อย ข้าแนะนำว่ารออีกสักสองสามวันค่อยมาใหม่ดีกว่า"

"ขอบคุณครับ" คอลินได้สติ "แต่ช่วงนี้ค่าเช่าบ้านขึ้น เพื่อนข้าก็ต้องเก็บเงินกลับบ้านเกิด พวกเราถังแตกสุดๆ"

"งั้นเหรอ..."

ชายคนนั้นขมวดคิ้ว ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงเอาขวดแก้วบรรจุของเหลวใสสองขวดออกมาจากใต้ผ้าคลุม ยื่นให้คอลิน

"นี่คือน้ำยาต้านพิษสองขวด ใช้แก้พิษธรรมดาทุกชนิดบนโลกนี้ได้ อาวุธพวกก็อบลินมักอาบยาพิษ ถ้าดวงซุดจริงๆ ก็อย่าลังเลที่จะดื่มมันซะ"

คอลินจ้องของในมือตาค้าง

[น้ำยาต้านพิษ]

[สรรพคุณ: หลังดื่ม จะต้านทานพิษที่ไม่ใช่เวทมนตร์ได้ทุกชนิดเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง]

เขาเผลอกลืนน้ำลาย

จำได้ว่าของแบบนี้ในร้านสมุนไพรที่สลัมขายขวดละห้าสิบเหรียญทอง...

คีธรับน้ำยาไปอย่างไม่เกรงใจ แถมพูดหน้าตาเฉย "ไว้มีเรื่องเดือดร้อนบอกได้เลย พวกข้าช่วยเต็มที่"

"ถึงตอนนั้นข้าไม่เกรงใจแน่" ชายคนนั้นยิ้ม

"เยี่ยม" คีธยิ้มโชว์เขี้ยว ถูกใจในคำตอบ

"ข้ารู้ว่าพวกท่านพาลาดินเป็นคนดีศรีสังคม แต่ก็ไม่เห็นต้อง... เอาเถอะ องค์กรของท่านจ่ายเงินอยู่แล้วนี่" เจ้าของร้านถอนหายใจ แล้วหยิบน้ำยาต้านพิษอีกสองขวดวางบนเคาน์เตอร์

ชายคนนั้นเก็บน้ำยา แล้วพยักหน้าให้คอลิน "ขอให้รุ่งอรุณคุ้มครองท่านทั้งสอง"

พูดจบ เขาก็เดินอาดๆ ออกจากร้านไป

คอลินที่เพิ่งได้สติจากการได้รับของมูลค่าร้อยเหรียญทองมาฟรีๆ รีบวิ่งตามออกไปดู แต่ชายคนนั้นก็หายไปในฝูงชนแล้ว ไร้ร่องรอย