บทที่ 10 ฝูงหมาป่าโจมตี

บทที่ 10 ฝูงหมาป่าโจมตี

การฝึกฝนตลอดหลายวันทำให้คอลินดูดซับประสบการณ์ต่อสู้ของเจ้าของร่างเดิมมาได้จนหมด แต้มความชำนาญการร่ายเวทเพิ่มขึ้นเป็น 494 แต้ม ถ้าวัดกันที่ฝีมือตอนนี้ เขาเก่งกว่าตอนเพิ่งข้ามมิติมาคนละเรื่องเลย

ขณะที่ฝูงหมาป่าชะงัก

คีธที่ยืนอยู่บนที่สูงไม่รอช้า

ฟุ่บ!

หมาป่าอีกตัวล้มลงเพราะกระสุนหิน รอบนี้อยู่ใกล้จนคอลินได้ยินเสียงกะโหลกแตกดังโพละ

เห็นเพื่อนล้มลง ฝูงหมาป่าที่ลังเลอยู่ก็กรูเข้ามาอีกครั้ง

คอลินจ้องเขม็งไปที่ตัวหัวโจกที่พุ่งนำหน้ามา

เสียงหอบหายใจของหมาป่าดังใกล้เข้ามา เขี้ยวคมวาววับอยู่ตรงหน้า

ทันทีที่มันเข้ามาในระยะโจมตี คอลินเพ่งสมาธิร่ายเวทอย่างรวดเร็ว

ด้วยอานุภาพของคาถา เปลวไฟลุกท่วมใบดาบขรุขระ

คอลินเหวี่ยงดาบออกไปเต็มแรง เปลวไฟระเบิดใส่ร่างหมาป่าที่กระโจนเข้ามา ก่อนจะกระดอนไปใส่หมาป่าอีกตัวที่อยู่ข้างหลัง

[ดาบเพลิงมรกต]!

คอลินชักดาบกลับแล้วตวัดวาดเป็นวงกว้าง

ประกายไฟที่สาดกระเซ็นจากปลายดาบ ขับไล่พวกหมาป่ารอบๆ ให้ถอยร่นไป

ฝูงหมาป่าถอยหลังไปนิดหน่อย แต่ยังคงวนเวียนอยู่รอบๆ

คอลินกับคีธดึงความสนใจศัตรูส่วนใหญ่ไว้ได้ ทำให้สถานการณ์ด้านอื่นของขบวนรถเบาบางลงไปเยอะ

น่าจะเอาอยู่นะ

คอลินพยายามคุมมือที่สั่นเทาให้หยุดสั่น แม้จะกลัวสุดขีด แต่สารอะดรีนาลีนที่หลั่งออกมาทำให้เขาลืมความกลัวไปชั่วขณะ

เขาคิดในใจว่า ยังไงซะสัตว์ป่าพวกนี้ก็ล่าเพื่อกิน พอบาดเจ็บล้มตายกันเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวก็คงถอยไปเองแหละน่า

แต่ความเป็นจริงกลับตรงกันข้าม

ฝูงหมาป่ายิ่งบ้าคลั่งกว่าเดิม

พอเจาะทางคอลินไม่ได้ พวกมันก็กระจายกำลังไปโจมตีจุดอื่นของขบวนรถแทน

รอบกายเต็มไปด้วยเสียงคำรามของสัตว์ร้ายและเสียงตะโกนของนักผจญภัย หางตาคอลินเหลือบไปเห็นคนดวงซวยคนหนึ่งนอนจมกองเลือดโดนหมาป่ารุมทึ้งอยู่บนพื้น

เขาบังคับตัวเองให้ใจเย็น

ขอแค่ปกป้องคีธที่เป็นมือแม่นปืนไว้ได้ สลิงช็อตของหมอนั่นก็พอจะเล่นงานพวกหมาป่าได้เจ็บแสบอยู่

ระหว่างที่กำลังคุมเชิงกับฝูงหมาป่า คอลินก็สังเกตเห็นเงาทะมึนพาดทับลงมาที่เท้า

พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นหมาป่าสีขาวขนาดยักษ์กระโจนใส่เขาจากระยะสิบกว่าเมตร

ชั่วพริบตานั้น

คอลินเห็นไอเย็นค่อยๆ ซึมออกมาจากปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวขาววับ และลำคอที่ส่องแสงเย็นยะเยือก

สัตว์ประเภทไหนกันที่มีไอเย็นในปาก?

—มังกรในหนังที่กำลังจะพ่นไฟไงล่ะ

ทันทีที่สมองประมวลผลเสร็จ คอลินก็ทิ้งตัวหลบไปด้านข้าง

ทันทีที่ตัวกระแทกพื้น ลมหนาวยะเยือกก็พัดผ่านร่าง ทะลุเสื้อผ้าฝ้ายเข้าไปถึงกระดูก ทำเอาคอลินตัวสั่นสะท้าน

พอมองกลับไป

ตรงที่เขาเคยยืนอยู่เมื่อกี้มีน้ำแข็งเกาะหนาเตอะ

เจ้าหมาป่าขาวตัวใหญ่เท่าม้าแคระยืนอยู่บนแผ่นน้ำแข็ง ไอเย็นสีขาวยังลอยอ้อยอิ่งอยู่ที่มุมปาก

รอบตัวมันมีหมอกสีฟ้าจางๆ แผ่ออกมา ดวงตาส่องแสงสีน้ำเงินเข้ม ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดา

นี่มันตัวอะไรวะเนี่ย?

หัวใจคอลินดิ่งวูบ

เจ้าสัตว์ประหลาดหันมาจ้องเขา

มันส่งเสียงขู่ในลำคอ แยกเขี้ยวขู่ฟ่อ พร้อมจะกระโจนใส่ได้ทุกเมื่อ

คีธที่ยืนอยู่ท้ายรถม้าทิ้งสลิงช็อต คว้าหอกซัดปาออกไป

ปลายหอกแหลมคมพุ่งปักเข้าที่สีข้างของหมาป่าขาว มันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

"เข้ามา! เข้ามาเลย!" คีธหยิบหอกซัดอีกเล่มแล้วกระโดดเข้าใส่หมาป่าขาว นัวเนียกันอุตลุด

ถึงเวลาต้องใช้คบเพลิงแล้ว คอลินคิดพลางกระชากกระสอบบนรถม้าโยนเข้าไปใต้ท้องรถ

"บ็อบ จุดไฟในถุงให้ที!"

"ดะ ได้เลย เพื่อน..."

มือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากใต้ท้องรถ ลากกระสอบเข้าไป แล้วตามด้วยเสียงเหล็กจุดไฟกระทบกัน

จังหวะนั้นคอลินรู้สึกเหมือนมีอะไรดึงขากางเกง

พอก้มลงมอง หมาป่าสองสามตัวกำลังรุมทึ้งเสื้อผ้าเขาอยู่

คอลินตวัดดาบฟันตัวหนึ่ง แล้วไล่ตัวอื่นกระเจิงไป

"อดทนไว้ เพื่อน!"

เสียงนักผจญภัยคนอื่นตะโกนมาแต่ไกล

คอลินเหลือบมองไปรอบๆ นักผจญภัยทั้งหัวและท้ายขบวนเริ่มตั้งตัวได้และกำลังตีฝ่าวงล้อมเข้ามาหาพวกเขา หมาป่าระหว่างทางทำได้แค่พยายามต้านทานอย่างทุลักทุเลเมื่อเจอกับมนุษย์ที่กำลังเลือดเข้าตา

ใครดูก็รู้ว่า เจ้าหมาป่าขาวยักษ์นั่นคือจ่าฝูง

ขอแค่ฆ่ามันได้ ฝูงหมาป่าก็จะเสียขวัญและถอยไปเอง!

"ระวัง! มันพ่นน้ำแข็งได้! กระจายตัวออกไป! กระจายตัว!" คอลินตะโกนสุดเสียง แต่ในสถานการณ์ชุลมุนแบบนี้ ไม่รู้ว่าจะมีใครได้ยินเขาไหม

หางตาเขาเห็นคีธกำลังตกเป็นรองอย่างเห็นได้ชัด

คอลินรีบพุ่งเข้าไปช่วย

อาศัยแรงจากการวิ่ง เขาแทงดาบสั้นใส่เจ้าสัตว์ยักษ์สุดแรง

ขนของหมาป่าขาวประหลาดมาก คอลินรู้สึกเหมือนแทงยางที่เคลือบน้ำมันลื่นๆ ปลายดาบไถลไปด้านข้างโดยไม่ทันได้สร้างแผล

เจ้าหมาป่าย่อขาลง แล้วกระแทกตัวไปด้านข้าง

คอลินที่มัวแต่ระวังปากมันเลยโดนชนกระเด็น แถมยังมีหมาป่าอีกสองสามตัวพุ่งเข้ามากัดผ้าคลุม เขาต้องดิ้นรนสุดชีวิตไม่ให้โดนลากไปกับพื้น

คีธได้จังหวะแทงหอกสวน

นี่ควรจะเป็นจังหวะปิดเกม

แต่การเคลื่อนไหวของฮาล์ฟออร์คกลับต่างจากตอนซ้อมราวฟ้ากับเหว เขาดูแข็งทื่อเหมือนหุ่นเชิด หอกที่แทงออกไปเฉี่ยวหลังหมาป่าขาวไปอย่างน่าเสียดาย

เจ้าหมาป่าขาวรู้ตัวแล้ว

มันอ้าปากกว้าง เตรียมปล่อยท่าไม้ตาย

คีธแย่แล้ว!

ในขณะที่คอลินกำลังสิ้นหวัง เสียงคำรามกึกก้องก็ดังมาจากไม่ไกล

นักผจญภัยจากหัวและท้ายขบวนตีฝ่าวงล้อมเข้ามาได้สำเร็จ พวกเขากระโจนเข้าใส่พร้อมอาวุธครบมือ หมายจะรุมสังหารจ่าฝูงหมาป่าขาวให้สิ้นซาก

ได้ยินเสียงคำราม หมาป่าขาวก็หันขวับ

หมอกสีฟ้าควบแน่นในปาก ไอเย็นยะเยือกพวยพุ่งออกมา

คอลินตะโกนบอกพวกนักผจญภัยที่กำลังดาหน้าเข้ามา "อย่าเกาะกลุ่ม..."

แต่ยังพูดไม่ทันจบ หมาป่าขาวก็สะบัดตัวกระแทกคอลินจนคำพูดจุกอยู่ในลำคอ

คอลินตัวลอยละลิ่ว หลังกระแทกรถม้าดังโครม

วินาทีถัดมา พายุหิมะสีขาวโพลนก็พัดกวาดผ่านไป

พอเงยหน้าขึ้นมอง นักผจญภัยที่เพิ่งวิ่งเข้ามาเมื่อกี้ล้มลงระเนระนาด

ชุดเกราะนวมเก่าๆ และเสื้อผ้าฝ้ายของพวกเขามีน้ำแข็งเกาะหนาเตอะ พอตัวกระแทกพื้น น้ำแข็งก็แตกกระจาย เผยให้เห็นผิวหนังที่กลายเป็นสีม่วงคล้ำเพราะเนื้อตาย

พ่นทีเดียว ร่วงไปแปดคน!

"มองข้านี่ ไอ้เดรัจฉาน!" คีธคำรามลั่น เงื้อหอกไม้เตรียมแทงอีกครั้ง

แต่หมาป่าขาวสะบัดหางกระแทกหอกกระเด็น

แล้วกระโจนเข้าใส่คีธ กดร่างฮาล์ฟออร์คลงกับพื้นแล้วขย้ำไม่ยั้ง

คอลินที่พิงรถม้าพยายามจะลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดที่หลังทำเอาเขาไม่มีแรง

เขามองคีธแล้วยิ่งรู้สึกทะแม่งๆ ต่อให้หมาป่าขาวตัวใหญ่แค่ไหน ก็ไม่น่าจะล้มฮาล์ฟออร์คสูงสองเมตรได้ง่ายขนาดนี้

"ไฟ... ไฟ... ได้แล้ว"

เสียงสั่นเครือดังมาจากใต้ท้องรถ บ็อบยื่นคบเพลิงที่จุดติดแล้วสองอันออกมา

คอลินรีบคว้าคบเพลิง

เอาล่ะ เขาคิด อย่างน้อยก็พอมีหวังแล้ว!