บทที่ 49 จุดบกพร่อง

โกลบอลเกม ภาค 1: ได้รับการสนับสนุนโดยความลึกลับ

บทที่ 49 จุดบกพร่อง

.

ซูฉางซิงเหลือบมองด้วยความประหลาดใจ และถามว่า “คุณรู้ได้ยังไง?”

หวงเปียวยิ้มและพูดว่า “ทุกคนมีรูปแบบการพูด ตอนแรกผมแค่เดา แต่ตอนนี้ผมแน่ใจแล้ว”

ซูฉางซิงพูดอย่างครุ่นคิด “แล้วถ้าคุณเดาผิดล่ะ?”

หวงเปียวกล่าวยืนยัน “ไม่ผิดแน่นอน”

“เตรียมตัว”

ซูฉางซิงดึงสายแท่งสัญญาณแล้วโยนไปข้างหน้า

“ซื่อซื่อ~”

แท่งสัญญาณเพิ่งร่วงลงบันได ทางเดินมืดๆก็สว่างขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าเร่งรีบและหนักหน่วงที่ดังมาจากบันได

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เสียงกรีดร้องแหลมสูงคล้ายเสียงเด็กก็ดังก้องไปทั่วทางเดิน มันเป็นคลื่นความถี่สูงจนฝุ่นหนาที่อยู่บนพื้นถึงกับเต้น

ซูฉางซิงรู้สึกวิงเวียนและหูอื้อเล็กน้อย แต่ก็เป็นอย่างที่เขาคิด มันยังอยู่ในเกณฑ์ที่รับได้ เขาหยิบคันธนูเงาออกมาทันที แล้ววาดธนูยิงลูกศรไปยังซอมบี้ที่ปรากฏตัวขึ้น

ลูกศรเจาะเข้าที่หน้าผากของซอมบี้อย่างแม่นยำจนมันกระเด็นร่วงไปทางด้านหลัง แล้วซอมบี้อีก 3 ตัวก็พุ่งสวนออกมา

ซอมบี้เหล่านี้รวดเร็วอย่างน่าประหลาดใจ ชั่วพริบตาเดียวพวกมันก็มาอยู่ตรงหน้าของคนทั้งคู่แล้ว

ซูฉางซิงเหวี่ยงมีดตัดสมองของซอมบี้ทันที พร้อมกับทั้งเตะและผลักซอมบี้อีกสองตัวออกไป

แม้ว่าหวงเปียวจะอยู่ในอาการวิงเวียน เขาก็ยังสามารถล้มซอมบี้ด้วยมีด เห็นได้ชัดว่าเขาแข็งแกร่งมากเพียงใด เพียงแต่มีดนั้นแค่เฉือนเข้าที่หน้าอกของซอมบี้เท่านั้น ไม่สามารถฆ่ามันได้

แล้วการเคลื่อนไหวต่อไปของซูฉางซิงก็ติดตามมา เขาฟันมีดผ่านสมองของซอมบี้ที่ถูกเตะจนเศษกระดูกและเลือดเนื้อระเบิดกระจายไปในอากาศ

“ให้ตายเถอะ กระดูกของพวกมันแข็งกว่าซอมบี้ตัวอื่นๆ”

หวงเปียวสบถ ในขณะแทงมีดไปอีกสองครั้งเพื่อฆ่าซอมบี้ แม้ว่าเขาสามารถใช้การแทงเพียงครั้งเดียวเพื่อฆ่าซอมบี้ แต่เขาคำนวณความแข็งของกระดูกซอมบี้ผิดไป จึงใช้แรงไม่มากพอ

ในเวลาเดียวกัน เสียงกรีดร้องก็หยุดลงทันทีที่ซอมบี้ล้มลง ความสงบกลับคืนมาสู่ช่องทางเดินอีกครั้ง ราวกับว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพียงภาพลวงตา

ซูฉางซิงสะบัดเลือดสีดำบนมีดเหล็กทิ้งและพูดว่า “ปัญญาของมันไม่ต่ำ มันรู้จักวิธีใช้เสียงกรีดร้องร่วมกับการโจมตีของซอมบี้ น่าจะมีซอมบี้อยู่ในชั้นล่างอีก”

หวงเปียวส่ายหน้าและพูดอย่างลังเล “เราจะลงไปตอนนี้เลยเหรอ?”

แม้จะยังไม่ได้อยู่ในชั้นเดียวกัน เขายังทนเสียงกรีดร้องแทบไม่ไหว ในหูยังมีเสียงอื้ออึงอยู่ตลอดเวลา

ซูฉางซิงพูดด้วยเสียงเบามาก “เราจะล่อซอมบี้ขึ้นมาจัดการกับพวกมันก่อน”

ซูฉางซิงคิดว่าความสามารถระยะประชิดของสัตว์ประหลาดตัวนี้ไม่ควรแข็งแกร่งนัก ความสามารถของมันคือการโจมตีทางจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งและการควบคุมการเคลื่อนไหวของซอมบี้

สันนิษฐานจากการควบคุมการเคลื่อนไหวของซอมบี้ นี่คงเป็นวิธีชดเชยความสามารถระยะประชิดที่อ่อนแอ ถ้าจะให้พูดแบบทั่วไปก็คือ นี่เป็นสัตว์ประหลาดพลังจิต

ซูฉางซิงนำหวงเปียวไปที่บันได และพบว่าบันไดนั้นเต็มไปด้วยซากศพแห้งกรังและกระดูก ซึ่งสามารถมองเห็นเครื่องแบบตำรวจได้รางๆ ทอดยาวไปจนถึงมุมบันได

เขาหยุดที่บันไดและพูดด้วยเสียงต่ำว่า “หลายคนเสียชีวิตตรงนี้”

หวงเปียวมองหน้าซูฉางซิงด้วยความสับสน “หือ?”

ซูฉางซิงครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่และพูดว่า “มนุษย์ไม่ได้กลายเป็นซอมบี้หลังจากตาย คนเหล่านี้น่าจะวิ่งขึ้นมาจากชั้นใต้ดินเป็นกลุ่มใหญ่ จากนั้นก็มาบีบอัดกันอยู่ที่บันได แล้วเสียชีวิตลงตรงนี้ด้วยเหตุผลบางอย่าง”

หวงเปียวสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ “หมายความว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้เกิดมาก่อนที่ผู้คนบนโลกนี้จะกลายเป็นซอมบี้อย่างสมบูรณ์”

“มันควรเป็นเช่นนั้น”

ซูฉางซิงดึงแท่งสัญญาณอีกอันออกมา และโยนมันลงไป ในเวลาเดียวกันเขาก็อยากรู้ว่า สัตว์ประหลาดตัวนี้จะถูกยั่วยุจนรีบออกมาหรือไม่

แท่งสัญญาณเรืองแสงสีแดงเพลิงกระแทกเข้ากับผนังแล้วกระดอนลงไปที่พื้นด้านล่าง แสงสีแดงเข้มนำแสงสว่างมาสู่ความมืดอันยืดยาว ส่องให้เห็นซากศพแห้งกรังและกระดูกในช่องทางเดิน

ไม่น่าแปลกใจที่เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง หากจะแยกแยะให้ดีเสียงกรีดร้องนี้ดูเหมือนจะมีความโกรธอยู่ในนั้น เสียงกรีดร้องฟังดูเหมือนเสียงของเด็กน้อยที่เส้นเสียงยังไม่พัฒนาเต็มที่

เสียงฝีเท้าวุ่นวายดังมาจากชั้นล่างอีกครั้ง

มีซอมบี้อย่างน้อยหกตัว!

“วิ่ง!”

ซูฉางซิงคำรามลั่น หันหลังวิ่งหนีทันที ในขณะเดียวกันก็เริ่มเตรียมธนู เมื่ออยู่ห่างออกไปสิบเมตรเขาก็หยุดลง และหันกลับไปเล็งธนูไปยังซอมบี้ที่เพิ่งโผล่ออกมาจากช่องบันได

ลูกศรบินผ่านหูหวงเปียวแทงทะลุหัวของซอมบี้ตัวแรก

ซูฉางซิงหันกลับและวิ่งหนีอีกครั้ง ซอมบี้เหล่านี้แตกต่างจากซอมบี้ภายนอก พวกมันเร็วมาก การเผชิญหน้ากับพวกมันในเวลาเดียวกันมากกว่าสามตัวจะทำให้เขาได้รับบาดเจ็บได้

พอวิ่งมาถึงประตู ซูฉางซิงก็หยุดลงและหันกลับไปยิงธนูฆ่าซอมบี้อีกครั้ง

ในเวลานี้มีซอมบี้ห้าตัวอยู่ในทางเดิน

ก่อนที่ซอมบี้จะวิ่งมาถึง เขาก็ยิงธนูออกไปอีกดอก แต่ลูกศรดอกนี้ถูกเบี่ยงเบนไปภายใต้อิทธิพลของเสียงกรีดร้อง ทำให้ลูกศรพุ่งไปปักหน้าอกของซอมบี้ที่อยู่ด้านหลัง ทำให้มันชะงักไปชั่วครู่

ความจริง มันไม่ง่ายที่จะใช้ธนูฆ่าซอมบี้ แม้ว่าพลังจากการยิงธนูจะสูง แต่พื้นที่สังหารกลับมีขนาดเล็ก เพราะมีเพียงสมองด้านขวาบนเท่านั้นที่สามารถสร้างความเสียหายถึงตายให้กับซอมบี้

ทั้งสองคนวิ่งไม่หยุดจนกระทั่งออกมาด้านนอก

ชายติดอาวุธสามคนที่รออยู่ด้านนอกรีบพุ่งออกมาช่วยทันที แต่ก็พบว่าซอมบี้เหล่านั้นหันหลังวิ่งหนีกลับเข้าไปในสถานีตำรวจ

.

.

.

“เอ๋ พวกเขายังไม่ตาย วิ่งออกมาแล้ว”

ไฉ่จิงกล่าวขณะยังถือกล้องส่องทางไกล

หลินซิ่วหยูที่ยืนอยู่ข้างๆ มองลงไปแล้วพูดว่า “พวกเขาอาจจะไม่ได้ลงไป อาจจะเข้าไปเพียงเพื่อสำรวจเส้นทาง พวกเขาค่อนข้างจะระวังตัว ตอนนี้พวกเขาควรจะถอยได้แล้ว”

จู่ๆ ไฉ่จิงก็พูดขึ้น “พวกเขากลับเข้าไปอีกแล้ว”

หลินซิ่วหยู “…”

.

.

.

ซอมบี้วิ่งหนีกลับไป!

ซูฉางซิงหันไปมองซอมบี้ที่วิ่งกลับเข้าไป สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกมออนไลน์ที่สัตว์ประหลาดทุกตัวในเกมจะมีพื้นที่ให้แสดงค่าอาละวาด หากออกมาเกินขอบเขตนั้น ค่าอาละวาดของพวกมันจะหายไป

ความคิดของเขาเริ่มทำงานทันที ดูเหมือนว่าเขาจะเจอจุดบกพร่องแล้ว

เนื่องจากช่วงกิจกรรมของซอมบี้เหล่านี้อยู่แค่ในสถานีตำรวจ ถ้าเช่นนั้นพวกเขาก็แค่ทำเหมือนเล่นเกมโดยการดึงซอมบี้เหล่านี้ออกมาบดขยี้พวกมันทีละตัว

ซูฉางซิงมองไปที่หวงเปียวด้วยรอยยิ้มที่อธิบายไม่ได้และพูดว่า “ดูเหมือนผมจะพบวิธีดีๆแล้ว”

“หะ?”

หวงเปียวรู้สึกไม่ดีกับการจ้องมองของซูฉางซิง

หลังจากพักไม่กี่นาที ทั้งคู่ก็กลับเข้าไปในสถานีตำรวจอีกครั้ง ซูฉางซิงหยุดยืนอยู่ห่างจากช่องบันได 20 เมตร ในขณะที่หยิบคันธนูและลูกศรเตรียมพร้อมยิง

หวงเปียวถือแท่งสัญญาณเดินไปตามทางเดิน แล้วหยุดยืนอยู่หน้าบันได จากนั้นก็ร้องตะโกนด่า “ไอ้พวกสัตว์ประหลาด ท่านปู่หวงอยู่ตรงนี้ พวกแกกล้าขึ้นมาเจอกันป่ะ?”

เกิดความเงียบขึ้น 2-3 วินาที แล้วเสียงฝีเท้าและเสียงกรีดร้องที่คุ้นเคยก็ดังมาจากชั้นล่างอีกครั้ง

หวงเปียวหันหลังกลับวิ่งหนีทันที และร้องตะโกนว่า “น้องชายเตรียมตัว พวกมันขึ้นมาแล้ว”

ฝูงซอมบี้ 7 ตัวพุ่งออกมา ซูฉางซิงยิงธนูทันที หนึ่งดอกต่อซอมบี้หนึ่งตัว

เนื่องจากต้องแข่งต่อเวลา ซูฉางซิงจึงรีบยิงธนูและทุกดอกก็เข้าเป้า ส่วนหวงเปียวก็หันกลับไปช่วยไล่ฟันซอมบี้จนตาย

คราวนี้พวกเขาจัดการซอมบี้ไปได้ 5 ตัว

“ฮ่าฮ่า น่าตื่นเต้นมาก น้องชาย”

หวงเปียววางมือบนไหล่ของซูฉางซิงพร้อมกับหัวเราะชอบใจ ด้วยท่าทางโล่งอก

ซูฉางซิงคิดอยู่ชั่วครู่แล้วพูดว่า “ผมว่าไม่ต้องใช้แท่งสัญญาณก็ได้ แค่ให้คุณตะโกนด่าพวกมันก็พอ”