บทที่ 16 เสียงดังหลังเที่ยงคืน

โกลบอลเกม ภาค 1: ได้รับการสนับสนุนโดยความลึกลับ

บทที่ 16 เสียงดังหลังเที่ยงคืน

.

เมื่อเปิดหน้าต่างออกไป บรรยากาศยามค่ำคืนข้างนอกเย็นสบาย

ซูฉางซิงมองไปที่ถนน เขาไม่เห็นแสงใดๆที่ชั้นล่าง และไม่มีร้านค้าลึกลับปรากฏขึ้นเช่นกัน เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ดูเหมือนโชคของเขาจะไม่ดี

เขาหยิบลูกพีชกระป๋องออกมาจากกระเป๋าเป้ แล้วกินมันพร้อมกับขนมปังที่เหลืออยู่ครึ่งก้อน

“เหมาะกันดี อาหารกระป๋องนี้หวานไปหน่อย แต่ก็เป็นสิ่งดีในวันโลกาวินาศ อย่างน้อยมันก็ให้พลังงานเพียงพอ”

ซูฉางซิงเปิดโทรศัพท์ และพบว่าเขามี 625 คะแนนแล้ว และฆ่าซอมบี้ไปได้ 39 ตัว ซึ่งทำให้เขาหลุดจากอันดับการฆ่าซอมบี้ไป

คนอื่นๆ ในรายชื่อการจัดอันดับ ดูเหมือนจะถูกกระตุ้นด้วยฉายาของซูฉางซิง จนไล่ฆ่าซอมบี้กันอย่างเมามัน

ไอดีที่อยู่อันดับหนึ่งมีชื่อว่า เฮยจือ ฆ่าซอมบี้ไปมากกว่า 100 ตัว ส่วนอันดับสองก็ฆ่าซอมบี้ไปมากกว่า 80 ตัวแล้วเช่นกัน

“คนเหล่านี้เป็นคนทำฟาร์มปศุสัตว์หรือไง ถึงสามารถฆ่าซอมบี้ได้ 80-90 ตัวได้ภายในเวลาเพียงครึ่งวัน นี่เป็นสิ่งที่มนุษย์ธรรมดาสามารถทำได้ด้วยเหรอ?”

ซูฉางซิงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แม้แต่การฆ่าหมู 100 ตัว ก็ไม่สามารถฆ่าเสร็จได้ในครึ่งวัน ไม่ต้องพูดถึงซอมบี้ที่ก้าวร้าวมากเหล่านี้

แต่ต่อให้ฆ่าได้ 100 ตัว ก็ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าการฆ่าครั้งแรก ดูเหมือนการได้รับฉายาจะไม่ใช่เรื่องง่าย

อย่างน้อยก็จนถึงตอนนี้ มีเพียงซูฉางซิงเท่านั้นที่มีฉายา

ซูฉางซิงกินลูกพีชกระป๋องกับขนมปัง ในขณะที่เปิดฟอรัมดูไปด้วย

ผู้กล้าเหินไปบนท้องฟ้า หลบหนีจากพื้นโลก?

เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อเห็นโพสต์ยอดนิยมอันดับหนึ่ง มีมนุษย์ที่บินได้แล้วเหรอเนี่ย?

นี่มันแฟนตาซีจริงๆ

“นี่มัน… ฉันไม่ใช่เหรอ?”

ซูฉางซิงรู้สึกประหลาดใจ เมื่อพบว่าบุคคลในวิดีโอคือตัวเขาเอง สะพายกระเป๋าเป้สีน้ำเงิน มีขวานขึ้นสนิมเหน็บอยู่บนนั้น กำลังโรยตัวลงมาด้วยเชือก

หลังจากดูวิดีโอ ซูฉางซิงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เทคนิคการถ่ายวิดีโอของคนผู้นี้ดีมาก ดูเหมือนจะเคยทำแบบนี้มาก่อน

“แต่มันละเมิดสิทธิส่วนบุคคลเกินไป แอบถ่ายโดยไม่ได้อนุญาต ทำตัวเป็นปาปารัซซี่…”

ดวงตาของซูฉางซิงมีประกายรุนแรง เขารู้สึกถึงอันตราย คนอื่นสามารถเดาตำแหน่งโดยประมาณของเขาได้ผ่านวิดีโอ และกระเป๋าเป้ของเขาก็น่าดึงดูดมากเช่นกัน

ขณะที่เลื่อนดูฟอรั่ม จู่ๆ เขาก็สังเกตเห็นแสงสว่างจากภายนอก ในความมืดมิดแสงน้อยนิดก็ดูพร่างพราว

ร้านค้าที่สว่างไสวปรากฏขึ้นที่ฝั่งตรงข้ามของถนน ดูเหมือนจะไม่สามารถมองเห็นข้างใน ซอมบี้ที่อยู่โดยรอบเมินเฉยต่อการปรากฏขึ้นอย่างฉับพลันของร้านนี้ พวกมันไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

“ปรากฏขึ้นจริงๆ”

ซูฉางซิงรู้สึกประหลาดใจ เมื่อดูเวลาก็พบว่ามันเป็นเวลาหลังเที่ยงคืนเล็กน้อย ซึ่งหมายความว่าร้านค้าลึกลับจะปรากฏขึ้นตอนเที่ยงคืนพอดี

ระยะห่างนี้ใกล้มาก ซูฉางซิงสามารถลงบันไดและวิ่งไปหาได้โดยตรง แต่เหล่าซอมบี้ที่ล้อมอยู่โดยรอบก็มีอันตรายมาก

ในตอนกลางคืน ซอมบี้จะเคลื่อนไหวได้รวดเร็วพอๆกับเขา

ซูฉางซิงคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจขายมีดเหล็กสองเล่ม เพื่อเก็บคะแนนไว้แลกเปลี่ยนกับสิ่งของในร้าน

แม้ว่า 625 คะแนนจะดูว่ามาก แต่ถ้าจะนำคะแนนจำนวนนี้ไปแลกเปลี่ยนกับสิ่งของในร้านค้าลึกลับจริงๆ ดูเหมือนว่าจะยังไม่พอ

จากการสังเกตอันดับรายชื่อ ซูฉางซิงประเมินว่าคงมีหลายคนที่สะสมคะแนนไว้เป็นจำนวนมาก เขาไม่ต้องกังวลว่าจะขายมีดเหล็กไม่ได้

นอกจากนี้ ตอนนี้คนส่วนใหญ่ยังไม่รู้ถึงประโยชน์ของคะแนน บางทีอาจเป็นมะรืนนี้ที่จะมีคนค้นพบว่าคะแนนใช้อย่างไร

ดังนั้นการขายสิ่งที่มีในตอนนี้จึงคุ้มค่าที่สุด

ซูฉางซิงโพสต์ขายมีดเหล็กทันที และปักหมุดไว้ด้านบนสุด

เด็กโชคดี: บังเอิญได้มีดเหล็กมา อาวุธชั้นยอด ราคา 600 คะแนน มาก่อนได้ก่อน อย่ารอช้า

[รูปภาพ]

มีดเหล็กส่องประกายเยียบเย็นในความมืด

ซูฉางซิงยังคงเลือกที่จะโลภ เขาตั้งราคาขายไว้ที่ 600 คะแนน และพนันว่าแม้มันจะมีราคาถึง 600 คะแนนก็ยังมีคนซื้อ

ตอนนี้คะแนนยังไม่มีประโยชน์อย่างอื่น จึงเป็นทางเลือกที่ดีกว่าที่จะแทนที่มันด้วยอาวุธ

เพราะตอนนี้ซูฉางซิงมีสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียวที่จะปักหมุดอยู่ด้านบนสุด ทำให้โพสต์มีคนเข้าชมเป็นจำนวนมาก และมีการตอบกลับเป็นจำนวนมากเช่นกัน

ตอบกลับ 1: นี่อะไร? ฉันกำลังมองอาวุธเทพอยู่เหรอ?

ตอบกลับ 2: ให้ตายเถอะ ถ้าฉันมีมีดเหล็กเล่มนี้ คงสับซอมบี้ได้ง่ายๆเลย น่าเสียดายที่ตอนนี้ฉันมีแค่ ร้อยคะแนนกว่าๆเท่านั้น

ตอบกลับ 3: ฉันอยากเรียกเถ้าแก่ว่า พ่อค้าอาวุธอันดับ 1 ในฟอรัม

ตอบกลับ 4: ฉันต้องการมีดเหล็กเล่มนี้จริงๆ ฉันยอมจ่าย 1,000 คะแนน แต่ขอซื้อแบบเครดิตได้ไหม?

ตอบกลับ 5: ข้างบนคิดมากไปหน่อยไหม? เถ้าแก่เด็กโชคดีไม่ใช่องค์กรการกุศล นี่คุณคิดจริงๆเหรอว่าโลกนี้ยังคงเป็นเหมือนเดิม

……

แน่นอนว่าภายในไม่กี่นาที ซูฉางซิงก็เห็นว่ามีใครบางคนส่งข้อความขอซื้อมาในกล่องข้อความส่วนตัว

หนิวโถวเหริน: ผมมี 600 คะแนน ซื้อเลย

ซูฉางซิงแสดงรอยยิ้ม ชายคนนี้ไม่มีเจตนาต่อรอง เขาดูกังวลเล็กน้อย ดูเหมือนกลัวว่าจะถูกคนอื่นแย่งซื้อมีดเหล็กไป

ซูฉางซิงก็ไม่ได้พูดไร้สาระเช่นกัน เขาตอบกลับไปตรงๆ: ตกลงซื้อขาย

จากนั้นเขาก็ใช้ 60 คะแนนแลกมีดเหล็กจากร้านคะแนนส่วนลดมา 2 เล่ม แล้วหนึ่งในนั้นก็กลายเป็นแสงสีขาวและหายไป ต่อมาเขาก็ได้รับคะแนนเพิ่มขึ้น 600 คะแนน

[คะแนนรวม: 1,165]

ข้อความส่วนตัวฉบับที่สองเป็นของสัตว์น้อยผู้โหดเหี้ยม

สัตว์น้อยผู้โหดเหี้ยม: น้องชาย คุณขายมันไปแล้วหรือยัง ถ้ายัง ผมขอซื้อ ผมรีบใช้

ซูฉางซิงคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตอบไปว่า: ยังไม่ได้ขาย ถ้าคุณต้องการสามารถแลกเปลี่ยนตอนนี้ได้เลย

สัตว์น้อยผู้โหดเหี้ยม: โอเค น้องชายคุณนี่เก่งจริงๆ เจอแต่ของดีๆ

เด็กโชคดี: ก็แค่โชคดี เมื่อมีโชคดีอยู่บนหัว โชคร้ายก็ไม่กล้ำกราย

สัตว์น้อยผู้โหดเหี้ยม: หะ? นี่ผมควรเปลี่ยนชื่อเป็นสัตว์น้อยผู้โชคดีด้วยไหม?

ซูฉางซิงยิ้ม และทำการแลกเปลี่ยนกับสัตว์น้อยผู้โหดเหี้ยม มีดเหล็กอีกเล่มกลายเป็นแสงสีขาวและหายไป จากนั้นเขาก็ได้คะแนนเพิ่มอีก 600 คะแนน

[คะแนนรวม: 1,765]

การขายมีดเหล็กครั้งนี้ ซูฉางซิงได้มาเกือบ 1,200 คะแนน ซึ่งเทียบได้กับการฆ่าซอมบี้ 120 ตัว

(ผู้แปล – ไม่ถึง 1,200 คะแนน เพราะต้องหัก 60 คะแนนที่ไปซื้อมีดเหล็กมาจากร้านคะแนนส่วนลด)

ฉัน ซูฉางซิง เถ้าแก่อันดับหนึ่งแห่งวันโลกาวินาศ!

ซูฉางซิงเก็บของ แล้วสังเกตสถานการณ์บนถนน ตอนนี้เขามีคะแนนเพียงพอแล้ว ปัญหาคือจะไปให้ถึงร้านค้าลึกลับอย่างปลอดภัยได้อย่างไร

“เคร๊ง~”

ทันใดนั้นก็มีเสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นในความมืดจากอีกฝั่งของถนน ซอมบี้บนถนนถูกกระตุ้นทันที พวกมันส่งเสียงคำรามดังลั่น และเคลื่อนที่ไปทางเสียงกระทบของโลหะ

ซูฉางซิงรู้สึกประหลาดใจเช่นกัน ที่มีคนมีความคิดที่จะล่อพวกซอมบี้ให้ออกไปด้วยเสียงเช่นเดียวกับเขา

“ถ้าใช้วิธีนี้ แสดงว่าพวกเขาน่าจะมีกันมากกว่าหนึ่งคน คนหนึ่งล่อซอมบี้ออกไป อีกคนก็ไปที่ร้านค้าลึกลับ”

แต่ซูฉางซิงรออยู่สักพัก เขาก็ยังไม่เห็นใครปรากฏตัวขึ้นบนถนน ดังนั้นเขาเลยคิดว่า น่าจะมีร้านค้าลึกลับมากกว่าหนึ่งร้านอยู่ใกล้ๆกัน และคนเหล่านั้นน่าจะอยู่ที่ร้านค้าลึกลับอีกแห่ง

นี่จึงเป็นโอกาสของซูฉางซิง

ซูฉางซิงรีบออกจากห้องทันที พอมาถึงบันได เขาก็ค่อยๆเดินลงมาเบาๆ ทันทีที่มาถึงชั้นล่าง เขาก็ได้ยินเสียงคำราม แล้วซอมบี้บ้าคลั่งจากด้านข้างก็พุ่งมาหาเขา

นี่เป็นสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้แล้ว แม้ว่าซอมบี้ส่วนใหญ่จะถูกล่อไป แต่ก็คงเหลืออยู่บ้าง และในเวลากลางคืน การรับรู้ของซอมบี้จะแข็งแกร่งขึ้น พวกมันสามารถตรวจจับการมีอยู่ของมนุษย์ได้จากระยะไกล

ซูฉางซิงยกมีดเหล็กขึ้นอย่างชำนาญ และวาดลงตามเส้นทางที่กำหนดไว้ในใจ มีดแนวนอนเจาะเข้าไปเป็นรอยเล็กๆ ตัดสมองซีกขวาของซอมบี้ จบชีวิตของมันลง