บทที่ 15 ฟื้นฟูเลือดขณะหลับ

โกลบอลเกม ภาค 1: ได้รับการสนับสนุนโดยความลึกลับ

บทที่ 15 ฟื้นฟูเลือดขณะหลับ

.

หลังจากหยุดพักอยู่ตรงจุดนั้นนานกว่าสิบนาที ซูฉางซิงรู้สึกถึงคลื่นความเจ็บปวดจากร่างกาย โดยเฉพาะความเจ็บปวดที่ช่องท้องและอาการเวียนหัวที่ชัดเจนเป็นพิเศษ

เขาหยิบขวดน้ำออกมาดื่มอึกใหญ่ เพื่อระงับความเจ็บปวดและราดบนใบหน้า เพื่อบังคับให้ตัวเองมีสติและสังเกตสถานการณ์โดยรอบ

ที่นี่เป็นถนนการค้าธรรมดาๆ ที่มีร้านค้า ร้านอาหาร ร้านขายเสื้อผ้า ซูเปอร์มาร์เก็ต…ถนนเต็มไปด้วยขยะทุกชนิด ดูสกปรกและรกร้าง แต่ยังสามารถรู้สึกได้ถึงความเจริญรุ่งเรืองของช่วงเวลาหนึ่งในอดีต

ก่อนอื่นซูฉางซิงต้องหาที่พักที่ปลอดภัย สถานที่นั้นต้องอยู่ไม่สูงเกินไป และสามารถสังเกตสถานการณ์บนท้องถนนได้ตลอดเวลา

ด้วยวิธีนี้เขาจะทำได้ทั้งรุกทั้งรับ และอยู่ในระดับที่เดินหน้าและถอยหลังได้สะดวก

เขามองเห็นอาคารที่มีป้ายโฆษณาขนาดใหญ่อยู่ไม่ไกล บนป้ายมีรูปโล่ห้าเหลี่ยมสีน้ำเงิน พร้อมกับสโลแกนที่คุ้นเคย ‘โล่เทพเจ้าปกป้องคุณ’

“นี่คือพลังของการโฆษณา? เหน็บแนมเก่งจริงๆ”

ซูฉางซิงยิ้ม เดินไปที่อาคารที่มีป้ายโฆษณา นี่เป็นที่พักที่ดี อาคารสามชั้น ชั้นล่างเป็นร้านกาแฟ สองชั้นด้านบนเป็นโรงแรม

เหตุผลที่เลือกที่นี่ เพราะเขาพบว่าหน้าต่างบนชั้นสามดูเหมือนจะสามารถขึ้นสู่ดาดฟ้าได้โดยตรง พูดง่ายๆก็คือ เขาจะมีทางออกพิเศษอีกทาง

และภายในโรงแรมไม่ควรมีซอมบี้มากเกินไป ต่อให้มีก็ไม่ควรรวมกันเป็นกลุ่มก้อน

ซูฉางซิงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหลีกเลี่ยงซอมบี้ระหว่างทาง แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังดึงดูดความสนใจของซอมบี้ 2-3 ตัว เขาอยู่ในสภาพที่แย่มาก การเคลื่อนไหวแข็งทื่อจนต้องใช้ความพยายามในการจัดการ

ซูฉางซิงเดินก้มหลบมาตามรถยนต์ที่ถูกทิ้งร้าง จนมาถึงหน้าร้านกาแฟ เมื่อสำรวจดูก็พบว่า ด้านในมีซอมบี้มากกว่า 10 ตัว

“เยอะชะมัด ซอมบี้ก็ชอบดื่มกาแฟด้วยเหรอเนี่ย?”

หลังจากคิดดู ซูฉางซิงตัดสินใจจะปีนขึ้นไปทางกำแพงด้านนอก แต่หลังจากสังเกตอยู่นานก็ไม่พบมุมไหนที่จะสามารถปีนขึ้นไปได้

ผนังด้านนอกทั้งหมดเป็นกระเบื้องสีแดงและบานกระจก ไม่มีจุดที่จะยึดเกาะ เป็นไปไม่ได้ที่จะปีนขึ้นไปด้วยทักษะการปีนของเขา

ในขณะที่ซูฉางซิงกำลังหลงทาง เขาก็ต้องรู้สึกอายเมื่อพบว่ามีทางเดินขึ้นสู่โรงแรมอยู่ด้านหน้า

“จริงด้วย โรงแรมจะขึ้นจากทางร้านกาแฟได้ยังไง นี่ฉันเวียนหัวจนมึนเลยเหรอเนี่ย?”

เมื่อเดินเข้าสู่ทางขึ้นบันได ซูฉางซิงก็เห็นซอมบี้ครึ่งตัวนอนขวางทางอยู่ แล้วการต่อสู้ก็จบลงด้วยมีด จากนั้นเขาก็เดินขึ้นบันไดไป

ซอมบี้พิการแบบนี้เป็นตัวแจกคะแนน และแสดงให้เห็นถึงอะไรบางอย่าง นั่นคือ อย่างน้อยก็ไม่มีใครเข้าออกที่นี่เมื่อเร็วๆนี้

ถ้ามีคนอื่นอยู่ข้างใน ซูฉางซิงจะพิจารณาเปลี่ยนสถานที่ เพราะตอนนี้เขามีความลับมากมายที่แตกต่างจากคนอื่น และมีวัสดุจำนวนมากในกระเป๋าเป้ ซึ่งเสี่ยงต่อการสอดรู้สอดเห็นจากผู้อื่น

เขาเดินย่องขึ้นไปที่ชั้นสาม โรงแรมแห่งนี้ก็เหมือนกับโรงแรมขนาดเล็กทั่วไปที่มีห้องขนาดเล็กเป็นแถวสองข้างทางเดิน และมีคราบเลือดจางๆอยู่บนพื้นพรมสีแดง

ตรงทางเดินไม่มีซอมบี้ แต่ก็ยังได้กลิ่นเน่าเหม็นและกลิ่นเลือดจางๆอยู่ แสดงว่าชั้นนี้ต้องมีซอมบี้อยู่แน่ๆ

ซูฉางซิงเพิ่งเดินมาถึงประตูห้องแรก เขาก็เห็นซอมบี้ตัวหนึ่งวิ่งออกมาจากห้องที่สอง เขายกมีดเหล็กขึ้นอย่างแข็งทื่อ แล้วตัดขวางลงไป ซึ่งแยกหัวซอมบี้ออกได้ทันเวลาพอดี

“ตอบสนองได้เร็วเกินไป ซอมบี้เหล่านี้ควรจะมีความสามารถพิเศษทางประสาทสัมผัสบางอย่าง”

เขาขมวดคิ้ว ซูฉางซิงเคยคาดเดาแบบนี้มาก่อน และตอนนี้เขาก็ไม่ได้ทำเสียงใดๆอย่างแน่นอน แม้ว่าซอมบี้จะสามารถรับกลิ่นได้ แต่ก็ไม่น่าจะตอบสนองได้เร็วขนาดนี้

ซูฉางซิงตัดสินใจเคลียร์ซอมบี้บนชั้นนี้ทันทีอย่างไม่ต้องคิดอะไรมาก เพราะเขาอยู่ในสภาพแย่มาก จำเป็นต้องได้รับการพักผ่อน

เวลานี้เขารู้สึกราวกับว่า อาจผล็อยหลับได้ตลอดเวลา

และอีกไม่นานก็จะค่ำแล้ว ดังนั้นเขาจำเป็นต้องเคลียร์ซอมบี้บนชั้นนี้ก่อน มิฉะนั้นมันจะเป็นอันตรายยิ่งกว่านี้

สภาพแวดล้อมของโรงแรมค่อนข้างเป็นมิตร เนื่องจากพื้นที่ในแต่ละห้องมีขนาดไม่ใหญ่นัก ซึ่งต่อให้มีซอมบี้ก็ไม่น่าจะมีเกิน 1-2 ตัว

และมันก็มีซอมบี้อยู่น้อยมากจริงๆ เมื่อรวมซอมบี้ตัวแรกที่ถูกฆ่าตาย ซูฉางซิงพบซอมบี้เพียง 3 ตัวเท่านั้น และแต่ละตัวก็โผล่หัวออกมาก่อนที่เขาจะทันได้เข้าไปใกล้ด้วยซ้ำ

สิ่งนี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากสถานการณ์การเคลียร์ซอมบี้ในอาคารจุดเกิดของเขา

“ซอมบี้ไม่เพียงมีความเร็วเพิ่มขึ้นในตอนกลางคืนเท่านั้น การรับรู้ยังไวขึ้นด้วย”

หัวใจของซูฉางซิงดิ่งลงโดยไม่รู้ตัว ถ้าเป็นแบบนี้ ปัจจัยเสี่ยงในตอนกลางคืนจะเพิ่มขึ้นไปอีกระดับ

เมื่อไปถึงด้านนอกของห้องสุดท้าย เขาก็ได้กลิ่นคาวเลือดรุนแรง ซึ่งทำให้รู้ว่ามีคนเสียชีวิตที่นี่ พอเข้าไปก็พบซากศพของคนที่ถูกกัดกินจนตายและซากศพซอมบี้

“ดูเหมือนว่าเขาจะฆ่าซอมบี้ตัวนี้ได้ก่อนตาย แต่ก็ถูกซอมบี้ตัวอื่นรุมกัดจนตายเช่นกัน”

ซูฉางซิงกวาดตามองก็เข้าใจอย่างคร่าวๆ ว่ามีอะไรเกิดขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือที่มีหน้าจอสีดำบนพื้นขึ้นมาอย่างใจเย็น

[ปล้นแต้มผู้ถูกกำจัด รับ 110 คะแนน]

สำหรับ 110 คะแนนนี้ได้มาจาก 100 คะแนนของภารกิจ และบวกอีก 10 คะแนนของการฆ่าซอมบี้

ต่อจากนั้นเขาก็ออกไปจากห้องนั้น และหาห้องที่ค่อนข้างสะอาด กลางทางเดิน จากนั้นก็เข้าห้องล็อคประตู แล้วเอนกายพิงมุมเพื่อพักผ่อน

เมื่อผ่อนคลายลง ซูฉางซิงก็รู้สึกถึงคลื่นแห่งความอ่อนล้า และปวดเมื่อยที่มาจากร่างกาย จนไม่อยากขยับเขยื้อนไปไหน แล้วคลื่นแห่งความง่วงก็ถาโถมเข้ามา

แต่เขายังคงหยิบน้ำออกมาจากกระเป๋าเป้ จากนั้นก็แลกขนมปังหนึ่งก้อนจากร้านคะแนนส่วนลด เขาบังคับตัวเองให้กินขนมปังลงไปครึ่งก้อน แล้วดื่มน้ำตามลงไป จากนั้นก็หลับใหลไปด้วยความง่วงงุน

“ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด~”

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น

ซูฉางซิงลืมตาขึ้นในความมืดอย่างฉับพลัน และหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดู

23.30 น.

เขาเพิ่งนอนไปแค่ สามชั่วโมงครึ่ง

“โชคดีที่มีนาฬิกาปลุก ไม่งั้นคงตื่นขึ้นมาไม่ทัน”

ซูฉางซิงรู้สึกสดชื่นขึ้นมาบ้าง ความรู้สึกง่วงงุนก่อนหน้านี้หายไปอย่างสมบูรณ์ อาการปวดเมื่อยตามร่างกายก็ลดลงเช่นกัน

เขาตรวจสอบคุณสมบัติตัวละครของตัวเองดู

ชื่อ: ซูฉางซิง

ความแข็งแกร่ง: 4 (แข็งแกร่งกว่ามนุษย์ทั่วไป)

ความเร็ว: 3 (ระดับมนุษย์ทั่วไป)

พื้นฐานสุขภาพ: 3 (ระดับมนุษย์โดยเฉลี่ย)

จิตวิญญาณ: 5 (สูงกว่ามนุษย์ทั่วไปมาก)

สถานะ: ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย จิตใจหายจากการบอบช้ำ

การประเมิน: ถ้าไม่ใช่เพราะยาขวดนั้น คุณคงตายไปแล้วด้วยอาการบาดเจ็บนี้ จงขอบคุณตัวเองที่โชคดี ยาขวดนั้นมีปฏิกิริยากับร่างกายของคุณอย่างน่าอัศจรรย์ ดูเหมือนคุณจะมีความสามารถพิเศษ

ความสามารถพิเศษ?

ความสามารถในการฟื้นฟู?

ก่อนหน้านี้ที่ชั้นบนสุดของอาคารจุดเกิด เขาถูกสัตว์ประหลาดสีขาวล่องหนโจมตีจนอวัยวะภายในได้รับบาดเจ็บ ต่อมาเขาก็ยังไม่มีเวลาดูแล ซึ่งทำให้เขารู้สึกเจ็บปวด และบนแถบสถานะก็แสดงว่ายังมีอาการบาดเจ็บอยู่

แต่หลังจากงีบหลับ อาการบาดเจ็บก็กลายเป็นอาการบาดเจ็บเล็กน้อย ความบอบช้ำทางจิตใจเล็กน้อย ก็กลายเป็นไม่ส่งผลกระทบต่อความแข็งแกร่งทางจิตใจอีกต่อไป

ความง่วงงุนและมึนงงก่อนหน้านี้ คงไม่ใช่เพราะความเหนื่อย แต่คงเกี่ยวข้องกับอาการบาดเจ็บ

“เป็นเรื่องปกติที่การพักผ่อนจะทำให้ฟื้นตัว แต่เอฟเฟกต์ตอบกลับนี้ มันค่อนข้างแรงเกินไป หรือว่านี่คือความสามารถพิเศษ? ฟื้นฟูเลือดขณะหลับ?”

ซูฉางซิงคิดว่านี่ควรเป็นความสามารถพิเศษที่ดีมาก แม้จะไม่มีโบนัสในเรื่องความสามารถในการต่อสู้ แต่ความสามารถพิเศษนี้สามารถช่วยชีวิตได้ในยามคับขัน

ในเวลานั้น เขารู้สึกหิวอย่างมาก จนต้องกินขนมปังครึ่งก้อนก่อนเข้านอน

“ดังนั้นความสามารถพิเศษนี้จะต้องใช้พลังงานในร่างกายด้วย ซึ่งมันสมเหตุสมผลและเป็นไปตามกฎการอนุรักษ์พลังงาน”