บทที่ 22 ขอแสดงความยินดีกับแขกชายหญิงที่จับมือกันสำเร็จ
บทที่ 22 ขอแสดงความยินดีกับแขกชายหญิงที่จับมือกันสำเร็จ
นอกวิหาร บนทางเดินที่มีต้นไม้เรียงราย แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องสว่าง ลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ เกิดเป็นเงาแสงกระทบพื้นเป็นจุด ๆ
คู่สามีภรรยาผู้อาภัพคู่หนึ่ง แม้จะตกลงกันว่า ‘ออกมาเดินเล่นด้วยกัน’ แต่พอออกมาจริง ๆ กลับกลายเป็น “เดินคนละฝั่ง”
รอสไวส์เดินอยู่ด้านซ้ายของทาง ส่วนลีออนเดินอยู่ด้านขวา ระยะห่างระหว่างพวกเขากว้างพอให้มังกรวัยกำลังโตตนหนึ่งเดินผ่านได้สบาย ๆ
“สวัสดีค่ะ ฝ่าบาท ราชินี” สาวใช้มังกรที่ถือไม้กวาดโค้งคำนับไปทางซ้ายเล็กน้อย ก่อนจะหันไปทางขวา “สวัสดีค่ะ คุณชาย”
ภายนอกดูเคารพนอบน้อม แต่ในใจของสาวใช้มังกรอดบ่นไม่ได้
สองคนนี้บ้าหรือเปล่า?
ในที่สุดก็ปรากฏตัวออกมาพร้อมกันทั้งที ยังจะยืนห่างกันขนาดนี้อีก
แค่โค้งคำนับยังลำบากใจเลย!
ความจริง ไม่ใช่แค่สาวใช้มังกรคนนี้ที่อยากบ่น แม้แต่เหล่าผู้ชมที่เตรียมเพลิดเพลินกับละครก็ยังงุนงง
“ดูเหมือนฝ่าบาทราชินีกับสามี… จะไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่เลยนะ”
“อย่าพูดมั่ว ๆ พวกเขามีองค์หญิงน้อยตั้งสองคนแล้ว จะไม่สนิทได้ยังไง?”
“แล้วเธอเคยเห็นสามีภรรยาคู่ไหน เดินห่างกันขนาดนี้ไหม?”
“หรือว่า… ฝ่าบาททั้งสองให้ความสำคัญกับพื้นที่ส่วนตัวมาก?”
“แล้วเธอเชื่อคำพูดตัวเองไหมล่ะ?”
“ชู่~~ ฝ่าบาทมาแล้ว รีบหลบเร็ว!”
มังกรหลายตนที่กำลังดูละครรีบมุดเข้าไปในพุ่มไม้ใกล้ ๆ ลีออนกับรอสไวส์เดินผ่านพวกเขาไป
สภาพร่างกายของลีออนยังไม่ฟื้นเต็มที่ วีรกรรมเมื่อสามวันก่อนทำให้พลังที่สะสมมาอย่างยากลำบากถูกใช้จนหมด แต่สัญชาตญาณและไหวพริบของเขาไม่ได้ลดน้อยลง
เขาสังเกตเห็นพฤติกรรมลับ ๆ ล่อ ๆ ของพวกมังกรที่แอบดูอยู่ และได้ยินเสียงซุบซิบนินทาเกือบทั้งหมด ลีออนแตะปลายจมูก มองรอสไวส์ เธอในฐานะแม่มังกร น่าจะสังเกตเห็นเหมือนกันใช่ไหม?
แต่เธอไม่ได้เสนอให้เดินใกล้กันมากขึ้น ลีออนจึงเลือกที่จะเงียบ
การรักษาภาพลักษณ์ครอบครัวจอมปลอมเป็นเรื่องของเธอ เขาไม่สนใจว่าพวกมังกรที่แอบดูจะคิดยังไง
“นี่” จู่ ๆ รอสไวส์ก็เอ่ยขึ้น
ลีออนเหลือบมองเธอ
รอสไวส์ยังคงมองตรงไปข้างหน้า ก้าวเท้าช้า ๆ เป็นจังหวะ “เรา…ขยับเข้าใกล้กันหน่อยเถอะ”
ลีออนส่งเสียงในลำคอ ไม่ได้ปฏิเสธ “ก็ได้”
ทั้งสองขยับเข้าหากันตรงกลางช่องทางอย่างเงียบ ๆ สุดท้ายหยุดลงโดยมีระยะห่างกันประมาณหนึ่งเมตร
“แบบนี้โอเคไหม?” ลีออนถาม
“อือ แล้วนายอยากใกล้กว่านี้ไหม?” รอสไวส์ย้อนถาม
ได้ยินแบบนั้น จังหวะก้าวของลีออนสะดุดเล็กน้อย เขาระวังตัวขึ้นทันที “ยัยแม่มังกร นี่เธอคิดจะทำอะไร?”
“เปล่า ฉันหมายถึง ถ้านายอยาก ฉันก็ไม่ปฏิเสธ และจะไม่ฉวยโอกาสล้อนายด้วย ถึงยังไง การเดินเล่นครั้งนี้ก็เป็นคำสัญญาสำหรับที่นายสอนมูนเขียนชื่อ”
ครั้งนี้ รอสไวส์ละสายตาจากข้างหน้า หันมามองลีออน
ในดวงตามังกรสีเงินของเธอไม่มีความเย็นชาและห่างเหินเหมือนก่อนหน้าอีกแล้ว กลับมีแววอ่อนโยนบาง ๆ ปรากฏขึ้น
“ว่ายังไง อยากใกล้กว่านี้ไหม?”
“ก็—”
เดี๋ยว
มีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เขารู้สึกว่าวันนี้รอสไวส์แปลกไปจริง ๆ
“เอ่อ ช่างมันเถอะ แค่นี้ก็พอแล้ว”
เมื่อเห็นลีออนปฏิเสธข้อเสนอ รอสไวส์ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร เพียงพยักหน้า “ก็ได้”
“พ่อ! ท่านแม่!”
เสียงเด็กคุ้นหูดังขึ้นข้างหน้า ทั้งสองเงยหน้ามอง เด็กมังกรตัวเล็กยืนอยู่กลางทาง มือเท้าเอว ปอยผมบนศีรษะแกว่งไกวตามสายลม หางเล็ก ๆ ด้านหลังสะบัดอย่างร่าเริง
“มูน? ลูกไม่ได้เล่นกับพี่อยู่ในห้องเหรอ?” รอสไวส์ถาม
“เอ่อ… พี่โนอาให้มูนมาตามดูพ่อกับท่านแม่!”
“โนอาไม่สั่งให้ลูกทำแบบนั้นหรอก”
รอสไวส์เปิดโปงแผนการของมูนทันที “ที่จริงลูกแค่อยากตามพวกเราออกมาเดินเล่นใช่ไหมล่ะ ?”
เมื่อถูกแม่จับได้ทันควัน มังกรน้อยก็เลิกแกล้งทันที วิ่งปรู๊ดเข้ามายืนแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน
จากนั้นเธอก็ยกแขนขึ้น คว้ามือของลีออนกับรอสไวส์คนละข้าง
“ก็มูนอยากเดินเล่นกับพ่อกับท่านแม่~”
“ได้สิ ได้เลย”
ลีออนภาวนาให้ลูกสาวผู้แสนเชื่อฟังช่วยคลายบรรยากาศกระอักกระอ่วนระหว่างเขากับรอสไวส์
“ไม่ได้นะ มูน”
รอสไวส์พูดเสียงเข้ม “วันนี้พ่อกับแม่จะเดินเล่นกันสองคน มูนเป็นเด็กดี อย่าดื้อ”
ได้ยินแบบนั้น มูนทำปากยื่น เธอรู้ดีว่าแม่ไม่ใช่คนเปลี่ยนใจง่าย ๆ จึงหันไปขอความช่วยเหลือจากลีออนด้วยสายตาใสแป๋ว
“จริงเหรอคะ? ถ้าพ่อจะไปเดินเล่นกับท่านแม่สองคน ทิ้งมูนไว้เล่นคนเดียวหลังบ้าน มูนต้องเสียใจมากแน่ ๆ แล้วถ้ามีเผ่าพันธุ์อันตรายแอบเข้ามาจับมูนไปล่ะ พาเข้าป่าแล้วไม่กลับมาอีก พ่อก็จะไม่ได้เจอมูนอีกเลย ทั้งหมดก็เพราะพ่ออยากเดินกับท่านแม่สองคน…”
“…ลูกอ่านหนังสือ ‘นิทานเสริมปัญญาสำหรับลูกมังกร’ มากไปรึเปล่า?”
“มูนไม่สน มูนไม่สน! มูนอยากอยู่ด้วย! พ่อ พ่อรักท่านแม่คนเดียว ไม่รักมูนแล้วเหรอ?”
ให้อยู่ด้วยสิ! ให้หนูอยู่ด้วย!
น่ารักขนาดนี้ จะไม่ตามใจได้ยังไง!
“วันนี้พ่ออยู่ข้างลูกเอง เราเดินด้วยกันเลย ถ้าแม่ไม่ยอม เดี๋ยวพ่อจัดการเองคืนนี้!”
ถึงแม้มีความเป็นไปได้สูงว่าเขาจะเป็นฝ่ายโดน “จัดการ” แทนก็เถอะ! แต่ลูกสาวต้องมาก่อน!
“มูน ทำตัวดี ๆ หน่อย พ่อกับแม่ตกลงกันแล้ว”
รอสไวส์ดูเหมือนจะปฏิเสธคำขอของมูนด้วยเหตุผลบางอย่าง “เอาแบบนี้ดีไหม ลูกอยากได้ของอร่อยหรือของเล่นอะไร บอกมาเลย คืนนี้พ่อกับแม่จะหาให้ โอเคไหม?”
“มูนไม่อยากได้อะไร มูนแค่อยาก—”
ประโยคครึ่งหลังของมังกรน้อยหยุดลงกะทันหัน
เธอรู้ดีว่า ด้วยนิสัยของท่านแม่ ต่อให้เธอออดอ้อนยังไงก็ไม่ได้ผล แถมอาจสร้างความรำคาญหรือความไม่พอใจให้ท่านแม่อีกด้วย
ถึงรอสไวส์จะอารมณ์เสีย ก็ไม่มีทางตีหรือดุด่ามูน แต่เธอก็ไม่อยากให้แม่ต้องจมอยู่กับอารมณ์เชิงลบที่คอยกวนใจ
เธอหงอยลง คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า
“มูนไม่เอาของอร่อยหรือของเล่นก็ได้ ถ้าอยากให้มูนเลิกตาม พ่อกับท่านแม่ต้องทำตามคำขอหนึ่งอย่างของมูน”
รอสไวส์พยักหน้า “อืม ได้สิ แล้วลูกมีคำขออะไรล่ะ?”
“นี่ไง!”
มังกรน้อยพูดอย่างตื่นเต้น จากนั้นก็ดึงมือของทั้งสองคนเข้าหากัน คนละข้าง
เมื่อปลายนิ้วของลีออนและรอสไวส์แตะกัน ราวกับมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน ปลายนิ้วนั้นส่งความรู้สึกวาบหวิวไปทั่วร่างในพริบตา
มือของนักล่ามังกรหยาบกร้าน ผ่านลมฝนและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น
มือของราชินีมังกรเงินเรียวยาว เนียนขาวราวกับไร้กระดูก
แต่สิ่งที่เหมือนกันคือในขณะนั้น ปลายนิ้วของทั้งคู่เย็นเล็กน้อย
เพราะพวกเขา… ประหม่าเกินไป
มูนจับมือทั้งสองไว้ จนมั่นใจว่าพวกเขาจับมือกันจริง ๆ แล้ว จึงค่อย ๆ ปล่อยมือของตัวเองออกอย่างพอใจ
“โอเค~ พ่อ ท่านแม่ จับมือกันเดินแบบนี้ไปตลอดเลยนะ~”
รอสไวส์เริ่มควบคุมสีหน้าไม่ค่อยอยู่ เธอมีชีวิตมาสองร้อยปีแล้ว ไม่ต้องพูดถึงการจับมือใครเลย แค่เมื่อครู่ที่ยืนใกล้ลีออนขนาดนั้นก็ต้องรวบรวมความกล้ามาไม่น้อย
ไม่คาดคิดจริง ๆ
ฝั่งลีออน แม้จะรู้สึกเกร็งอยู่บ้าง แต่ความคิดไม่ได้ซับซ้อนเท่ารอสไวส์
เขาแค่สงสัยว่า—
เท้ามังกรก็กัดมาแล้ว แล้วมือมังกรจะรสชาติยังไงกันนะ?
ในที่สุด คู่สามีภรรยาที่เหินห่างก็ยอมรับว่าการจับมือครั้งแรกของพวกเขาเกิดขึ้นต่อหน้าผู้คน
อีกด้านหนึ่ง มูนวิ่งไปหลบหลังต้นไม้ แอบโผล่หน้ามาดูอย่างลับ ๆ
พอเห็นคุณพ่อกับคุณแม่จับมือกัน มูนก็หัวเราะคิกคัก
“เธอตั้งใจทำแบบนั้นสินะ มูน”
“อ๊ะ—!”
โนอาโผล่มายืนข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ขณะกอดอกเลียนแบบท่าทางผู้ใหญ่อย่างกับรอสไวส์
“พี่ ทำมูนตกใจหมดเลย!” มูนกุมหน้าอก พลางส่งเสียงงอแง
“หึ ก็แค่จับมือกัน มีอะไรน่าสนใจนัก?”
“ก็น่าสนใจอยู่นะ~”
โนอาก้าวเข้ามาหยิกแก้มป่อง ๆ ของน้องสาว “สรุปคือตั้งใจจริง ๆ สินะ”
“ฮือออ~ มูนผิดไปแล้ว มูนจะไม่ทำอีกแล้ว พี่ ปล่อยก่อน ปล่อยก่อน~”
สองพี่น้องหัวเราะหยอกล้อกัน แต่ก่อนจะเดินจากไป มูนยังหันกลับไปมองทิ้งท้ายอีกครั้ง
เธอทำปากจู๋พลางพึมพำ “พ่อนี่ก็จริง ๆ เลย ยังต้องให้มูนสอนวิธีจับมืออีก ไม่รู้จักเป็นฝ่ายเริ่มก่อนบ้างเลย เชอะ—”
โนอามองตามสายตาของน้องสาว คิดกับตัวเองเงียบ ๆ
“ถ้าเป็นแบบนี้ไปตลอด… ก็คงดีไม่น้อย”
.
.
.