บทที่ 19 คิดว่าทำไมพ่อถึงไม่ยิ้มล่ะ?
บทที่ 19 คิดว่าทำไมพ่อถึงไม่ยิ้มล่ะ?
รอสไวส์เตรียมอาหารค่ำสำหรับครอบครัว ไม่เพียงแต่ทำสเต๊กย่างกระทะจานโปรดของมูนเป็นรางวัลให้เธอ แต่ยังถือโอกาสนี้ให้เจ้านักล่ามังกรที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ได้ทำความรู้จักกับลูกสาวสุดที่รักของตัวเอง
อาหารทุกจานในมื้อนี้ รอสไวส์ลงมือทำเองทั้งหมด ฝีมือการทำอาหารของเธอยอดเยี่ยมจริง ๆ ไม่แปลกที่มูนจะเฝ้ารอสเต๊กย่างฝีมือแม่อย่างใจจดใจจ่อ
หลังจากวุ่นอยู่ราวหนึ่งชั่วโมง โต๊ะอาหารก็เต็มไปด้วยอาหารหรูหราน่ากิน รอสไวส์ถอดผ้ากันเปื้อน มองไปทางลีออนที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกระวนกระวายและความคาดหวัง
“มูน ไปเรียกพี่ของลูกมากินข้าว”
“โอเคค่ะ!”
มูนกระโดดลงจากเก้าอี้ วิ่งออกจากห้องไปอย่างร่าเริง
รอสไวส์นั่งหัวโต๊ะ ใช้ปากคาบยางรัดผมเส้นเล็กไว้ เธอยกมือขึ้น เอื้อมไปด้านหลังลำคอขาวระหง แล้วรวบผมสีเงินขึ้น มัดรวบให้เรียบร้อย จากนั้นจึงรัดด้วยยางเส้นนั้น
พอมัดผมเสร็จ เธอสังเกตว่าลีออนยังมองเธอด้วยสีหน้ากวน ๆ จึงถามว่า “มีอะไร?”
“แค่เสียดายนิดหน่อย ที่ไม่ได้เห็นตอนเธอคลอดลูกสาวสองคนของเรา” ลีออนถอนหายใจ
รอสไวส์ยิ้มบาง ๆ รับคำหยอก “ไม่เป็นไร ถ้านายอยากเห็นฉันคลอดจริง ๆ เราก็—”
หน้าลีออนแข็งค้าง “เราก็?”
“เราก็มีเพิ่มสิ วางแผนมีลูกอีกสักคน หรืออาจจะสองคนก็ได้”
“…ไม่จำเป็นหรอก”
“หึ เจ้าโง่”
น้ำเสียง “หึ เจ้าโง่” นั้น เหมือนกับโทนเสียงของโนอาตอนเที่ยงไม่มีผิด
ยังพูดกันได้ไม่กี่ประโยค เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงฝีเท้าสองคู่ค่อย ๆ เดินเข้ามา
“พ่อ ท่านแม่ หนูพาพี่สาวมาแล้ว!”
พร้อมเสียงใสของเด็กน้อย มังกรครึ่งมนุษย์ตัวน้อยสองคนที่หน้าตาเหมือนกันทุกประการก็เดินเข้ามาทางประตูห้องอาหาร ผมยาวสีดำแซมเงิน ชุดกระโปรงเล็กหรูหรา ถุงน่องสีขาวละเอียด ทั้งหน้าตาและส่วนสูงเหมือนกันราวกับแกะ
ถ้าจะมีจุดต่างทางสายตา ก็คงเป็นหนวดมังกรเล็ก ๆ บนศีรษะของมูน ที่จะตั้งหรือพับตามอารมณ์ ซึ่งโนอาไม่มี
แน่นอน นอกจากดูที่หนวดแล้ว ยังแยกสองพี่น้องได้จากสีหน้า
มูนชอบยิ้ม รอยยิ้มสดใสของเธอน่ารักเหมือนแสงแดดอบอุ่น
ส่วนโนอามักทำหน้าจริงจัง ราวกับผู้ใหญ่ในร่างเด็ก
“สวัสดียามเย็นค่ะ ท่านแม่” โนอาพูดอย่างสำรวม
“อืม แนะนำตัวกันหน่อย นี่ควรจะเป็นการพบกันอย่างเป็นทางการครั้งแรกของพวกเธอ” รอสไวส์กล่าว
“ค่ะท่านแม่”
สายตาเย็นชาของโนอาค่อย ๆ เลื่อนไปยังลีออน “ฉันคือบุตรสาวคนโตของราชินีมังกรเงิน รอสไวส์ โนอา เค เมลค์วี อายุหนึ่งปีสองเดือน”
ถ้อยคำของเธอประณีตและทางการมาก ไม่เหมือนเด็กวัยเดียวกันเลย
อย่างน้อยก็ถ้าเทียบกับตัวอย่างเดียวที่ลีออนมี—มูน
วิธีพูดและท่าทางของโนอา แตกต่างจากมูนราวฟ้ากับดิน
“ลีออน นายจะไม่แนะนำตัวกับลูกสาวหน่อยเหรอ?” รอสไวส์เอ่ย
“อ้อ จริงสิ… โทษที”
ลีออนกระแอม เดินเข้าไปหาโนอา ย่อตัวลงครึ่งหนึ่งให้ระดับสายตาเท่ากัน “สวัสดี โนอา ฉันลีออน คอสโมด พ่อของเธอ”
โนอามองตาเขานิ่ง ๆ แล้วตอบอย่างสงบว่า “รับทราบ”
“…”
ลีออนชะงัก
รับทราบ… หมายความว่ายังไง?
ทำไมเด็กอายุหนึ่งปีสองเดือนถึงใช้ภาษาทางการขนาดนี้?
เมื่อไหร่กันที่คนเป็นลูกสาวจะตอบพ่อบังเกิดเกล้าด้วยคำธรรมดาแต่ชวนอึดอัดอย่างคำว่า “รับทราบ” แบบนี้?
ในที่สุด ก่อนที่รอสไวส์จะหลุดหัวเราะออกมาจริง ๆ มูนก็เอนตัวเข้าไปหาโนอา ดึงแขนเสื้อเธอเบา ๆ แล้วกระซิบว่า “พี่ พูดอีกหน่อยสิ พูดอีกหน่อย อย่าทำให้พ่อเขาอึดอัดสิ”
โนอาเหลือบมองน้องสาว แล้วพูดอย่างเคร่งขรึม “เด็กไม่ควรขัดจังหวะเวลาผู้ใหญ่กำลังคุยกัน”
“อืม…” มูนทำปากยื่น เล่นนิ้วไปมา ก่อนเดินไปยืนข้างหลังโนอาเงียบ ๆ
แปะ แปะ —
รอสไวส์กลั้นยิ้มไว้ ปรบมือเบา ๆ แล้วพูดว่า “เอาล่ะ แนะนำตัวเสร็จแล้ว กินข้าวกันเถอะ”
โนอาจูงมือน้องไปที่เก้าอี้ข้างโต๊ะอาหาร ถึงแม้ทั้งคู่จะยังเอื้อมขึ้นไม่ถึง แต่โนอาก็อุ้มน้องขึ้นไปก่อน ให้มูนนั่งเรียบร้อย จากนั้นตัวเองก็ไปที่เก้าอี้ข้าง ๆ เอามือจับขอบ ดัน แล้วเตะขาขึ้น ปีนขึ้นไปนั่งได้อย่างคล่องแคล่ว
รอสไวส์มองลีออนที่ยังดูมึน ๆ อยู่ แล้วถามว่า “ทำไมยังไม่มานั่งที่โต๊ะ กินไม่ไหวแล้วเหรอ?”
ลีออนได้สติ รีบกลับไปนั่งที่ของตัวเองอย่างเก้อ ๆ กัง ๆ รอสไวส์นั่งหัวโต๊ะ ส่วนลีออนนั่งฝั่งตรงข้ามลูกสาวทั้งสองคน
บนโต๊ะคือมื้อค่ำที่รอสไวส์ตั้งใจทำอย่างพิถีพิถัน มูนแทบจะอดใจไม่ไหว อยากลงมือจัดการสเต๊กกระทะร้อนในจานทันที แต่ก่อนที่เธอจะเริ่ม โนอาก็ขัดไว้ก่อน
ใบหน้าไร้อารมณ์ของโนอายังคงนิ่งสนิท เธอหยิบผ้าเช็ดปากจากโต๊ะ มาคล้องรอบคอให้น้องอย่างจริงจัง “ถือมีดมือขวา ส้อมมือซ้าย อย่าลืมอีกล่ะ มูน” เธอกำชับ
“อืม หนูไม่ลืมหรอกพี่” มูนตอบ
“ดี งั้นกินได้”
ลีออนนั่งเงียบ ๆ มองภาพฝั่งตรงข้าม แม้ก่อนหน้านี้จะถูกลูกสาวคนโตเมินใส่ แต่เขาก็ต้องยอมรับว่า เด็กคนนี้ดูเป็นผู้ใหญ่กว่ารูปลักษณ์ภายนอกอย่างเห็นได้ชัด
ไม่ว่าความสุขุมนี้จะตั้งใจแสดงออก หรือเป็นนิสัยโดยธรรมชาติ การกระทำของเธอก็เกินกว่าที่ลีออนคาดไว้
แล้วมาดูรอสไวส์กันบ้าง เธอดูชินกับทุกอย่างตรงหน้าอย่างยิ่ง ความโตเกินวัยและความรับผิดชอบของลูกสาวคนโต ดูเหมือนเป็นเรื่องที่เธอคาดหมายไว้อยู่แล้ว
ทั้งสามเริ่มกินสเต๊ก ลีออนยกส้อมขึ้นชิมฝีมือรอสไวส์ สเต๊กย่างได้กำลังดี ด้านนอกเกรียมนิด ๆ เนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำ พอกัดลงไป กลิ่นหอมก็ลอยอบอวลเข้าจมูก
“พี่ หนูตัดไม่ออก” มูนขอความช่วยเหลือจากโนอา
โนอาพยักหน้า รับมีดกับส้อมจากมูน แล้วช่วยหั่นให้ “นิ้วโป้งก็ต้องออกแรงด้วย”
“อืม พอเข้าใจแล้ว” มูนว่า
“ดี กินต่อเถอะ”
หลังจากหั่นเสร็จ โนอาก็คืนส้อมให้มูน แล้วเงยหน้ามองรอสไวส์ ถามด้วยสายตาว่าต้องการให้ช่วยหั่นไหม
“ไม่ต้อง ขอบใจจ๊ะ” รอสไวส์ตอบ
“ค่ะ”
ลีออนเงยหน้ามองโนอา สงสัยว่าเธอจะช่วยเขาด้วยไหม บังเอิญว่าโนอาก็กำลังมองเขาอยู่พอดี
ลีออนรู้สึกขำในใจ ลูกสาวกำลังจะถามว่าเขาต้องการให้ช่วยหรือเปล่าใช่ไหม? เขารอคำตอบจากเธออย่างจดจ่อ
โนอาอ้าปาก ลีออนตั้งความหวังไว้สูง
เธออ้าปากอีกครั้ง ทำไมยังไม่พูดล่ะ เขินหรือไง?
“ไม่เป็นไร ทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน คุยกันไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็สนิทเอง พูดมาเถอะ ลูกสาวที่ดีของพ่อ!” เขาคิดในใจ
“ของคุณไม่ต้องหรอก” โนอาขยับปากแต่ไม่ได้ออกเสียง
ลีออนไม่ได้ตาบอด เขาอ่านปากของเธอและเห็นชัดเจนเต็มสองตา แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบโต้ โนอาก็จามขึ้นมากะทันหัน
“ฮัดชิ่ว!”
โนอารีบดึงผ้าเช็ดปากสองผืนออกมา “ขอโทษค่ะท่านแม่ หนูกลั้นไม่อยู่จริง ๆ”
รอสไวส์ยกมือปิดปาก หัวเราะคิกคัก พยายามไม่ให้ดูเสียอาการเกินไป เธอโบกมือ “ไม่ ไม่เป็นไร แม่ก็เกือบกลั้นไม่อยู่เหมือนกัน…”
“ท่านแม่ ทำไมจู่ ๆ ท่านแม่ถึงมีความสุขขนาดนั้นล่ะคะ?” มูนถาม
รอสไวส์หยิบกระดาษทิชชูปิดมุมปาก ทำท่าให้ดูควบคุมตัวเองได้มากขึ้น “เพราะพ่อมีความสุข แม่ก็เลยมีความสุขไง”
“จริงเหรอพ่อ? พ่อตั้งตารอมื้อครอบครัวแบบนี้มานานแล้วเหรอ?” มูนถามตาใส
ลีออน: …
จริง ๆ ก็ไม่ได้ขนาดนั้น
“ลูกถามอยู่นะ ลีออน นายไม่ได้ตั้งตารอหรอกเหรอ? ไม่ได้ดีใจเหรอ? นายอยากเจอลูกสาวคนโต ฉันก็ทำให้นายได้เจอแล้ว เพราะงั้นไม่ต้องกลั้นไว้หรอก ยิ้มสิ แค่ยิ้มก็พอ” รอสไวส์พูดพลางเอาศอกสะกิดเขาเบา ๆ อย่างหยอกล้อ
“ฮ่า ๆ พ่อมีความสุขมากเลย ครอบครัวสุดที่รักของพ่อ” ลีออนยิ้มแบบฝืน ๆ
“เยี่ยมเลย! งั้นต่อไปเรากินด้วยกันแบบนี้ทุกวันดีไหม?” มูนเสนอ
รอสไวส์ยิ้มแล้วพยักหน้า เธอไม่มีทางคัดค้านอะไรที่ทำให้ลีออนทรมานใจ
มูนหันไปมองลีออนอีกครั้ง “พ่อ ข้อเสนอของหนูไม่ดีเหรอ? ทำไมพ่อไม่ยิ้มแล้วล่ะ?”
ลีออน: ลูกรักของพ่อ ลูกลองเดาสิว่าทำไมพ่อถึงไม่ยิ้ม?
.
.
.