บทที่ 18 รีบไปพาลูกสาวคนโตมาเร็วเข้า!
บทที่ 18 รีบไปพาลูกสาวคนโตมาเร็วเข้า!
ความคิดของลีออนย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่เขาพามูนออกไปเล่น ที่ระเบียงทางเดินของวิหาร เขาเจอเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนมูนทุกประการ แต่สีหน้าเย็นชา พอมองเขาแวบเดียวก็วิ่งหนีไป
แล้วตอนเที่ยง เขาก็ได้เจอมูนร่างเฉยชานั่นอีกครั้ง คราวนี้แม้จะได้คุยกัน แต่บรรยากาศก็ไม่ดีเอาเสียเลย
ตอนนั้นลีออนคิดว่าตัวเองอาจเพี้ยนไปแล้วจากหลับยาวกว่าสองปี หรือไม่ก็มูนอาจมีบุคลิกแยกกันหลายแบบ
ที่แท้…เป็นลูกสาวอีกคนต่างหาก
“งั้นมูน หมายความว่าลูกมีน้องสาวอีกคนใช่ไหม!”
มูนส่ายหัว “ไม่ใช่น้องสาวนะ เธอเป็นพี่สาวของมูน~”
ลีออนทำเสียงรับคำอย่างใช้ความคิด จากนั้นก็รีบถามชื่อของลูกสาวคนโตที่ซ่อนตัวเก่งคนนี้ทันที “แล้วพี่สาวของมูนชื่ออะไร?”
“โนอา~ พี่สาวชื่อโนอา~ ออกเสียงเหมือนชื่อวีรชนในตำนานของเผ่ามังกรที่ช่วยกอบกู้โลก”
“โนอา…” ลีออนก้มหน้าลง ทวนชื่อในใจซ้ำไปมา รอสไวส์ตั้งชื่อเก่งจริง ๆ เธอคงตั้งความหวังกับลูกสาวคนโตไว้สูง อยากให้เธอเติบโตเป็นวีรชนเหมือนในตำนาน
ส่วนชื่อลูกสาวคนเล็กก็พ้องเสียงกับดวงจันทร์ ถูกรายล้อมด้วยดวงดาว เปรียบเสมือนอัญมณีล้ำค่าในอุ้งมือ
“พ่อ สอนมูนเขียนชื่อพี่สาวด้วยได้ไหม?” มูนถาม
“ได้สิ เดี๋ยวพ่อเขียนก่อน แล้วลูกค่อยลอกตาม โอเคไหม!”
“เยี่ยมเลย!”
ขณะพูด ลีออนก็หยิบปากกา บนกระดาษเปล่าเขียนชื่อเต็มของโนอาอย่างตั้งใจ—โนอา เค เมลค์วี
ลายมือเรียบร้อย เส้นสายสง่างาม มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เรียกได้ว่างดงามอ่อนช้อย และแน่นอนว่าดีมาก
ตลอดสามปีที่ลีออนนอนอยู่ในโรงพยาบาล ตอนที่กระดูกสันอกหักจากฝีมือท่านอาจารย์ เขาขยับได้แค่มือกับคอเท่านั้น เขาฝึกคัดลายมือแก้เบื่อมาตลอด
“ว้าว~ พ่อเขียนสวยมากเลย!” ดวงตาของมูนเป็นประกาย
ลีออนยิ้ม “อีกไม่นานมูนก็จะเขียนได้สวยแบบนี้เหมือนกัน”
“เย้ พ่อ แผ่นนี้ให้มูนเก็บไว้ได้ไหม? คืนนี้มูนอยากเอาไปให้พี่สาวดู พี่ต้องชอบแน่ ๆ”
“ได้เลย อ้อ แล้วมูน พี่สาวของลูก… เข้ากับคนอื่นยากไหม?”
เมื่อนึกถึงสองครั้งที่เขาเจอโนอาก่อนหน้านี้ เด็กคนนั้นไม่วิ่งหนีก็ทำท่าเย็นชาใส่เขา
โนอาคงไม่เหมือนมูนที่อบอุ่นและว่านอนสอนง่ายแบบนี้… ลีออนคิด
“ไม่ ไม่เลย พี่สาวใจดีมาก พี่พามูนไปเก็บผลไม้กิน ช่วยมัดผมให้มูน แล้วเวลามูนทำผิด พี่ยังรับผิดแทนด้วย—เอ่อ… พ่ออย่าบอกท่านแม่นะ จริง ๆ ครั้งก่อนเป็นมูนที่เผลอทำชุดพี่เลอะ…”
แน่นอนว่าลีออนไม่คิดหักหลังความไว้ใจนั้น เขาลูบหัวมูน “ได้สิ พ่อจะเก็บเป็นความลับให้”
“ขอบคุณนะ พ่อ”
“งั้นโนอา พี่หนูก็เป็นเด็กดีมากเลยสิ?”
“ใช่ บางทีตอนเจอพ่อครั้งแรก พี่อาจแค่เขินนิดหน่อย”
ลีออนพยักหน้า
ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่มีปัญหาอะไร ที่ลูกสาวคนโตทำท่าทีแบบนั้นกับเขา คงแค่ยังไม่คุ้นเคย ตอนแรกเขานึกว่าเธอจะเป็นมังกรน้อยที่ถอดแบบรอสไวส์มาเสียอีก
แค่รับมือกับแม่มังกรดื้อรั้นคนเดียวก็หนักหนาพอแล้ว ถ้ามีเพิ่มอีกคน เขาอาจกระโดดลงจากวิหารสูงเพื่อตายให้รู้แล้วรู้รอดเลยก็ได้
แต่ที่แท้ก็แค่กังวลใจไปเอง
พอคิดแบบนี้ ความคิดซุกซนของลีออนก็เริ่มผุดขึ้นมาอีกครั้ง เขาวางแผนไว้แล้วว่าจะหยอกล้อแม่มังกรจอมเผด็จการคนนั้นยังไง ตอนรอสไวส์กลับมาตอนเย็น
“พ่อ หัวเราะอะไรอยู่เหรอ?” มูนถาม
“อ๊ะ! ไม่มีอะไร มาเถอะมูน เรามาฝึกเขียนชื่อพี่สาวกันต่อ”
“โอเคค่ะ”
มูนตั้งใจฝึกกับลีออนอย่างว่านอนสอนง่ายตลอดทั้งบ่าย
พรสวรรค์ของมังกรน้อยคนนี้นับว่าไม่ธรรมดาจริง ๆ แค่ไม่กี่ชั่วโมง เธอก็เขียนชื่อพ่อ แม่ โนอา และชื่อตัวเองได้อย่างเรียบร้อยสวยงามแล้ว
ตกเย็น หลังจากที่วุ่นกับงานมาทั้งวัน รอสไวส์ก็มาที่ห้องของลีออน
“ท่านแม่~”
พอเห็นรอสไวส์ มูนก็วิ่งเข้าไปกอดขาเรียวเล็กของเธออย่างตื่นเต้น เงยหน้ามอง “สวัสดียามเย็นค่ะ ท่านแม่”
รอสไวส์ก้มลงลูบหัวมูน “สวัสดียามเย็น มูน ตอนนี้เขียนชื่อตัวเองได้แล้วยัง?”
“ได้แล้วค่ะ ได้แล้ว! ไม่ใช่แค่ชื่อมูนด้วยนะ ชื่อพ่อกับท่านแม่ มูนก็เขียนได้แล้ว!” มูนพูดอย่างภูมิใจ ใบหน้าเด็ก ๆ เต็มไปด้วยสีหน้ารอคำชม
“อืม เก่งมาก” รอสไวส์ตอบเรียบ ๆ
“อื้อ… ฝึกเขียนชื่อก็ยากเหมือนกันนะ แต่มูนเรียนรู้ได้หมดเลยในบ่ายเดียว~”
เมื่อเห็นว่าแม่ยังไม่ได้ตั้งใจชมเต็มที่ มูนเลยอยากได้เพิ่มอีกหน่อย ลีออนที่นั่งพิงข้างเตียงอยู่กับพื้นพูดเอื่อย ๆ ว่า “มูนตั้งใจมากเลยนะ ชมลูกอีกหน่อยไม่ได้หรือไง?”
รอสไวส์เหลือบมองผู้ชายคนนั้น ไม่รู้ทำไม เธอรู้สึกว่าวันนี้ลีออนมีความ…
มั่นใจเกินเหตุ
เธอเบนสายตากลับ มองลูกสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มูนกะพริบตาใส ๆ ใส่เธอ สีหน้าแทบจะเขียนคำว่า “แม่คะ รีบชมหนูหน่อย” เอาไว้ รอสไวส์ค่อย ๆ ย่อตัวลง จับไหล่มูนแล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม “อืม มูนเก่งมาก งั้นเพื่อเป็นรางวัล คืนนี้แม่จะทำสเต๊กทอดกระทะที่มูนชอบให้ ดีไหม?”
“ดีค่ะ~ สเต๊กของท่านแม่อร่อยที่สุดเลย!”
“หึ นึกว่าเธอจะหัวโบราณกว่านี้นะ” ลีออนแหย่
“นายจะนั่งสบายอยู่อย่างนั้นอีกนานไหม ลีออน?”
ลีออนยักไหล่ “เธอให้ฉันสอนลูกเขียนชื่อ ฉันก็สอนแล้ว ให้ฉันนั่งพักสักหน่อยไม่ได้หรือไง?”
“ไม่ใช่พอนายบอกว่าสอนเสร็จแล้ว มันจะจบง่าย ๆ แค่นั้น มูน มานี่ เขียนให้แม่ดู”
“โอเคค่ะ~”
มูนปีนขึ้นเก้าอี้ หยิบกระดาษกับปากกา ตั้งใจเขียนชื่อทั้งสามคนอย่างขะมักเขม้น รอสไวส์ยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง คอยจับจ้อง ลายมือของลูกสาวเรียบร้อย สวยสะอาด สำหรับเด็กแล้วถือว่ายอดเยี่ยม ดูเหมือนลีออนจะสอนเด็กได้ดีพอตัว
ลีออนเห็นแบบนั้นก็ชะเง้อมอง แล้วลุกเดินเข้ามา
เขากับรอสไวส์ยืนอยู่คนละข้างของมูน บรรยากาศเหมือนพ่อแม่คู่หนึ่งยืนดูผลงานลูก แต่ลีออนที่โน้มตัวเข้ามากลับไม่ได้สร้างช่วงเวลาอบอุ่นกับรอสไวส์แต่อย่างใด
“เขียนเสร็จแล้วค่ะ!”
สามชื่อเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
รอสไวส์พยักหน้าอย่างพอใจ “ดีมาก มูน ต่อไป—”
“เอ๊ะ มูน เหมือนจะขาดชื่อใครไปหรือเปล่า?” ลีออนทำหน้าฉงน มีรอยยิ้มมุมปาก
“หืม! อ๊ะ จริงด้วย ขาดไปหนึ่ง!”
รอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้ารอสไวส์แข็งค้างทันที
เธอเหลือบมองลีออน เห็นเขามองตอบด้วยสีหน้าผู้ชนะ
“ในเมื่อเขียนชื่อทั้งครอบครัว ก็ควรเขียนให้ครบทุกคน จะได้ดูเรียบร้อยและรักใคร่กันดี ใช่ไหมมูน?”
“พ่อพูดถูกที่สุด!”
“งั้นรีบเขียนชื่อโนอาด้วยสิ”
“ได้เลย!”
รอสไวส์หรี่ตาเล็กน้อย มองปฏิสัมพันธ์ของพ่อกับลูก “โนอา… มูนบอกนายแล้วเหรอ?”
ในที่สุดก็ได้จังหวะ ลีออนพยักหน้าทันที “ใช่แล้วล่ะ เฮ้อ~ น่าเศร้าไหม ฉันตื่นมาหนึ่งอาทิตย์เต็ม แต่เพิ่งจะรู้ชื่อลูกสาวคนโตของตัวเอง”
รอสไวส์เงียบ รอฟังประโยคต่อไปของเขา สายตาเย็นเฉียบ จับตาดูการแสดงของเขา
“แล้วก็ รอสไวส์”
“ว่าไง?”
“ฉันรู้สึกผิดต่อเธอมากจริง ๆ”
รอสไวส์กลั้นยิ้ม ถามเรียบ ๆ “ผิดต่อฉันเรื่องอะไร?”
ลีออนทำหน้าเจ็บปวด “การคลอดลูกคนหนึ่งก็หนักหนาพอแล้ว ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะต้องผ่านมันถึงสองครั้งเพื่อฉัน เธอลำบากมากจริง ๆ”
“อา วันหนึ่งถ้าฉันได้กลับจักรวรรดิ ชื่อของเธอจะต้องถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ตระกูลของฉันแน่นอน รอสไวส์!”
ในเมื่อจะยั่ว ก็ยั่วให้สุดไปเลย ยังไงผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม แล้วทำไมเขาจะไม่ใส่อารมณ์ให้มากไปเลย?
เห็นรอสไวส์ยังนิ่ง เฝ้ามองเขาด้วยสายตาเย็นชา ลีออนก็คิดว่าเขาเจาะทะลวงเกราะของเธอได้แล้ว
เขาจึงเดินเกมต่อ “จะว่าไปแล้ว รอสไวส์ ผ่านมาตั้งหลายวัน เธอไม่เคยพูดถึงลูกเลย นี่เธอทึ่งในสมรรถภาพอันแข็งแรงและความสามารถของฉันจนลืมไปแล้วหรือไง?”
จะลืมเรื่องใหญ่ขนาดนั้นได้ยังไง
คำพูดของลีออนชัดเจน แฝงนัยว่าเธอจงใจปิดบังเพราะรู้สึกผิด
แต่รอสไวส์ไม่เปลี่ยนสีหน้า ตอบเรียบ ๆ ว่า “ทั้งหมดก็เพื่อประโยชน์ของนาย ลีออน”
“เพื่อฉันงั้นเหรอ?”
“ใช่”
“แต่ฉัน… ฉันก็สบายดีนี่ มีลูกสาวฝาแฝดน่ารักตั้งสองคน จะมีอะไรเสียหายล่ะ แล้วเมื่อไหร่ฉันจะได้เจอโนอาอย่างเป็นทางการ?”
รอสไวส์เลิกคิ้ว “รีบร้อนขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ลูกสาวทั้งคน ฉันจะไม่รีบได้ยังไง”
รอสไวส์หัวเราะเบา ๆ “ได้สิ แต่อย่ามาเสียใจทีหลังล่ะ”
เสียใจ?
หึ ฉันไม่ได้กำลังล้อเล่นนะ ยัยแม่มังกรเอ๋ย รีบพาลูกสาวคนโตมาหาฉันสักที!
.
.
.