บทที่ 14 จุดประกาย
บทที่ 14 จุดประกาย
ยามเย็น ลานด้านนอกเกิดความเคลื่อนไหวเล็กน้อย ลีออนอุ้มมูนไว้ในอ้อมแขน ขณะยืนอยู่บนระเบียงและมองลงไปด้านล่าง
ราชินีมังกรแดงออกจากวิหาร ภายใต้การอารักขาของเหล่าองครักษ์
การมาเยือนในวันนี้ถือว่าสิ้นสุดลงแล้ว
“นั่นป้าอิซาเบลล่านี่~” มูนตัวน้อยชี้ไปยังราชินีในชุดสีแดง
“มูนสนิทกับป้าอิซาเบลล่าเหรอ?” ลีออนถาม
มูนส่ายหน้า “เปล่า มูนเคยเห็นป้าอิซาเบลล่าแค่ในรูปครอบครัว ที่อยู่ในห้องท่านแม่ แต่ป้าใส่ชุดสีแดงทั้งตัว เลยจำได้ง่าย~”
“รูปครอบครัว?”
“พวกมังกรก็มีรูปครอบครัวด้วยเหรอ?”
“มีสิ เป็นรูปที่ถ่ายกับท่านแม่ ป้าอิซาเบลล่า แล้วก็ยายทวด~”
ก่อนที่ลีออนจะทำความเข้าใจกับแนวคิดเรื่อง “รูปครอบครัวของมังกร” ได้ถ่องแท้ มูนก็พูดอะไรที่ทำให้เขาประหลาดใจอีกครั้ง
ในรูปครอบครัวของรอสไวส์ มีแค่พี่สาวกับคุณยายของเธอเท่านั้นเหรอ?
แล้วมังกรตนอื่นล่ะ?
หรือว่าจากไปหมดแล้ว?
ขณะที่ลีออนกำลังครุ่นคิด มูนก็ออดอ้อนขึ้นมา
“พ่อ~ ไว้พวกเราหาเวลาถ่ายรูปครอบครัวกันบ้างนะ!”
“อ้อ เอ่อ… ได้สิ ไม่มีปัญหา”
“เย้~ รักพ่อที่สุดเลย~ จุ๊บ~”
มังกรน้อยจุ๊บแก้มลีออนอย่างแรง หางเล็ก ๆ ของเธอแทบจะชี้ขึ้นฟ้า หัวใจของลีออนเองก็พองโตอย่างบอกไม่ถูก
ในวันข้างหน้า หากต้องถูกทรมานโดยรอสไวส์ ลูกสาวมนุษย์ครึ่งมังกรคนนี้ คงเป็นที่พึ่งพิงเดียวของเขา
พ่อกับลูกพูดคุยกันต่อ จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
ลีออนวางมูนลง จับมือเธอ แล้วเดินไปเปิดประตู
ด้านนอกคือหัวหน้าสาวใช้ แอนนา
“ฝ่าบาท อาหารเย็นขององค์หญิงถูกเตรียมไว้แล้วค่ะ” แอนนากล่าว
“อ้อ งั้นก็ไปกันเถอะ”
ลีออนกำลังจะพามูนเดินออกไป แต่แอนนายกมือขึ้นขวางไว้
“ขออภัยค่ะ ราชินีรับสั่งไม่ให้ท่านออกจากห้องนี้ พวกเราได้นำอาหารของท่านมาส่งแล้ว”
แอนนาโบกมือ สาวใช้อีกคนยกกล่องอาหารแบบพกพามาให้ลีออน
“แต่มูนอยากกินมื้อเย็นกับพ่อนี่นา” มังกรตัวน้อยพูดเสียงหวาน
“ฝ่าบาท นี่เป็นคำสั่งจากมารดาขององค์หญิง โปรดอย่าทำให้พวกเราลำบากใจเลยค่ะ” แอนนาพูดอย่างสุภาพ
“อืม… ก็ได้ งั้นพ่อ มูนไปกินข้าวก่อนนะ กินเสร็จแล้วจะรีบกลับมา~” มูนพยักหน้า
ลีออนพยักหน้า “โอเค”
เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า มูนเป็นเด็กที่รู้ความมาก
แม้จะยังเล็ก เธอก็มีความคิดและคำขอแปลก ๆ ตามประสาเด็ก
แต่ทันทีที่ได้ยินเหตุผลดี ๆ แล้วเริ่มเจรจา เธอก็ยอมลดความต้องการของตัวเองลงทันที ราวกับไม่อยากสร้างความลำบากให้ใคร
อืม— เรื่องนี้เหมือนพ่อเธอไม่มีผิด ลีออนคิดอย่างภาคภูมิใจ
เหล่าสาวใช้พามูนออกไป
ลีออนเองก็ถือกล่องอาหารกลับเข้าไปในห้อง เขาไม่ได้ไปนั่งที่โต๊ะ เพียงนั่งลงกับพื้นข้างเตียงอย่างสบาย ๆ เปิดกล่องอาหาร กลิ่นหอมลอยฟุ้งขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าต้องมีใครสักคนศึกษาเมนูอาหารของมนุษย์มาโดยเฉพาะ
ลีออนเคยได้ยินมาว่า อาหารของเผ่ามังกรส่วนใหญ่เป็นเนื้อสัตว์ป่าและสัตว์อันตรายแทบทั้งสิ้น แทบไม่มีผักเลย
แต่ในมื้อของเขามีทั้งเนื้อและผัก แถมการจัดสรรก็ค่อนข้างดี
ลีออนถอนหายใจอย่างโล่งอก หยิบส้อมขึ้นมา แล้วเริ่มกินอาหารเย็น
ผ่านไปครู่หนึ่ง ประตูก็เปิดออก
ลีออนเอนตัวมองจากข้างเตียง คิดว่ามูนกลับมาแล้ว
แต่สิ่งที่เขาเห็นคือรองเท้าส้นสูงสีเงินคู่หนึ่ง
ทันใดนั้น รอยยิ้มอบอุ่นของชายผู้เป็นพ่อก็เลือนหายไป เขาชักศีรษะกลับ แล้วใช้ส้อมเขี่ยอาหารที่เหลืออยู่ในกล่องต่อไป
รอสไวส์ถอดมงกุฎสีเงินบนศีรษะ วางไว้ด้านข้างอย่างลวก ๆ จากนั้นก็ถอดสร้อยคอ ต่างหู และเครื่องประดับอื่น ๆ ออกทีละชิ้น
เมื่อเห็นลีออนนั่งกินข้าวอยู่กับพื้นข้างเตียง รอสไวส์ชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
เธอลากเก้าอี้มานั่งตรงหน้าเขา ไขว่ห้างยกขาเรียวยาวขึ้น พิงพนักเก้าอี้ แล้วก้มมองเขาจากเบื้องบน
ทันทีที่เธอยกขา รองเท้าส้นสูงบนเท้าเรียวก็โยกเยกเล็กน้อย ก่อนจะร่วงกระทบพื้นดังตึบตามคาด
ลีออนถือกล่องอาหารไว้ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ทนสายตาดูแคลนและเหยียดหยามของรอสไวส์ไม่ไหว จึงยอมกินคำสุดท้ายให้หมด แล้ววางกล่องอาหารไว้ข้าง ๆ
“จะทำอะไร?” ลีออนถาม
“อร่อยไหม?”
“ก็ใช้ได้”
“ฉันถามว่าอร่อยไหม ตอบว่าอร่อยหรือไม่อร่อย อย่ามาตอบว่า ‘ก็ใช้ได้’”
ดีจริง ๆ อารมณ์ของยัยแม่มังกรนี่เปลี่ยนไวพอ ๆ กับอากาศเดือนหก
ลีออนเม้มปาก ไม่อยากเสแสร้งเกินไป แต่ก็ไม่อยากมีปัญหา จึงตอบว่า “อร่อย”
“เนื้ออร่อยไหม?”
ลีออนขมวดคิ้ว ไม่ตอบ
รอสไวส์หัวเราะเบา ๆ ใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง เอียงตัวเล็กน้อยอย่างเกียจคร้าน แล้วถามว่า
“รู้ไหมว่าเป็นเนื้ออะไร?”
หัวใจของลีออนกระตุก ราวกับนึกบางอย่างออก อาการคลื่นไส้แล่นขึ้นมาถึงลำคอ ในเมื่อลูกสาวไม่อยู่ เธอก็มีวิธีทรมานเขาอยู่มากมาย
รอสไวส์มองสีหน้าเขา กลั้นยิ้มแทบไม่อยู่ “เนื้อวัวน่ะ อะไรกัน นายดูไม่ออกเหรอ?”
“น่าเบื่อ” ลีออนก้มหน้า ไม่อยากมองเธอ
แต่รอสไวส์ไม่คิดจะปล่อยเขาง่าย ๆ
เธอออกแรงเล็กน้อย ใช้ฝ่าเท้าดันลำคอเขาจนเอนตัวพิงเตียง จากนั้นปลายเท้าขาวก็ไล้จากลำคอลงมาที่อก แล้วเลื่อนลงสู่หน้าท้อง…
ลีออนยกมือขึ้นคว้าข้อเท้าเรียวของเธอไว้
“ทำอะไร?” เธอถาม
“นี่ไม่ใช่แค่โกรธเล่น ๆ นะ แต่ฉันจะเผาทุกอย่างให้วอดวาย เอามือออกไป”
ลีออนกัดฟันแน่น แต่ไม่ตอบอะไร
เสียงของรอสไวส์แข็งขึ้น หางที่วางพาดไว้ด้านหลังยกขึ้นเล็กน้อย
“ฉันบอกให้ปล่อย ลีออน”
คนฉลาดย่อมหลีกเลี่ยงความสูญเสียที่ไม่จำเป็น ลีออนคิดในใจ
เขาค่อย ๆ ปล่อยมือ
รอสไวส์จึงเลื่อนเท้าลงต่ออย่างที่เขาคาดไว้ตั้งแต่แรก
ถ้าเขารู้แต่แรก เขาจะกินข้าวไปทำไม?
เขาควรจะกัดเท้าตรงหน้านี้โดยตรง เขาเคยกินตีนหมู ตีนวัว ตีนแกะมาแล้ว แต่ยังไม่เคยลองตีนมังกร…
ตอนนี้สายไปแล้ว..
ลีออนยกแขนขึ้น กำผ้าปูเตียงแน่น เงยหน้าพยายามเมินเฉยต่อความรู้สึกแปลกประหลาดนั้น
แต่เมินไม่ได้
ฝ่าเท้าของรอสไวส์ทั้งอุ่นและนุ่มนวล นิ้วเท้าเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ราวกับเธอสนุกกับการเล่นวิธีประหลาดเช่นนี้
“ก่อนหน้านี้นายเคยเหยียบซากศพมังกรไปกี่ตน เพื่อโอ้อวดผลงานอันรุ่งโรจน์ของตัวเอง?” ราชินีถามพลางหัวเราะ
ลีออนไม่ตอบ
“ไม่เคยคิดใช่ไหมล่ะว่าวันหนึ่งจะถูกมังกรเหยียบซะเอง?”
“ตอนนี้รู้สึกยังไง?” เธอถามเสียงเข้ม
ลีออนยังคงเงียบ
“พูดสิ ลีออน รู้สึกยังไง?”
เธอเพิ่มแรงกดอีกเล็กน้อย ลีออนครางเบา ๆ แต่ยังไม่ยอมพูด
“ไม่พูดก็ทนไป”
เขาขยับมือโดยสัญชาตญาณ แต่รอสไวส์ใช้หางฟาดมือเขาออก
“เก็บมือไว้ ฉันอนุญาตให้แตะฉันได้เหรอ?”
ลีออนหันหน้าไปอีกทาง แล้วปิดปากเงียบ
ประมาณสิบนาทีต่อมา ลีออนก็อดทนอดกลั้นอีกไม่ไหว แล้ว...
รอสไวส์พ่นลมหายใจเย็นชา ก้มมองฝ่าเท้าที่เปรอะเปื้อนของตัวเอง
“สกปรกจริง ๆ ลีออน เห็นไหม? ของนายทั้งนั้น”
“ทำไมถึงได้สกปรกแบบนี้ล่ะ? หืม?”
ลีออนไม่มีคำจะพูด รู้สึกทั้งอับอายและเสียศักดิ์ศรี
“รีบไปห้องน้ำ แล้วเอาน้ำร้อนมาให้ฉันล้าง”
สุดท้ายเขาก็ลุกขึ้นเงียบ ๆ ไปตักน้ำร้อนใส่อ่างจากห้องน้ำ แล้วยกกลับมา
“ร้อนเกินไป” รอสไวส์พูด
“ยังไม่ได้จุ่มเท้าเลย รู้ได้ยังไงว่าร้อน?”
“ฉันบอกว่าร้อนก็คือร้อน ไปเอามาใหม่”
“ช่วยมีเหตุผลบ้างได้ไหม คุณผู้หญิง?”
“กล้าเถียงผู้หญิงหรือ? อีกอย่าง ฉันไม่ใช่ผู้หญิง ฉันเป็นมังกร”
ลีออนพูดไม่ออก นี่มันเวรกรรมแท้ ๆ
เขาไปตักน้ำมาใหม่
“เย็นเกินไป”
“ยัยแม่มังกร เธอจะพอได้ยัง?”
รอสไวส์กลั้นยิ้ม “ประพฤติตัวไม่ดีเหรอ? อยากลองดีอีกครั้งเหรอ?”
ลีออนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบไปตักน้ำมาอีกอ่าง
“อืม คราวนี้พอดี ล้างได้”
ลีออนใช้มือหนึ่งประคองฝ่าเท้าเธอ อีกมือราดน้ำอุ่นลงบนหลังเท้า
รอบแรกเขาล้างสิ่ง “สกปรก” บนหลังเท้าออก
รอบที่สอง เขาตักน้ำมาอีกอ่าง ล้างสองเท้าพร้อมกัน
ไม่ใช่ว่าเขาชำนาญเรื่องล้างเท้า แต่เพราะทั้งหมดเป็นคำสั่งของรอสไวส์
ยิ่งคิด ลีออนยิ่งโกรธ และยิ่งโกรธก็ยิ่งคิด
เขายกเท้าของรอสไวส์ขึ้น มองเท้าเล็กขาวนั้น แล้วค่อย ๆ เลื่อนเข้าใกล้ปาก
“ฉันทนไม่ไหวแล้ว”
รอสไวส์ตื่นตกใจ รีบชักเท้ากลับโดยสัญชาตญาณ
“จะ—จะทำอะไร? อย่าบอกนะว่าจะทำอะไรน่าขยะแขยง?”
“กินตีนมังกรสด ๆ”
“หา?”
“โอ๊ยยยย!”
ราชินีมังกรเงินทนความเจ็บที่ข้อเท้า กัดฟันร้องออกมา
“ลีออน คอสโมด ฉันขอสาปแช่งนาย!”
เช้าวันถัดมา มูนจ้องมองคู่สามีภรรยาผู้เคราะห์ร้ายด้วยดวงตาใสแจ๋ว
“ท่านแม่ ทำไมเดินกะเผลกล่ะคะ?”
รอสไวส์: …
“พ่อ ทำไมหน้าฟกช้ำหมดเลย?”
ลีออน: …
มูนกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาทันที
“อ๋อ~ ทั้งสองต้องแอบเล่นเกมสนุก ๆ กันโดยไม่บอกมูนแน่เลย!”
.
.
.