บทที่ 3 ตอนนี้ ถึงตาฉันเอาคืนแล้ว

ลีออนไม่แน่ใจเลยว่าควรใช้สีหน้าแบบไหน เมื่อเผชิญกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่เกาะต้นขาเขาแน่น พร้อมเรียกเขาว่า “พ่อ”

เขาแทบอยากจะพูดว่า

“หนูน้อย จะเรียกคนอื่นว่าพ่อสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้ได้ยังไง”

หรือว่า…เด็กคนนี้จะจำคนผิด?

หลังจากลีออนพยายามสงบอารมณ์ เขาก็คุกเข่าลงอีกครั้ง จับแขนเรียวเล็กของมูนไว้ แล้วถามว่า

“หนูน้อย ฉันเพิ่งฟื้น แล้วยังไม่รู้อะไร เป็นไปได้ไหมว่าหนูจำคนผิด?”

มูนส่ายหัวพร้อมกับกระจุกผมที่ไหวตาม “ไม่ผิดหรอก ท่านแม่มาที่นี่ทุกวันเลย มาดูว่าพ่อฟื้นแล้วยัง”

ลีออนยังไม่ทันได้ถามอะไรต่อ มูนก็ดึงมือเขาแล้วลากไปทางประตู

“ไปหาท่านแม่กันเถอะ! ท่านแม่ต้องดีใจมากแน่ ๆ ที่เห็นพ่อฟื้นแล้ว!” มูนพูดอย่างร่าเริง

ลีออนยิ้มแห้ง ๆ ในใจกระสับกระส่าย อีกไม่ถึงสิบนาที ศัตรูตัวฉกาจของเขา—หญิงที่ไม่ได้มีความรักใด ๆ ต่อกัน แต่กลับมีลูกด้วยกันแล้ว—กำลังจะมาเยือน เขาหันไปมองเตียงใหญ่ในห้อง คิดอยู่ครู่หนึ่งว่า…เขาควรจะแกล้งหลับดีไหม?

สุดท้าย ลีออนก็ตัดสินใจลุย และในพริบตาเดียว เขาทิ้งตัวลงบนเตียงเสมือนปลาคาร์ฟกระโดดลงน้ำ

มูนไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อที่เพิ่งฟื้นถึงกลับไปนอนอีกครั้ง เธอวิ่งเท้าเปล่าไปที่ขอบเตียง แล้วถามอย่างสงสัยว่า

“พ่อ ไม่ไปหาท่านแม่กับมูนเหรอ?”

“ชู่…เดี๋ยวแม่เข้ามา ให้บอกว่าพ่อยังหลับอยู่”

มูนเกาหัวเล็ก ๆ ของตัวเอง “ทำไมล่ะ? แม่อยากให้พ่อฟื้นมากเลยนะ!”

“เอ่อ…เพราะพ่ออยากเซอร์ไพรส์แม่ เข้าใจไหม?”

“เซอร์ไพรส์!”

ดวงตาของมูนเป็นประกาย กระจุกผมสีขาวบนศีรษะกับหางเล็ก ๆ ด้านหลังพริ้วไหวตาม

“ใช่ ๆ เซอร์ไพรส์ มูนก็อยากให้แม่ได้รับเซอร์ไพรส์และมีความสุขใช่ไหม?”

“อยากสิ!”

“งั้นเดี๋ยวแม่เข้ามา ทำเป็นไม่รู้อะไรเลยนะ โอเคไหม?”

“โอเค! มูนจะฟังพ่อนะ~”

ต้องยอมรับว่า ลีออนมีพรสวรรค์ในการหลอกเด็กไม่น้อย

หลังจัดการมูนเรียบร้อย ลีออนก็หลับตาลง กลับไปนอนนิ่งแข็งทื่อเหมือนแผ่นไม้เช่นเดิม

ประมาณสิบนาทีต่อมา ประตูก็เปิดออก เสียงส้นสูงกระทบพื้นเบา ๆ ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

รอสไวส์สมกับเป็นราชินีแห่งเผ่ามังกรเงินอย่างแท้จริง แม้ลีออนจะหลับตาอยู่ในตอนนี้ แต่เขาก็ยังรับรู้ถึงแรงกดดันและอำนาจบารมีที่แผ่ออกมาจากตัวเธอได้อย่างชัดเจน

“มูน”

“อยู่นี่ค่ะ ท่านแม่!”

น้ำเสียงร่าเริงเป็นพิเศษ

รอสไวส์เลิกคิ้วขึ้น “วันนี้ดูมีความสุขจังนะ”

มูนลังเลไปครึ่งวินาที ก่อนจะส่ายหัว “เปล่านะ มูนไม่ได้มีความสุข”

ม่านตาของรอสไวส์ที่เป็นแนวตั้งแบบมังกรกระตุกเล็กน้อย ขณะที่เธอมองหน้าลูกสาวอย่างพินิจ ใบหน้านั้นไร้เดียงสา น่ารัก แต่ก็ปิดบังความกังวลไม่มิด

เด็กน้อยกำลังตอบคำถามของรอสไวส์อย่างจริงจังมาก

เรื่องนี้ก็พอเข้าใจได้ แต่จริงจังเกินไปนิดหนึ่ง…

มังกรจะส่ายหางโดยไม่รู้ตัวก็ต่อเมื่อรู้สึกตื่นเต้นมาก ๆ เท่านั้น ปกติแล้ว อย่างรอสไวส์ เธอจะปล่อยให้หางห้อยแนบพื้นตามธรรมชาติ

รอสไวส์ไม่ได้ซักไซ้ลูกสาวต่อ แต่ค่อย ๆ เบนสายตาไปยังลีออนที่นอน “หมดสติ” อยู่บนเตียง คำนวณดูตามเวลา ชายคนนี้ควรจะหลับไม่ฟื้นมาได้สองปีแล้ว ถึงเวลาที่ควรจะตื่นได้สักที

น้ำเสียงของรอสไวส์ยังคงเรียบเฉยดังเดิม “อืม เข้าใจแล้ว ลูกไปเล่นก่อนเถอะ”

มูนหันกลับมามองพ่อที่แกล้งหลับเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกระโดดโลดเต้นออกจากห้องไป

รอสไวส์เดินไปที่ข้างเตียงอย่างเอื่อยเฉื่อย นั่งลงอย่างสง่างาม เธอวางหางสีเงินของตัวเองพาดบนเตียงอย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วมองไปยังลีออนที่ “หมดสติ” อยู่ เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นอย่างชัดเจนเข้าหูของลีออน เขาไม่รู้เลยว่ามันหมายความว่าอะไร

หรือว่า…การแกล้งหลับของเขาจะถูกจับได้แล้ว?

ไม่มีเหตุผลเลย การอำพรางของเขาแนบเนียนมาก ไม่ใช่หรือ?

มืออีกข้างของลีออนที่วางอยู่ด้านข้าง กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

เขารู้ดีว่าในอดีตตัวเองทำอะไรกับรอสไวส์ไว้บ้าง มังกรเพศเมียตนนี้ย่อมต้องเกลียดเขาเข้ากระดูกดำ เหตุผลที่เธอไม่ฆ่าเขาตอนที่ยังหมดสติ คงเป็นเพราะรอให้เขาฟื้นขึ้นมา เพื่อจะได้ทรมานเขาทีละน้อย

ลีออนไม่คิดจะปล่อยให้เธอสมใจ หากการเสแสร้งหมดสติถูกจับได้ เขาก็จะเผชิญหน้ากับรอสไวส์ตรง ๆ

เขาเห็นรอสไวส์ถอดรองเท้าส้นสูงออก รองเท้าหล่นกระทบพื้น เกิดเสียงใสกรอบ จากนั้นก็เป็นเสียงผ้าเสียดสีกับผ้าปูเตียง เสียงนั้นชวนให้หัวใจคนฟังรู้สึกคันยุบยิบอย่างประหลาด

วินาทีถัดมา กลิ่นหอมจาง ๆ ก็ลอยมาแตะข้างกาย แผ่วเบาจนปัดผ่านใบหน้าของลีออน กลิ่นนี้เขาคุ้นเคยดี มันคือกลิ่นสุดท้ายที่เขาได้สูดดมก่อนหมดสติในคุก ตอนนั้นกลิ่นสุรากลบกลิ่นประจำตัวของรอสไวส์ไป แต่ลีออนก็ยังรับรู้มันได้ราง ๆ

ทำไมมังกรตนนี้ถึงเข้ามาใกล้ขนาดนี้?

จะลอบฆ่าแบบไร้เสียง?

หึ เจ้ามังกรตัวร้าย ช่างมีความคิดรอบคอบ ถ้าเสียงดังเกินไป มูนอาจได้ยิน หากเด็กเห็นภาพนองเลือดแบบนั้น คงทิ้งบาดแผลทางใจที่ร้ายแรงไม่น้อย

ลีออนไม่ขยับพลั้งเผลอ เขารอดูว่ามังกรเพศเมียจะทำอะไรต่อ รอสไวส์ค่อย ๆ เหยียดนิ้วชี้กับนิ้วโป้ง เอื้อมมาทางปากและจมูกของเขา

แล้วก็—

เธอบีบจมูกเขาเบา ๆ

“อ้อ ลืมปากไป”

พูดจบ ราชินีก็ยื่นมืออีกข้างมาปิดปากลีออน ทว่านี่ไม่ใช่ตั้งใจจะทำให้เขาขาดอากาศตาย ลีออนรับรู้ได้ชัดว่าเธอควบคุมแรงกดไว้ และเพียงต้องการขัดขวางการหายใจของเขาเท่านั้น

หากเธออยากให้เขาตายจริง ๆ ก็คงบีบคอไปแล้ว

ดูเหมือนรอสไวส์กำลังทดสอบว่าเขาฟื้นตื่นหรือยัง ลีออนกลั้นหายใจแน่น ตั้งใจว่าขอแค่ทนผ่านช่วงนี้ไปได้ พอเธอจากไป เขาจะหาทางหลบหนี

วินาทีแปรเปลี่ยนเป็นนาที รอสไวส์คุกเข่าอยู่ข้างเตียงอย่างอดทน มือยังคงปิดปากและจมูกของลีออน

ลีออนกัดฟัน อดทนกลั้นหายใจโดยไม่แสดงอาการผิดปกติแม้แต่น้อย

“โฮ่~ กลั้นหายใจเก่งดีนี่”

รอสไวส์พูดด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า

ลีออนแอบรู้สึกภูมิใจ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในวินาทีถัดมากลับทำให้เขาสะดุ้ง

ความอบอุ่นแผ่ซ่านมาที่ใบหู

รอสไวส์โน้มตัวลงมา ชิดข้างหูของลีออน เป่าลมหายใจอุ่น ๆ อย่างแผ่วเบา ลมอุ่นนั้นแทรกเข้าสู่หู ก่อนจะไหลลงตามผิวหนัง ลอดเข้าไปใต้ปกเสื้อ ความรู้สึกซู่ซ่าและคันยุบยิบทำให้เขาเริ่มกระสับกระส่าย

พร้อมกันนั้น ลมหายใจอุ่นยังพากลิ่นหอมจาง ๆ จากปากของรอสไวส์มาด้วย

ลีออนคิดในใจ—

นี่เธอ…เธอจะใช้วิธีนี้ทดสอบชายชาติทหารอย่างฉันเหรอ?

ใครคนไหนจะทนบททดสอบแบบนี้ไม่ได้?

ฮ่า ๆ ๆ

ยัยมังกรอ่อนหัดเอ๊ย!

แต่ดูเหมือนว่านี่ยังไม่ใช่ทั้งหมดของกลยุทธ์รอสไวส์ เมื่อเห็นว่าการเป่าลมไม่ได้ผล เธอก็อ้าปากเล็กน้อย แล้วกัดติ่งหูของลีออนอย่างระมัดระวัง

ความเจ็บนั้นมีเพียงเล็กน้อย สิ่งที่มากกว่าคือการกระตุ้นทางกายจากสตรี ลีออนกำหมัดอีกข้างไว้แน่นยิ่งกว่าเดิม

ทว่าครั้งนี้ หมัดที่กำแน่นไม่ได้เตรียมไว้สำหรับการโต้กลับฉับพลัน หากแต่กำลังสะกดสัญชาตญาณดิบของตัวเอง

ลีออนคิด ยัยมังกรตัวร้าย เธอคิดว่าลูกไม้พวกนี้จะทำให้นักล่ามังกรอันดับหนึ่งของจักรวรรดิหลงกลได้งั้นเหรอ?

ฮ่า ๆ ๆ

อ่อนหัดยิ่งกว่าอ่อนหัด!

“เฮ้ เลิกแสดงละครเถอะ มันตั้งโด่แล้ว”

“พูดเหลวไหล! มันจะไปตั้งโด่ได้ไง ฉันไม่รู้สึก—”

บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

รอสไวส์คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ หรี่ตาแล้วยิ้มให้ลีออน “เห็นไหม ตั้งแล้วจริง ๆ”

ความเงียบงันราวความตายปกคลุมอยู่สองวินาที จากนั้น ลีออนก็เด้งตัวขึ้นจากเตียงราวกับปลากระโดดพ้นน้ำ เขาชูกำปั้นขึ้น แล้วพูดว่า

“ในเมื่อเธอรู้แล้ว ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก จะฆ่าหรือจะทำให้พิการก็แล้วแต่ แต่ฉันจะไม่ยอมโดยดี”

รอสไวส์จัดผมเผ้าของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจนักและเมินคำขู่ของลีออน “ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ อย่างเช่น ขอโทษเรื่องที่ทำไว้เมื่อสองปีก่อน?”

“…เธอคิดว่าฉันอยากทำงั้นเหรอ? มนุษย์กับมังกรเดินกันคนละเส้นทาง ไม่มีวันอยู่ร่วมกันได้ ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ ฉันคงไม่แตะต้องเธอด้วยซ้ำ”

ได้ยินอย่างนั้น รอสไวส์เลิกคิ้ว “งั้นหมายความว่า การแตะต้องฉันเป็นความทรมานใจสำหรับนาย?”

“แน่นอน”

“หึ ลีออน คอสโมด”

ม่านตามังกรของรอสไวส์พลันเย็นเยียบและดุร้าย นั่นคือสัญญาณเด่นชัดก่อนที่มังกรจะลงมือ

แม้ร่างกายอ่อนแรง แต่ลีออนก็พร้อมจะต่อต้านจนถึงวินาทีสุดท้าย ทว่า ขณะที่เขาเตรียมตอบโต้กลับ หางของรอสไวส์ก็รัดข้อเท้าเขาอย่างฉับพลัน และดึงจนเขาเสียหลักล้มลงบนเตียง

ลีออนกำลังจะลุกขึ้นอีกครั้ง แต่รอสไวส์กลับยืนขึ้นก่อน เธอก้าวเท้ายาวอย่างสง่างาม แล้วฝ่าเท้าขาวดุจหยกก็เหยียบลงบนหน้าอกของเขาอย่างแม่นยำ

“ฉันจะล้างแค้นนาย! ลีออน คอสโมด สิ่งที่นายทำกับฉันเมื่อสองปีก่อน ฉันจะเอาคืนเดี๋ยวนี้แหละ!”

.

.

.