บทที่ 14  คมกระสุนและเดิมพัน

บทที่ 14  คมกระสุนและเดิมพัน

ข่าวการประลองยิงปืนระหว่างพาร์คและซีฟอร์ดดึงความสนใจของเหล่าพี่น้องในกองร้อยอีซี่ได้ทั้งหมด แม้แต่หมวดวินสเตอร์และผู้กองโซเบลเองก็ทราบเรื่องนี้ แต่ทั้งสองกลับไม่มีความคิดที่จะสั่งระงับการประลองแต่ประอย่างใด

วินสเตอร์ไม่ได้ห้ามปรามเพราะเห็นว่าเป็นกิจกรรมของกลุ่มพี่น้อง เป็นความบันเทิงเล็กน้อยหลังการฝึกที่ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความสามัคคีภายในหน่วย

ทว่าผู้กองโซเบลกลับคาดหวังว่าการแข่งขันครั้งนี้จะช่วยกระตุ้นให้พลทหารกองร้อยอีซี่ทุ่มเทกับการฝึกซ้อมมากยิ่งขึ้น หรือบางทีเขาอาจต้องการจุดกระแสการชิงดีชิงเด่นให้เกิดขึ้นในกองร้อย แต่นั่นก็เป็นเพียงความคิดส่วนตัวของเขาเท่านั้น

สนามยิงปืนเนืองแน่นไปด้วยผู้คน ทุกสายตาจับจ้องไปยังชายทั้งสองด้วยความคาดหวัง

"ซีฟอร์ด ไม่ว่าใครจะชนะ คนนั้นต้องเลี้ยงเหล้าพี่น้องนะ" พาร์คเอ่ยเย้า เขาตระหนักดีว่าแม้จะเป็นการเดิมพัน แต่หากเขาทำลายความมั่นใจของซีฟอร์ดลง ย่อมไม่เป็นผลดีต่อตัวซีฟอร์ดเองยามที่ต้องก้าวเข้าสู่สนามรบในอนาคต

"แน่นอนอยู่แล้ว" ซีฟอร์ดยิ้มตอบด้วยท่าทางเขินอายเล็กน้อย

เขาถูกพี่น้องหมวดหนึ่งรบเร้าจนต้องตกลงรับคำท้า แต่ในเมื่อมีการเดิมพันเกิดขึ้นเขาก็ไม่มีอะไรจะตัดพ้อ คิดเสียว่ามันเป็นการละเล่นปาลูกดอกทั่วไปเท่านั้น

เขาปลอบใจตัวเองเช่นนั้น ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวเร็วขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้

"แปดนัด" การ์เนียร์ส่งกระสุนให้แก่คนทั้งคู่

"ทำให้เต็มที่ล่ะ" ในตอนนั้นเอง ครูฝึกยิงปืนก็ตะโกนให้กำลังใจพาร์คจากด้านข้าง ตัวเขาเองก็ร่วมลงเดิมพันในครั้งนี้ด้วยเช่นกัน

จากประสบการณ์ของเขา แม้ซีฟอร์ดจะเป็นนักแม่นปืนที่ฝีมือดี แต่เขายังขาดประสบการณ์ที่โชกโชน ในขณะที่พาร์คนั้นคือเพชฌฆาตโดยกำเนิด เขาสุขุม เยือกเย็น และเด็ดขาดทุกครั้งที่ลั่นไก

มีเหตุผลอันใดที่เขาจะยอมพลาดโอกาสทำเงินจากการเดิมพันครั้งนี้ไปเล่า

กระสุนแปดนัด เป้าเดียว ไม่จำกัดเวลา เงื่อนไขมีเพียงข้อเดียวคือ ใครก็ตามที่ยิงเข้าเป้ากระดาษตรงจุดกึ่งกลางและยิงครบถ้วนก่อนจะเป็นผู้ชนะ

"ปัง" ปลอกกระสุนดีดตัวกลางอากาศก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน

ซีฟอร์ดพอใจกับนัดแรกของเขามาก มันคือหลักประกันแห่งความมั่นใจ กระสุนพุ่งเจาะเข้ากึ่งกลางเป้าอย่างแม่นยำ

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

"ว้าว" เสียงอุทานและเสียงปรบมือดังกระหึ่มไปทั่วสนาม

ซีฟอร์ดไม่รีรอ เขาชูมือขึ้นและลั่นไกนัดที่สองตามไปติดๆ

มันยังคงปักเข้ากลางเป้าเช่นเคย

แม้จะมีการคลาดเคลื่อนไปบ้างเล็กน้อย แต่มันก็แสดงให้เห็นถึงทักษะการยิงปืนอันยอดเยี่ยมของเขาแล้ว

"โอ้ ซีฟอร์ด ยอดเยี่ยมมาก" เหล่าคนที่ลงเดิมพันฝั่งซีฟอร์ดส่วนใหญ่มาจากหมวดหนึ่ง เสียงเชียร์ของพวกเขาดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ

ด้วยฝีมือระดับนี้ แม้แต่สมาชิกหมวดสองก็เริ่มนั่งไม่ติด เพราะพวกเขาส่วนใหญ่ทุ่มเงินเดิมพันไปที่พาร์คถึงห้าสิบดอลลาร์ ซึ่งเท่ากับเงินเดือนทั้งเดือนเลยทีเดียว

ที่สำคัญไปกว่านั้นคือ พาร์คยังไม่ได้แม้แต่จะยกปืนขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ

"พาร์ค นายกลัวหรือไง แสดงความกล้าออกมาหน่อย อย่าไปยอมแพ้ซีฟอร์ดสิ นายก็ทำได้" แม้การ์เนียร์จะเชื่อมั่นในตัวพาร์คเสมอมา แต่สถานการณ์ตรงหน้าทำให้เขาอยู่เฉยไม่ได้จนต้องตะโกนออกมา

ซีฟอร์ดมองไปยังพาร์คด้วยความมั่นใจและสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้มให้เขา

ทว่าท่าทางของพาร์คในตอนนี้ไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่มันคือรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น

"ปัง" "ปัง" "ปัง" "ปัง"

เสียงปืนดังขึ้นนัดแล้วนัดเล่า แม้จะมีจังหวะเว้นช่วงอยู่บ้างแต่ทว่าต่อเนื่องลื่นไหล กระสุนทั้งสี่นัดล้วนพุ่งเข้าเป้าตรงกึ่งกลางทั้งหมด

พี่น้องหมวดหนึ่งส่งเสียงเฮสนั่น ดูเหมือนว่าซีฟอร์ดจะกำชัยชนะไว้ในมือได้แล้ว

"โธ่เอ๊ย ให้ตายสิ" ไวท์เริ่มกระวนกระวาย เขาตะโกนลั่น "พาร์ค เร็วเข้า"

พาร์คพยักหน้าให้เขา ยิ้มน้อยๆ แล้วจึงยกปืนขึ้น

เป้ายิงที่ตั้งอยู่ตรงหน้าหดเล็กลงในรูม่านตาของพาร์ค ก่อนจะขยายใหญ่ขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด

นี่คือสภาวะที่กำหนดด้วยพลังใจ ประหนึ่งเขากำลังต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดในกองเลือดและเปลวเพลิงจากชาติปางก่อนอีกครั้ง เสียงรบกวนภายนอกค่อยๆ จางหายไปจากโสตประสาท โลกทั้งใบเหลือเพียงเขากับปืน เป้า และกระสุนที่พร้อมจะพุ่งออกจากลำกล้อง

"ปัง"

มันเป็นเสียงที่หนักแน่นราวกับอัดอั้นมานานแสนนาน อากาศถูกฉีกขาดด้วยหัวกระสุน ตามมาด้วยเสียงกลไกคัดปลอกกระสุนที่ดังชัดเจน

กระสุนแปดนัดแผดเสียงหวีดหวิวแปดครั้ง

"แก๊ง" คลิปกระสุนเปล่าถูกดีดออกมา หมุนคว้างกลางอากาศก่อนจะตกกระทบผืนทรายในสนามฝึก

พาร์คลดปืนลงแล้วหันไปยิ้มให้ซีฟอร์ด

"ว้าว" เสียงอุทานระเบิดขึ้นทั่วสนาม ตามด้วยเสียงปรบมือราวกับพายุพัดกระหน่ำ

กระสุนทั้งแปดนัดพุ่งทะลุจุดกึ่งกลางเป้าซ้ำรอยเดิมทั้งหมด และนับตั้งแต่นัดแรกจนถึงนัดสุดท้าย พาร์คใช้เวลาไปเพียงหกวินาทีเท่านั้น

นี่คือความเร็วในการยิงตามทฤษฎีสูงสุดของปืนเอ็มวัน กาแรนด์

ครูฝึกซึ่งทำหน้าที่จับเวลาถึงกับอ้าปากค้างและสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความทึ่ง

นี่มันตัวประหลาดประเภทไหนกัน ถึงได้มีทักษะการยิงและโสตประสาทที่รวดเร็วปานนี้

หากเขาไม่ใช่คนประหลาด ก็คงต้องเริ่มหัดยิงปืนตั้งแต่อยู่ในท้องแม่เป็นแน่

แต่ครูฝึกย่อมไม่มีทางรู้เลยว่า พาร์คฝึกฝนการยิงปืนมาอย่างยาวนานนับสิบปีในชาติที่แล้ว และความเร็วในการลั่นไกของอาวุธปืนในยุคหลังนั้นเทียบไม่ได้เลยกับเอ็มวัน กาแรนด์

"ฉันแพ้แล้ว" ซีฟอร์ดไม่มีท่าทีเสียใจแม้แต่น้อย

"ใครจะไปชนะสัตว์ประหลาดอย่างพาร์คได้ล่ะ จริงไหม" ซีฟอร์ดไหวไหล่

"โอ้ ไม่นะ พาร์ค" คอมป์ตัน บั๊ค เอามือกุมหน้าด้วยความเซ็ง "ฉันนึกว่าตอนที่นายชนะปาลูกดอกฉันมันเป็นเพราะโชคช่วยเสียอีก เจ้านักฆ่าเอ๊ย นายทำฉันเสียเงินไปอีกห้าสิบดอลลาร์แล้วนะ"

แต่ถึงแม้พี่น้องหมวดหนึ่งจะบ่นอุบายเพียงใด พวกเขาก็ยังคงรักษาคำพูดและตัดใจควักเงินออกมาจ่ายแต่โดยดี

"ขอโทษทีนะที่ฉันชนะไม่ได้" ซีฟอร์ดรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย

คอมป์ตัน บั๊ค ตบไหล่เขาพลางหัวเราะ "พวกเรารู้อยู่แล้วว่านายทำเต็มที่ ใครจะไปรู้ล่ะว่าพาร์คจะเป็นตัวอันตรายขนาดนี้"

เสียงหัวเราะพลันระเบิดขึ้นรอบตัวพวกเขาในทันที

พาร์คเดินเข้าไปหาและยื่นมือให้ซีฟอร์ด ทั้งสองจับมือกันแน่น "ซีฟอร์ด นายคือนักแม่นปืนที่เก่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย" พาร์คกล่าวออกมาจากใจจริง

ซีฟอร์ดพยักหน้ายิ้มเขิน "นายเก่งกว่าเยอะ"

"ถ้านายรู้ว่าฉันฝึกยิงปืนมานานกี่ปี นายจะไม่แปลกใจเลย มันไม่ใช่เรื่องพิเศษอะไรหรอก" แม้คำพูดของพาร์คจะดูเหมือนการปลอบใจ แต่มันคือความจริงแท้แน่นอน

การฝึกฝนอันหนักหน่วงราวกับขุมนรกในชาติก่อนส่งผลให้เขามีความสำเร็จในวันนี้

ชื่อเสียงของพาร์คในฐานะนักแม่นปืนแผ่กระจายไปทั่วกรมทหารราบร่มที่ 506 อย่างรวดเร็วจากการประลองครั้งนี้

และนอกจากพี่น้องหมวดสองจะรวยเละจากการเดิมพันแล้ว พาร์คเองก็กลายเป็นผู้ชนะรายใหญ่โดยที่เขาไม่รู้ตัว

แม้การประลองจะเกิดขึ้นภายในกองร้อยอีซี่ แต่ชื่อเสียงเดิมของพาร์คเรื่องการปรับปรุงวิธีการฝึกซ้อมได้ทำให้เขากลายเป็นคนดังของกรมไปแล้ว ดังนั้นคนจากกองร้อยอื่นจึงเข้ามาร่วมเดิมพันด้วยมากมาย ส่งผลให้พาร์คได้รับเงินก้อนโตมาครอบครอง

"นี่ของนาย พาร์ค" การ์เนียร์เดินเข้ามาในโรงนอนพร้อมกับปึกธนบัตรหนาเตอะในมือ

"โอ้ พาร์ค นายทำเอาฉันอิจฉาจนตาร้อนแล้วนะ" คาร์เบอร์ที่กำลังขัดรองเท้าอยู่ใกล้ๆ ร้องอุทานอย่างเกินจริง

ปึกธนบัตรนั้นดูท่าว่าน่าจะเกินหนึ่งพันดอลลาร์เสียอีก

"น่าอิจฉาจริงๆ นั่นแหละ" ไวท์ยิ้มพลางมองด้วยความชื่นชม ก่อนจะหันไปพูดกับคาร์เบอร์ "คาร์เบอร์ นายนี่ก็ได้เงินไปตั้งร้อยดอลลาร์ไม่ใช่หรือไง จะบ่นไปทำไมล่ะนั่น เงินนั่นก็พอให้นายไปเที่ยวเตร่ข้างนอกได้สบายแล้ว"

"นั่นเพราะฉันมีตาสับปะรดต่างหาก" คาร์เบอร์ไม่มีท่าทีขัดเขินแม้แต่น้อย "โชคดีที่ฉันไม่หลงกลนายตั้งแต่ตอนแรก ให้ฉันไปแข่งกับพาร์คน่ะเหรอ คนคงคิดว่าฉันเสียสติไปแล้วแน่ๆ"

"เท่าไหร่ล่ะนั่น" พาร์ครับเงินมาแล้วเอ่ยถาม

"ห้าพันดอลลาร์" การ์เนียร์หัวเราะร่าพลางเลียริมฝีปาก "เงินมหาศาลเลยใช่ไหมล่ะ"

มันคือเงินจำนวนมากจริงๆ สมาชิกไม่กี่คนที่อยู่ในโรงนอนถึงกับสูดหายใจเข้าด้วยความตกตะลึง

ต้องเข้าใจก่อนว่าเงินเดือนปัจจุบันของพวกเขาอยู่ที่ห้าสิบดอลลาร์เท่านั้น ซึ่งหมายความว่าเงินจำนวนนี้เท่ากับเงินเดือนหนึ่งร้อยเดือน หรือเทียบเท่ากับรายได้รวมทั้งหมดมากกว่าแปดปีเลยทีเดียว

"นายรวยแล้ว" แม้คาร์เบอร์จะบอกว่าไม่ใจ แต่น้ำเสียงที่พูดออกมานั้นเจือไปด้วยความอิจฉาอย่างชัดเจน

ใช่แล้ว มันเป็นเรื่องที่น่าอิจฉาจนแทบคลั่ง

"ทำไมมันถึงเยอะขนาดนี้ล่ะ" พาร์คมองการ์เนียร์ด้วยความฉงน

"หึๆ นายก็รู้ ช่วงหลังมานี้พี่น้องเกือบทั้งกรม 506 เข้ามาเอี่ยวด้วยหมดนั่นแหละ พวกเขาไม่รู้ซึ้งถึงฝีมือจริงๆ ของนาย แค่อยากจะเห็นคนที่ริเริ่มปรับปรุงวิธีฝึกหน้าแตกก็เท่านั้นเอง" การ์เนียร์หัวเราะอย่างผู้ชนะ "แต่ที่พวกเขาคาดไม่ถึงก็คือ พาร์คของเราสามารถทำให้พวกเขาประหลาดใจได้ทุกเมื่อ"

"ขอบใจมาก" พาร์คยิ้มตอบ

"พี่น้อง สุดสัปดาห์นี้ เบียร์ที่บาร์ในเมืองฉันเลี้ยงเอง" พาร์คโบกปึกเงินในมืออย่างอารมณ์ดี

"เยี่ยมไปเลย" ไวท์กระโดดตัวลอยและปรี่เข้าไปจะกอดพาร์ค แต่พาร์คเบี่ยงตัวหลบได้ทัน

"ฮ่าๆ ไวท์ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงนะ" พาร์คหัวเราะลั่น "แน่นอนว่าฉันเลี้ยงเบียร์ได้ แต่เรื่องหาผู้หญิงน่ะไม่รวมด้วยหรอกนะ เพราะฉะนั้นพวกนายเตรียมกระเป๋าสตางค์มาเองด้วยล่ะ ไม่อย่างนั้นอาจจะถูกแก้ผ้าโยนออกมานอกร้านก็ได้"

เสียงหัวเราะระเบิดขึ้นในโรงนอนทันที

พี่น้องกองร้อยอีซี่มักจะร่าเริงเช่นนี้เสมอ แม้อยู่ท่ามกลางการฝึกอันแสนหฤโหด พวกเขาก็ยังคงหาความสุขใส่ตัวได้เสมอ

เหล่าเหล่านายทหาร รวมถึงวินสเตอร์ โซเบล และฮอร์ตัน ต่างก็เริ่มจับตามองพาร์ค

ทหารฝีมือเยี่ยมของกรม 506 ที่ไม่เพียงแต่พัฒนาวิธีการฝึกได้ แต่ยังเป็นนักแม่นปืนชั้นยอด ถือเป็นทรัพย์สินที่มีค่าที่สุดของหน่วยอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่พาร์คไม่ได้ใส่ใจเลยว่าผลกระทบจากการประลองในวันนั้นจะเป็นเช่นไร

สุดสัปดาห์นี้ เขาและพี่น้องกองร้อยอีซี่บางส่วนมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง พวกเขาต้องการเพียงแค่การพักผ่อน ดื่มเบียร์เย็นๆ และมองหาหญิงสาวสักคนเพื่อคลายความเหนื่อยล้าเพียงเท่านั้น