ตอนที่ 69 ผู้เฒ่าสติไม่สมประกอบ

ตอนที่ 69 ผู้เฒ่าสติไม่สมประกอบ

ณ พื้นที่หวงห้าม จี้เตี๋ยหาได้ทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายนอกไม่

ภายหลังแรงสั่นสะเทือนรอบด้านหยุดลง เขาจึงเร่งร้อนสงบสติอารมณ์ตนเองเพื่อรับฟังเสียงต่อ

ทางด้านเหนือยอดเขาหลักซึ่งอยู่ภายนอก หลิวเทากำลังรับฟังเสียงที่พร้อมร่วมเป็นร่วมตายจากในสำนักเจ็ดลึกล้ำ ขณะมองสีหน้าเด็ดเดี่ยวของเหล่าศิษย์ เขากลับแสดงความขื่นขมออกมา

“หลิวเทา อย่าทำอะไรเสียเวลา จงเปิดทางให้พวกเราเข้าไปตรวจสอบ ส่วนเจ้าก็รีบถอนตัวไปจากสำนักเจ็ดลึกล้ำเสีย!” เสียงตะโกนอันเย็นเยือกดังขึ้นเหนือฟากฟ้า น้ำเสียงนี้ราวกับอดกลั้นเอาไว้หลายส่วนแล้ว แต่เจตนายังคงเป็นการกล่าวเร่ง

แม้ว่าฝ่ายพวกเขาจะมียอดฝีมือขอบเขตแก่นทองคำถึงห้าคน แต่หากหลิวเทายอมสู้ตายขึ้นมา มันอาจเกิดเหตุการณ์ลากพวกเขาคนใดคนหนึ่งร่วมตกตายตาม ด้วยเหตุนั้นพวกเขาจึงยังระแวดระวัง

“ได้! พวกเราจะถอนตัวจากสำนักเจ็ดลึกล้ำแล้วจะให้พวกเจ้าค้นหา แต่ต้องไม่เกิดเหตุการณ์ทำให้ศิษย์คนใดได้รับบาดเจ็บ นี่ถือเป็นการถอยก้าวสุดท้ายของข้าแล้ว!” หลิวเทาเงยหน้ามองกลุ่มคนที่เป็นยอดฝีมือสูงสุดแห่งรัฐคราม พร้อมประกาศการตัดสินใจด้วยน้ำเสียงอันเด็ดขาด!

“ตกลง ตราบเท่าที่เจ้าไม่ได้นำอะไรไปและจากไปโดยสันติ พวกเรารับปากว่าจะไม่สร้างความยากลำบากให้!” น้ำเสียงจากบนฟากฟ้าตอบกลับ เป็นการยืนยันตอบรับคำร้องขอ

พบเห็นอีกฝ่ายยอมตกลง หลิวเทาจึงสูดลมหายใจเข้าลึก เขาไม่อาจลังเลได้นานกว่านี้แล้ว ดังนั้นจึงถ่ายทอดเสียงออกด้วยพลังของตนจนดังก้องทั่วทั้งสำนักเจ็ดลึกล้ำ

“ข้าขอประกาศยุบสำนักเจ็ดลึกล้ำ นับจากนี้ไม่ว่าศิษย์คนใดไปทำอะไรที่ไหน จะถือว่าไม่มีความเกี่ยวข้องกับสำนักอีกต่อไป!”

แม้เขาจะเพิ่งตัดสินใจด้วยตนเอง แต่ภายในก็ยังเกิดความรู้สึกโดดเดี่ยว เพราะสำนักเจ็ดลึกล้ำต้องถูกยุบในรุ่นของเขา มันจะถือเป็นตราบาปไปชั่วชีวิต!

ผู้อาวุโสซุนซึ่งยืนเคียงข้าง เวลานี้ทำได้เพียงแค่ยอมรับผลลัพธ์โดยเงียบงัน

“จ้าวสำนัก!” ซ่งเจีย โจวสวี่ และเหล่าศิษย์อีกหลายคนต่างแสดงความเศร้าหมองกันออกมา เพราะพวกเขาผูกพันกับสำนักเจ็ดลึกล้ำ จึงไม่อยากพบเห็นเหตุการณ์เช่นการยุบสำนัก

ขณะนี้เองที่เกิดเสียงหนึ่งสะเทือนดังมาจากฟากฟ้า กระบี่เล่มยักษ์ยาวหลายสิบฉื่อพลันตัดผ่านหมู่เมฆเหนือสำนักเจ็ดลึกล้ำ เบื้องบนสูงขึ้นไปกว่านั้นคือชายในชุดเขียวผู้ถือกระบี่ด้วยสองมือ ดวงตาอันเย็นเยือกของเขาเป็นประหนึ่งกระบี่อันคมกล้า จนเป็นเหตุให้ผู้ใดก็ตามที่มองไปต้องรู้สึกเจ็บปวดแสบร้อนที่ดวงตา!

“คัมภีร์มหากระจ่างเป็นของข้า! พวกเจ้าจงไสหัวออกไป!” น้ำเสียงนี้สั้นกระชับแต่สะกดข่มเหนืออื่นใด ความยิ่งใหญ่ของเขาเป็นอะไรที่ไร้ข้อกังขา ถึงขนาดเหล่าบรรพชนของกองกำลังใหญ่ที่เพิ่งกดดันสำนักเจ็ดลึกล้ำรู้สึกประหนึ่งฟ้าผ่าเข้าใส่ประสาทรับฟังจนสีหน้าบิดเบี้ยวเหยเก

“ยอดฝีมือปฐมวิญญาณจากมหาแผ่นดินสวรรค์ทิศใต้!” เหล่าบรรพชนที่ต่อรองอย่างอาจหาญยิ่งใหญ่เมื่อครู่ เวลานี้กลับไม่กล้าเช่นที่เคยเป็น พวกเขาพาคนของตนเองหลบหนีด้วยเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดเสียด้วยซ้ำ!

“พวกเจ้าล่ะ?” ชายในชุดเขียวเปรยสายตามองพวกหลิวเทา

“พวกเราจะถอนตัวออกจากที่นี่โดยทันที” หลิวเทาโค้งศีรษะพร้อมประสานหมัดกับฝ่ามือให้โดยไม่โต้แย้งคำใด

กระทั่งยอดฝีมือปฐมวิญญาณยังปรากฏตัว อีกฝ่ายคือตัวตนที่ต่อให้พวกเขาสู้ตายถวายชีวิตก็ไม่อาจทำอะไรได้

เขาคือผู้ผ่านพ้นวัยแห่งความทะเยอทะยานมาแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีเหตุจำเป็นต้องปล่อยให้คนหนุ่มสาวต้องตายเปล่า

“ศิษย์ทุกคนจงฟัง รีบอพยพออกจากสถานที่นี้โดยทันที!”

ภายหลังคำประกาศไม่นาน สำนักเจ็ดลึกล้ำอันยิ่งใหญ่พลันรกร้างซึ่งผู้คน

ระหว่างนี้เองที่ชายในชุดเขียวได้ใช้พลังจิตปกคลุมฟากฟ้าทั่วทั้งสำนักเจ็ดลึกล้ำ และสำรวจว่ามีศิษย์สำนักคนใดหลงเหลืออยู่หรือไม่

ต่อหน้าเขา ไม่ว่าจะเป็นขอบเขตกลั่นลมปราณหรือสร้างรากฐาน อย่างไรก็ไม่มีทางซ่อนตัวจนรอดพ้นสายตาไปได้!

หลิวเทาและผู้อาวุโสซุนยังคงยืนอยู่เหนือยอดเขาหลัก พวกเขามองสถานที่แห่งนี้เป็นครั้งสุดท้าย ภายหลังใช้พลังจิตตรวจสอบและยืนยันว่าไม่มีของสำคัญใดตกหล่น พวกเขาจึงถอนตัวกันออกไป

“จิ๊ จิ๊ สมกับเป็นสำนักกระบี่สงคราม หนึ่งคนหนึ่งกระบี่ปกครองฟ้าข่มสวรรค์โดยแท้!” ทันใดนี้เองที่สตรีผู้งดงามปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ

“สำนักสตรีเทพ สำนักกระบี่สงคราม พวกเจ้านี่ช่างรวดเร็วกันเสียจริง!” ตอนนี้เองที่ชายชราอีกคนหนึ่งปรากฏขึ้นด้วยกายที่มีแต่ริ้วรอยแห่งวัย ร่างของเขาเผยสภาวะพลังอันเย็นเยือกแผ่ฟุ้ง ทั้งยังไม่ได้ด้อยไปกว่ามือกระบี่วัยกลางคน เขาคือผู้พิทักษ์แห่งสำนักขั้วหยินจากมหาแผ่นดินสวรรค์ทิศใต้!

พวกเขาต่างก็มีกองกำลังสาขาอยู่ในรัฐคราม ทำให้ทันทีที่อักขระทองคำปรากฏขึ้นเหนือฟากฟ้า พวกเขาจึงได้ทราบข่าวจนระดมสรรพกำลังเร่งร้อนมุ่งหน้าเดินทางมาที่นี่โดยเร็วที่สุด

เนื่องจากมันคือคัมภีร์มหากระจ่าง อันเป็นหนึ่งในสามมหาคัมภีร์แห่งมหาแผ่นดินสวรรค์ทิศใต้! ย้อนกลับไปกาลนั้นมันถูกครอบครองโดยถูลี่ แต่ภายหลังกลับเลือนหายไปหลายร้อยปี และก็ไม่คาดคิดว่ามันจะปรากฏขึ้นอีกครั้งที่รัฐคราม

“เหอะ! พวกสำนักขั้วหยินก็ไม่ได้ช้าเป็นเต่าคลานนี่นะ! ว่าอย่างไร คิดสู้กับข้าแย่งชิงคัมภีร์มหากระจ่างงั้นหรือ…” ชายในชุดเขียวแค่นเสียงอันเย็นเยือกขณะเปรยสายตามองคนทั้งสอง

พวกเขาทั้งสามต่างก็มีชื่อเสียงในมหาแผ่นดินสวรรค์ทิศใต้ ดังนั้นจึงรู้จักกันดี

ขณะบรรยากาศรอบด้านตึงเครียด ชายในชุดทองคำได้ก้าวเดินเชื่องช้าเข้ามาหาพวกเขาพร้อมรอยยิ้มอันแช่มช้า

“เหตุใดต้องสู้กันด้วยเล่า? ทำสำเนาฉบับคัดลอกให้กันคนละฉบับก็ได้แล้ว!”

จี้เตี๋ยผู้ยังอยู่ในพื้นที่หวงห้าม ไม่ได้ทราบแม้แต่น้อยว่าสำนักเจ็ดลึกล้ำแตกสลาย และปัจจุบันเขาคือศิษย์สำนักเพียงหนึ่งเดียวซึ่งยังอยู่ในสำนักเจ็ดลึกล้ำ…

ยามเมื่อสรรพคุณของใบการบูรใบสุดท้ายเกือบจะหมดสิ้น จี้เตี๋ยจึงได้ตระหนักคัมภีร์มหากระจ่างบทกลั่นลมปราณจากเสียงที่ได้ยินจนสมบูรณ์!

ความตื่นเต้น ความประหลาดใจ ความยินดี สารพัดความรู้สึกกำลังเอ่อล้นในใจของเขา!

แต่ภายหลังความรู้สึกเหล่านั้นผ่านพ้นไป มันถูกแทนที่ด้วยความกังวล

“ทางเข้าหายไปหรือยัง!”

เนื่องจากผ่านพ้นเกินกว่าสามชั่วยามแล้ว จี้เตี๋ยไม่อาจมั่นใจว่าทางออกจะยังอยู่ดีหรือไม่ เพราะเขาไม่คิดอยากถูกขังไว้ที่นี่ไปตลอดช่วงอายุขัยที่เหลือ

นอกจากนี้พื้นที่หวงห้ามก็ไม่ใช่สถานที่ที่น่าอยู่อาศัย เพราะหากเมื่อใดฤทธิ์ของใบการบูรหมดสิ้นลง หมอกพิษรอบด้านจะพร้อมสังหารเขาโดยง่ายดาย!

“ต้องรีบไป!” คิดได้ดังนั้น จี้เตี๋ยจึงไม่กล้าเสียเวลาอยู่ต่อนาน เขารีบร้อนผละออกจากแผ่นหินและมุ่งหน้าออกไปภายนอกเกาะ และก็เป็นตอนนี้เองที่ได้พบรอยแยกขนาดใหญ่

เพียงแต่จี้เตี๋ยหาได้สนใจไม่ รอยแยกที่ปรากฏในพื้นที่หวงห้ามน่าจะเกิดขึ้นเพราะแผ่นดินไหว แต่ขณะเขากำลังจะออกไปนั้นเอง กลับได้ยินเสียงร้องไห้และหัวเราะดังออกมาจากเกาะซึ่งอยู่ด้านหลัง

“พื้นที่หวงห้ามมีคนอื่นอยู่ด้วยงั้นหรือ?!” จี้เตี๋ยหันกลับไปมองด้วยความตระหนกตกใจ

เนื่องจากผ่านพ้นสามชั่วยามมานานแล้ว ซ่งเจียและโจวสวี่น่าจะออกไปก่อนแล้ว ถ้าอย่างนั้นเพราะอะไรพื้นที่หวงห้ามถึงยังมีเสียง?

ขณะเขาสับสนและสงสัย ชายชราร่างสูงในชุดคลุมยาวผมเผ้ายุ่งเหยิงพลันปรากฏตัวแก่สายตา

ใบหน้าของชายชราเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น ทว่าเขาเผยรอยยิ้มประหนึ่งคนฟั่นเฟือนออกมา ขณะเส้นผมที่ไม่ได้รับการดูแลนั้นได้เหนียวติดกันเป็นพืด ขณะเข้ามาใกล้ กลิ่นเหม็นเปรี้ยวที่ไม่ทราบว่าเกิดจากขาดการชำระล้างร่างกายมานานเพียงใดได้ซัดเข้าจมูกของจี้เตี๋ย

“คนบ้าจากที่ใดกัน!” จี้เตี๋ยแตกตื่นขณะจ้องมอง และเขากำลังหวาดกลัวที่ได้ทราบ ว่าตนเองไม่อาจตระหนักรู้ขอบเขตการฝึกตนของชายตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย!

หากว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนธรรมดา ก็ต้องเป็นผู้ฝึกตนที่เหนือล้ำกว่าเขา!

และความเห็นของเขาเอนเอียงไปทางข้อสันนิษฐานส่วนหลัง เนื่องจากที่นี่คือพื้นที่หวงห้ามแห่งสำนักเจ็ดลึกล้ำ คนนอกไม่มีทางเข้ามาได้!

พื้นที่รอบด้านนี้เต็มไปด้วยหมอกพิษ ที่กล่าวกันว่าพร้อมจะทำให้ผู้คนจมไปกับโลกในความฝันจินตนาการ!

เพียงแต่อีกฝ่ายยังอยู่ดี!

ตอนนี้เองที่ชายชราคล้ายคนบ้ากำลังมองมาทางเขาและเผยความหวาดกลัว อีกฝ่ายส่งเสียงร้องจนสุดท้ายวิ่งหนีไปอีกทิศทางด้วยความหวาดกลัว!

อีกฝ่ายรวดเร็วถึงขนาดแค่ชั่วขณะกลับหายไปจนจี้เตี๋ยมองตามไม่ทัน

“ใครกัน? คนที่เคยมาที่นี่ในอดีตงั้นหรือ?”

เนื่องจากฤทธิ์ของใบการบูรใกล้หมดสิ้นลง จี้เตี๋ยจึงไม่กล้าอยู่ต่อนาน เขาทำได้เพียงสะกดความสงสัยและรีบมุ่งหน้าไปยังทางออก ไม่ช้าเขาจึงไปถึงแท่นบูชาที่เคยใช้เดินทางเข้ามา

เนื่องจากคนอื่นที่เข้ามาด้วยคงออกไปก่อนแล้ว จี้เตี๋ยเองก็กำลังยืนหน้าแท่นบูชาพร้อมรับรู้ถึงปัญหาที่เผชิญ

“จะออกไปอย่างไร?”

ว๊าก! ตอนนี้เองที่ชายชราสติไม่สมประกอบซึ่งหลบหนีไปก่อนหน้าได้ปรากฏตัวมุ่งหน้ามาที่แท่นบูชา และก็เป็นตอนนี้เองที่แท่นบูชาซึ่งเคยสงบนิ่งได้เผยแสงอันลึกลับออกมาปกคลุมทั้งกายของชายชราคนนั้นเอาไว้!

“นั่นมัน…” จี้เตี๋ยชะงักไปชั่วครู่ แต่เขาไม่มีเวลาให้นึกทึ่งกับความรวดเร็วของอีกฝ่าย ยามพบเห็นว่าแท่นบูชากำลังทำงาน เขาจึงกัดฟันและรีบร้อนพุ่งตัวขึ้นไปและคว้าร่างชายชราเอาไว้ ตอนนี้เองที่ลำแสงได้ปกคลุมคนทั้งสองและนำพาพวกเขาหายตัวไปจากแท่นบูชา