บทที่ 37 - แจ้งความเถอะ

บทที่ 37 - แจ้งความเถอะ

ซุนเสี่ยวเองก็ไม่น้อยหน้า กินอย่างตะกละตะกลามเหมือนผีตายอดตายอยาก

ท่าทางการกินของทั้งคู่ เล่นเอาคนอื่นมองตาค้าง

คนส่งน้ำโต๊ะเดียวกันรู้สึกอึดอัด เลยค่อยๆ ขยับย้ายโต๊ะหนี

มีแต่พวกหลิวหน้าบาก เฉิงปิน ที่รู้เรื่องภายใน ขยับเข้ามาใกล้

แต่เห็นสภาพทั้งสองคนที่เหมือนเพิ่งผ่านศึกหนักมา ต้องการอาหารเติมพลัง ก็ไม่กล้าถาม ได้แต่นั่งมองตาปริบๆ

ซุนเสี่ยวกินอิ่มไปหกส่วน วางชามตะเกียบลง เงยหน้ามองเฉินซุ่นอันและคนอื่นๆ ด้วยสายตาภูมิใจนิดๆ พูดว่า

"งาน สำเร็จแล้ว!"

ประโยคเดียวสั้นๆ ทำเอาพวกซานเต๋อจื่อ หลิวหน้าบาก กลั้นหายใจ

ที่แท้ครูฝึกหลินก็ซ่อนคมไว้ คืนนี้ไปเผายุ้งฉางโรงสีหวั่นหลงมาแล้วจริงๆ ด้วย?!

ซานเต๋อจื่อถามด้วยความอยากรู้ "ราบรื่นไหมพี่?"

"ไม่ราบรื่น!"

คำตอบของซุนเสี่ยว ทำเอาทุกคนใจหายวาบอีกรอบ

ตอนนี้ ซุนเสี่ยวเหมือนนักเล่านิทาน ขยับปากนิดเดียว ก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนได้อยู่หมัด

"คืนนี้เหรอ บอกได้เลยว่าบุกตะลุยฝ่าดงตีน ธนูหน้าไม้ปลิวว่อน เผายุ้งฉางวอดวาย ท่ามกลางสายฝนและควันไฟ!"

ซุนเสี่ยวเล่าไปส่ายหัวไปอย่างมีอรรถรส

ครูฝึกหลินเห็นแล้วก็ไม่ห้าม

นานทีปีหนจะได้ปลดปล่อย จะได้เต็มที่สักที

ตอนขามา เขาเตือนซุนเสี่ยวแล้วว่า อะไรพูดได้ อะไรพูดไม่ได้

เช่นเรื่องยาสูบดอกบัว ยอดฝีมือลึกลับ พวกนั้นห้ามพูดเด็ดขาด

ซุนเสี่ยวเล่าอย่างออกรส

สายตาครูฝึกหลินกวาดมองทุกคน แล้วมาหยุดที่แขนขวาที่ดูผิดธรรมชาติของเฉินซุ่นอัน ถามว่า

"เฒ่าเฉิน แขนเจ้าไปโดนอะไรมา?"

เฉินซุ่นอันที่กำลังฟังซุนเสี่ยวเล่าอย่างตั้งใจ พอโดนทักก็ทำหน้าเจื่อนๆ ตอบว่า

"เมื่อกี้ไปซื้อเหล้าที่ถนนใหญ่ อดใจไม่ไหวแอบกงไปสองแก้ว ขากลับเลยลื่นล้ม..."

ครูฝึกหลินพยักหน้า ไม่ถามต่อ

เดี๋ยวจะไปหักหน้าคนแก่เปล่าๆ

ซุนเสี่ยวได้ยินเข้า ฤทธิ์เหล้าอาจจะพาไป เลยยิ้มเยาะ แสร้งทำเป็นให้กำลังใจว่า

"พี่ซุ่นอัน ถ้าให้ข้าพูดนะ พี่น่าจะไปเผายุ้งฉางกับพวกเรา ไม่ต้องไปทำอะไรมาก แค่ไปยืดเส้นยืดสาย บริหารเลือดลม เผื่อฟลุ๊คทะลวงระดับสองได้!

จะได้ไม่ต้องมาเดินสะดุดยอดหญ้าหัวทิ่มแบบนี้ไง!"

เฉินซุ่นอันนั่งตัวตรง สีหน้าจริงจัง พยักหน้าเห็นด้วย

"พี่ซุนพูดถูก..."

"ฮ่าๆๆ ข้าล้อเล่นน่า พี่ซุ่นอันอย่าคิดมาก เอ้อ เมื่อกี้เล่าถึงไหนแล้ว อ้อ ข้ากับครูฝึกหลินร่วมมือกัน สู้กับไอ้เสือป่วยหยางลู่!"

ฝนหยุดตกสนิท เสียงหยดน้ำจากชายคาเริ่มห่าง

พายุฝนที่โหมกระหน่ำมาหลายวัน ในที่สุดก็ผ่านพ้นไป

เม็ดฝนกระทบหน้าต่างเบาๆ เหมือนเสียงดนตรีประกอบการเล่าเรื่องของซุนเสี่ยว

เสียงหัวเราะ เสียงดื่มกิน เสียงทายเหล้า...

สุดท้าย แม้แต่ครูฝึกหลินก็อดใจไม่ไหว ลงไปเล่นไพ่กับพวกซุนเสี่ยว

คืนนี้ ทุกคนดูมีความสุขกันถ้วนหน้า

ลมพัดผ่านช่องประตู นำกลิ่นดินกลิ่นหญ้าเข้ามา

เฉินซุ่นอันนั่งอยู่มุมห้อง ในถ้วยเหล้าสะท้อนใบหน้าเลือนรางครึ่งซีกของเขา

จู่ๆ เขาก็ยิ้มบางๆ แล้วกระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียว

"เหล้าดี บรรยากาศดี มีความสุขจริงๆ..."

เขาพึมพำกับตัวเอง โดยที่ไม่มีใครได้ยิน

......

ท้องฟ้าทิศตะวันออกเริ่มสาง

คนส่งน้ำทยอยแยกย้ายกันกลับ

เมื่อคืนครูฝึกหลินกับซุนเสี่ยวก็อยู่ต่อแค่แป๊บเดียว แล้วก็ขอตัวกลับ

คาดว่าเถ้าแก่ทั้งสองคงมาครบแล้ว เลยรีบไปรายงานสถานการณ์ที่ภูเขายุ้งฉาง

เฉินซุ่นอันกลับถึงบ้าน ซ่อนสมบัติที่ได้มาอย่างดี แล้วก็ใช้ชีวิตตามปกติ ฝึกยุทธ ยืนเสา เข็นรถส่งน้ำ

ยังไม่รีบใช้เงินฟอกเงิน

เขากำลังรอ

รอปฏิกิริยาจากโรงสีหวั่นหลง รอท่าทีจากพวกเถ้าแก่จ้าว

เขาไม่เชื่อว่า ขนาดเขาเองยังดูออกว่ายาสูบดอกบัวมีอันตรายต่ออำเภออู่ชิงและราชวงศ์ฉางไป๋ขนาดไหน แล้วพวกเถ้าแก่จ้าวจะดูไม่ออก

เขาอยากรู้เหมือนกันว่า เจอสถานการณ์แบบนี้ เถ้าแก่จ้าวจะจัดการยังไง?

เฉินซุ่นอันยังคงฝึกฝน 《กายาเหินนภา》 อย่างหนักทุกวัน

ตอนที่ชิ่งจี้เลื่อนขั้น พลังเขาก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย เสียงกระดูกลั่นเพิ่มเป็นสามร้อยเอ็ดครั้ง

และเมื่อเวลาผ่านไป เสียงกระดูกลั่นก็เพิ่มขึ้นทุกวัน

ด้วยการตอบสนองแบบนี้ เฉินซุ่นอันฝึกกระบวนท่าต่อสู้ได้สำเร็จอย่างรวดเร็ว

สามสิบหกท่า ฝึกได้ยี่สิบสามท่าแล้ว

ใกล้จะเข้าสู่ระดับสองช่วงปลายเข้าไปทุกที

เมื่อก่อน ครูฝึกหลินดูห่างไกลเกินเอื้อมในสายตาเฉินซุ่นอัน แต่ตอนนี้กลับดูชัดเจนจับต้องได้

เขาสังหรณ์ใจว่า ด้วยเสียงสวรรค์สามร้อยครั้ง เกราะม้าเหินเมฆ และกระบวนท่าที่ฝึกสำเร็จยี่สิบสามท่า เขาในตอนนี้ ไม่ด้อยไปกว่าครูฝึกหลินเลยแม้แต่น้อย

เพียงแต่ต่างจากปกติ ตรงที่เฉินซุ่นอันมีภารกิจเพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง

นั่งพิจารณา ศึกษากล่องไม้ขีดไฟ 'กวางกระเรียนเริงร่ารับฤดูใบไม้ผลิ' กล่องนั้น

เขามั่นใจว่าเจ้าสิ่งนี้ไม่ธรรมดา อาจจะเป็นกลไกซับซ้อน หรือมีความลับบางอย่างที่เขาไม่รู้

น่าเสียดาย ที่ดูเหมือนจะขาดวิธีใช้งานหรือเปิดมัน

"《กายาเหินนภา》 ใกล้จะบรรลุระดับสองขั้นสมบูรณ์แล้ว เคล็ดวิชาขั้นต่อไปและแผนผังวิชาตัวจริง ยังอยู่ที่ตระกูลจาง... หวังว่างานฉลองวันเกิดครบแปดสิบปีของฮูหยินผู้เฒ่า ถ้าทำให้ท่านพอใจได้ อาจจะขอกลับมาได้"

"อีกอย่าง พอโครงสร้างกระดูกเปลี่ยนไป ดูเหมือนจะมีแรงเหลือพอจะฝึกวิชาอื่นเพิ่มได้ น่าจะเป็นวิชาดัชนี หรือวิชาฝ่ามือ จะได้เอามาเสริมวิชามีดบิน..."

เฉินซุ่นอันวางแผนอนาคตเงียบๆ รอเวลาผ่านไป ทำงาน ฝึกยุทธ

ดูไม่ออกเลยว่ามีอะไรผิดปกติ

เพียงแต่...

เรื่องที่เขาตกบ่อ ในเมื่อไม่ใช่ฝีมือโรงสี

แล้วเป็นใครกันแน่?

คำพูดของสายลับโรงสีสองคนหน้ายุ้งฉาง ยังก้องอยู่ในหู

ใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เป็นกันเองของพวกคนส่งน้ำ จู่ๆ ก็ดูพร่ามัว ไม่ชัดเจนขึ้นมาในใจเฉินซุ่นอัน

เขาเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างลางๆ ตัดสินใจว่าจะต้องทำมีดบินใบหลิวคุณภาพดี หรืออาวุธลับอื่นๆ เตรียมไว้สักชุด

มีดของเขาเฉินซุ่นอัน ในสายตาบางคน ดูเหมือนจะทื่อไปหน่อยแล้วสินะ

......

ทิศตะวันออกเฉียงเหนือของอำเภออู่ชิง ตรอกซินเหลียนจื่อ เป็นย่านที่พักอาศัยของบุคคลสำคัญที่มีหน้ามีตาในอำเภอ

และถัดจากตรอกซินเหลียนจื่อ ก็คือตรอกต้าซาม่าว ที่อยู่ของชาวไป๋ซานแท้ๆ และข้าราชการอำเภออู่ชิง!

ในตรอกซินเหลียนจื่อ คฤหาสน์ตระกูลจ้าวที่มีต้นทับทิมปลูกอยู่ข้างๆ เจ้าของบ้านคือจ้าวกวงซี หนึ่งในเก้าเจ้าพ่อบ่อน้ำแห่งอำเภออู่ชิง

"ยาสูบดอกบัวนี่มันชั่วร้ายจริงๆ..."

ในห้องโถงคฤหาสน์ตระกูลจ้าว จ้าวกวงซีหรี่ตามองศพทาสสวมเกราะที่ตายเพราะเสพยาสูบดอกบัวเกินขนาด

สภาพศพดูดีมาก กล้ามเนื้อตึงเปรี้ยะ หน้าตาดูมีเลือดฝาด แถมยังมีกลิ่นหอมจางๆ

จ้าวกวงซีเป็นชายวัยกลางคนอายุราวสามสิบต้นๆ ไม่มีหนวดเครา ผิวพรรณละเอียดเนียน ขาวจั๊วะอ้วนท้วนสมบูรณ์

ในมือเขาถือลูกเหล็กสีลอกๆ สองลูก เป็นลูกเหล็กกลวงเป่าโจวของแท้ กลมเกลี้ยงเงาวับ หมุนอยู่ในฝ่ามือส่งเสียงหวีดหวิว

ในห้องโถง มีคนยืนอยู่หลายคน

ครูฝึกหลิน เถ้าแก่หลี่ ถังเจี๋ย...

ล้วนเป็นตัวหลักในการวางแผนเผายุ้งฉางเมื่อวาน

สั่งให้คนเอาศพทาสไปเผา จ้าวกวงซีหันไปมองหญิงสาวข้างกาย

"น้องหลิว เจ้าคิดว่าไง?"

หญิงสาวคนนี้คือเถ้าแก่ผู้ดูแลเขตถนนจินหยวน ชื่อหลิวหรูเยว่

หลิวหรูเยว่สวมชุดกระโปรงยาวสีแดงสด สีหน้าเย็นชา มองจ้าวกวงซีด้วยสายตาเรียบเฉย

"ของอยู่ที่เจ้าหมด จะมาถามข้าทำไม?"

จ้าวกวงซีทำตัวกร่างชัดเจน ทั้งที่สองซุ้มบ่อน้ำร่วมมือกัน แต่กลับฮุบยาสูบดอกบัวไว้คนเดียว

จ้าวกวงซีทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กับความไม่พอใจในน้ำเสียงของหลิวหรูเยว่ ทำหน้าขึงขัง พูดด้วยความชอบธรรมว่า

"ยาสูบดอกบัวนี้ มีรูปแบบการปรุงยาแบบฉบับแคว้นเฉียนหนิงชัดเจน ไอ้ 'ศาลเจ้าแม่ย่านางสิบสองห้างหนานไห่' อะไรนั่น ก็แค่หมาสิบสองตัวที่สมคบคิดกับคนนอก

โรงสีคิดจะทำลายซุ้มบ่อน้ำเราไม่เลิกรา แคว้นเฉียนหนิงก็มีแผนชั่ว หวังจะใช้สิ่งนี้บั่นทอนจิตวิญญาณนักสู้ของราชวงศ์เรา

ข้าขอเสนอให้ น้องหลิวรีบไปแจ้งท่านนายอำเภอ รายงานผู้ว่าการรัฐ กำจัดพวกคนชั่ว กอบกู้ความสงบเรียบร้อยของเมืองหลวง คืนศักดิ์ศรีให้ราชวงศ์เรา!"

[จบแล้ว]