บทที่ 25 การสืบสวนดำเนินไป

ขณะที่อู่เจียงกับวังหลิงใช้ชีวิตอยู่ที่บ้าน หลี่เหยียนกลับต้องวิ่งวุ่นทำงานหนัก

คนเราควรรู้จักประมาณตน หลี่เหยียนรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอู่เจียง ส่วนใหญ่อยู่บนพื้นฐานของการแลกเปลี่ยน ต่อให้อีกฝ่ายไม่ใช่สัตว์ประหลาด การลำพองใจก็เป็นทางลัดสู่การทำลายมิตรภาพได้

หลังเลิกเรียน หลี่เหยียนรีบนั่งแท็กซี่ไปบ้านอู่เจียงทันที

เขารู้ว่าอู่เจียงเดินกลับบ้าน การมาถึงซูเปอร์มาร์เก็ตก่อนอู่เจียง จะช่วยเลี่ยงการเผชิญหน้ากันได้

อู่เจียงอาจรู้ว่าหลี่เหยียนรู้ตำแหน่งบ้านเขา แต่ถ้าแสดงออกชัดเจนเกินไป อาจทำให้อีกฝ่ายรู้สึกอึดอัด ดังนั้นก่อนได้รับเชิญ ทางที่ดีอย่าโผล่ไปให้เห็นหน้าแถวบ้านเขาจะดีกว่า

ซูเปอร์มาร์เก็ตเล็กนิดเดียว แถมมีกล้องวงจรปิด หลี่เหยียนไม่ได้ถ่ายรูป ใช้วิธีจำเอา

ซื้อหมากฝรั่งมั่วๆ มากล่องหนึ่ง ระยะห่างตอนจ่ายเงิน พอจะสัมผัสสนามพลังของอีกฝ่ายได้บ้าง

...แปลกๆ แฮะ สัมผัสของเขาดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? หรือเพราะตอนอยู่ตำบลซวงเหอโดนกลืน "มวล" ไป สัมผัสทาง "วิญญาณ" เลยดีขึ้น?

"หน้าฉันมีอะไรติดเหรอ?"

อาจจะจ้องนานไปหน่อย อีกฝ่ายเลยเริ่มไม่พอใจ

หลี่เหยียนส่ายหน้า หาข้ออ้าง "หน้าคุ้นๆ น่ะครับ"

"คิกๆ มุกจีบสาวแบบนี้ไม่เหมาะกับวัยเธอเลยนะ"

หลี่เหยียนตัวใหญ่ แต่หน้าเด็ก แถมยังใส่ชุดนักเรียนอยู่เลย

ชุดนักเรียนโรงเรียนพื้นฐานมีเอกลักษณ์ ไม่ว่าจะสวยหรือไม่สวย ก็ไม่ใช่ชุดที่คนทั่วไปใส่กัน มองปุ๊บก็รู้ปั๊บ

"มั้งครับ ผมมีลางสังหรณ์ว่าเราจะได้เจอกันอีกเร็วๆ นี้"

แคชเชียร์สาวมองบน "เธอก็มาซื้อของสิ เดี๋ยวก็ได้เจอกันเองแหละ"

หลี่เหยียนไม่ต่อปากต่อคำ ออกจากซูเปอร์มาร์เก็ตก็รีบทำเวลา นั่งแท็กซี่บึ่งไปสำนักงานเขต

เขาไม่ได้โง่ ไม่ใช่เอะอะก็วิ่งไปถามคนรู้จักในกรมตำรวจ ฐานข้อมูลสองหน่วยงานนี้เชื่อมโยงกันเยอะ ส่วนใหญ่ไปเช็กที่สำนักงานเขตก็เจอแล้ว

เพิ่งถึงหน้าห้องทำงานห้องหนึ่ง คนข้างในก็แขวะใส่

"ชิ มาอีกละ"

"เจ๊ มีธุระสิครับ รอบนี้เรื่องสำคัญจริงๆ"

ผู้หญิงข้างในใส่เสื้อลายรุ้งขวาง ถักเปียหางม้า รสนิยมพังพินาศ หน้าตาไม่ถึงกับสวยจัด แต่ก็พอดูได้

ไม่ใช่พี่สาวแท้ๆ แต่เป็นลูกพี่ลูกน้อง ลูกสาวอาแท้ๆ อาอายุน้อยกว่าพ่อสองปี แต่แต่งงานเร็วกว่าตั้งแปดปี ลูกสาวเลยแก่กว่าหลี่เหยียนโข ปีที่แล้วเรียนจบก็ถูกจับยัดมาเป็นพนักงานต๊อกต๋อยที่นี่

"เชอะ! เด็กประถมอย่างแกจะมีเรื่องสำคัญอะไร"

ตั้งแต่ปฏิรูปการศึกษาเมื่อสิบกว่าปีก่อน ระบบเรียน 12 ปีแบบแยกโรงเรียนก็หายไป กลายเป็นเรียนที่เดียว 10 ปีรวด ถือว่ายกเลิกมัธยมต้น-ปลาย ให้เรียนประถม 10 ปี เลยเรียกว่าเด็กประถมก็ไม่ผิด แต่คนฟังจะคันๆ หน่อย โดยเฉพาะพวกปีท้ายๆ ที่ใกล้จบ

หลี่เหยียนเข้าห้องปิดประตู "ผู้ใช้พลังวิญญาณ แบบอยู่นอกระบบ"

"อ้อ? ชื่ออะไร?"

"ไม่รู้สิครับ ถึงต้องมาหาเจ๊ไง"

หญิงสาวขมวดคิ้ว "ชื่อก็ไม่รู้แล้วเสนอหน้ามาทำไม? คันไม้คันมืออยากโดนดีรึไง?"

"อย่าๆๆ ผมเห็นหน้ามาแล้ว ต่อรูปได้" เขาตัวใหญ่ยักษ์ ไม่กลัวโดนพนักงานสาวตบตีหรอก แต่มันเสียภาพพจน์

"ต่อรูป? รูปถ่ายก็ไม่มีเหรอ?"

"อือ ไปทางนั้นเดี๋ยวแม่รู้ เลยต้องมาพึ่งเจ๊นี่แหละ"

จริงๆ ถ้ารอแคชเชียร์เลิกงาน ก็แอบถ่ายรูปได้ง่ายๆ แต่คนมันรีบทำผลงานไง ขืนชักช้าเดี๋ยวคะแนนความประทับใจจะลด

"ไปใช้คอมตาเฒ่าถังทำเองแล้วกัน แกกลับไปดูเมียแล้ว" ปากพูดแบบนั้น แต่มือก็เปิดลิ้นชักหยิบซองเอกสารโยนให้

"รักเจ๊ที่สุด!"

"ไปไกลๆ!"

หลี่เหยียนนั่งลงฝั่งตรงข้ามกดเปิดคอม หยิบของในซองออกมา ไม่ใช่ของวิเศษอะไร ก็แค่แผ่นต่อรูปหน้าคน

ของพวกนี้เดิมทีมีแต่ในระบบตำรวจ แต่สำนักงานเขตก็เจอกรณีไม่รู้ชื่อบ่อยๆ ถึงปกติจะลงพื้นที่ถามเอาได้ แต่ถ้าขี้เกียจเดินหรือคนไม่พอ ก็ต้องใช้เทคนิคช่วยหน่อย

แผ่นต่อรูปหน้ามีแผ่นใสประมาณสองร้อยแผ่น ทั้งรูปหน้า ตา จมูก ปาก คิ้ว แยกเป็นชิ้นเล็กๆ เวอร์ชันที่เขตใช้ไม่มีหูกับผม

หลี่เหยียนอาศัยความจำต่อรูป ใช้เวลาสิบกว่านาทีก็ได้หน้าคนออกมา ประคองไปวางบนเครื่องถ่ายเอกสาร แล้วกดสแกนลงคอม

ได้โครงหน้าคร่าวๆ แล้ว ใช้โปรแกรมปรับมุมเครื่องหน้านิดหน่อย เซฟรูป เปิดระบบงาน ควักมือถือออกมาล็อกอิน

เรื่องนี้อาจดูผิดกฎหน่อยๆ แต่ก็ถือเป็นเรื่องปกติ เพราะที่นี่ต้องช่วยตามหาคนหนีออกจากบ้านหรือพวกต้มตุ๋นแต่งงานบ่อยๆ จริงๆ ควรไปแจ้งตำรวจ แต่คนโดนหลอกมักสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว พนักงานใช้ระบบนี้ทำเรื่องส่วนตัวก็คงมีบ้าง

เข้าฐานข้อมูลประชากร เปิดฟังก์ชันค้นหา ระบุเขตพื้นที่ ลากรูปหน้าใส่ช่อง กดเริ่ม

รูปที่มีเป็นรูปต่อไม่ใช่รูปถ่ายหน้าตรง ค้นทั่วประเทศไม่ได้ ข้ามเขตก็ต้องใช้เซิร์ฟเวอร์ภายนอก ยุ่งยากเรื่องเอกสารอิเล็กทรอนิกส์อีก กำหนดขอบเขตแค่ไม่กี่ถนนง่ายกว่าเยอะ เซิร์ฟเวอร์ท้องถิ่นก็เอาอยู่

ประมาณสามนาทีหน้าต่างเด้งขึ้นมา เลื่อนดูได้ มีทั้งหมดหกคน ให้หลี่เหยียนยืนยันด้วยตาตัวเอง

เข้าหน้าข้อมูลส่วนตัว

"เหอจิ้งเหว่ย 24 ปี ชาวเมืองหย่าเจียง มณฑลอวิ๋นเจ๋อ ศิษย์เก่าโรงเรียนหย่าเจียง 13 และวิทยาลัยเทคนิคอุตสาหกรรมเบาฉางเฟิง (3 ปี)"

ดูจากประวัติการเรียน เธอจบตอนสิบเก้า ทำงานในฉางเฟิงมาตลอดเหรอ?

วิทยาลัยเทคนิคฯ ฉางเฟิงเหมือนจะป้อนคนเข้าโรงงานทอผ้า โรงงานกระดาษแถวนี้ ตอนนี้มาเป็นแคชเชียร์ หรือว่ามีเสี่ยเลี้ยงเลยหางานทำเล่นๆ?

ข้อมูลพื้นฐานมีจำกัด ต้องใส่รหัสพนักงานอีกที ถึงจะดูแฟ้มประวัติเบื้องลึกได้

"ประวัติอาชญากรรม: ไม่มี; เครดิตบูโร: ปกติ; ความเห็นครูตอนจบการศึกษา: ร่าเริงกระตือรือร้น..."

ไร้ประโยชน์ จบมานานแล้ว ความเห็นครูก็เชื่อถือไม่ได้มาก หลายปีมานี้เธออยู่ฉางเฟิง ข้อมูลครอบครัวก็ไม่มีค่าอะไร

"เจ๊ ครูเขียนว่า 'ร่าเริงกระตือรือร้น' นี่นิสัยยังไง?" หลี่เหยียนทำงานคล่อง แต่ก็ยังเด็ก อะไรไม่รู้ก็คือไม่รู้

"ร่าเริงกระตือรือร้นก็คือไม่ตั้งใจเรียน เผลอๆ โดดเรียนประจำ"

"..." งั้นก็เชื่อถือไม่ได้เลยสิ เพราะคนเรียนไม่เก่งมักไม่สนิทกับครู ครูก็เขียนส่งๆ ไปงั้น

ช่องลงทะเบียนพลังวิญญาณก็ว่างเปล่า

ไม่มีข้อมูลที่เป็นประโยชน์เลย ให้เพื่อนไปเสี่ยง จะอันตรายไปไหม?

ประโยคที่หลี่เหยียนได้ยินพ่อพูดบ่อยสุดคือ "ผู้ใช้พลังวิญญาณจะปฏิบัติเหมือนคนทั่วไปไม่ได้" หลายคนไม่ก่อเรื่องก็เพราะยังไม่ถึงจุดแตกหัก หรือไม่พลังก็กากเกินไป

เป้าหมายของอู่เจียงคือสืบนิสัย ไม่ได้เจาะลึกเรื่องพลัง คงไม่ไปกระตุ้นคนไม่มีประวัติอาชญากรรมเท่าไหร่

แต่จะให้เพื่อนช่วย ก็ต้องเอาเรื่อง "ระดับสอง" มาล่อ ไม่งั้นไม่มีใครสน

ปัญหาคืออย่างที่เขาบอกอู่เจียง การกระทำของเพื่อนๆ คาดเดายาก แม้แต่จางอี้ถิงก็ไม่เคยฝึกพื้นฐานแบบเขา พอมองในมุมนักเรียนทั่วไป ก็ไม่รู้เลยว่าพวกนั้นจะทำอะไรลงไปบ้าง

คุยกับจางอี้ถิงตรงๆ เลยดีไหม?

เอาตามนี้แหละ เขาไม่ถนัดวางแผนซับซ้อนอยู่แล้ว

ปริ้นท์รูปหน้าออกมา ปิดคอม เก็บของให้เรียบร้อย ขอบคุณพี่สาวอีกครั้ง แล้วหลี่เหยียนก็มุ่งหน้าไปหาคน