บทที่ 21 เจิ้นหยวนต้าเซียนผู้เกรี้ยวกราด

บทที่ 21 เจิ้นหยวนต้าเซียนผู้เกรี้ยวกราด

หลงเสี่ยวไป๋รีบแจ้นกลับไปที่ห้องนอน ตะโกนบอกตือโป๊ยก่ายและซัวเจ๋งที่ยังงงเป็นไก่ตาแตกว่า "ศิษย์พี่ทั้งสอง รีบเก็บข้าวของเร็วเข้า เราต้องเผ่นกันแล้ว!" พูดจบเขาก็หันหลังวิ่งแน่บ

"ปัง!"

ถังซิงที่กำลังพักผ่อนอยู่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงดังสนั่น

"อาจารย์! รีบไปกับข้า!"

"เสี่ยวไป๋ เกิดอะไรขึ้น?" ถังซิงถามด้วยความงุนงง

หลงเสี่ยวไป๋ร้อนรนจนเผลอหลุดปากโกหกคำโต "พวกนักพรตในอารามนี้จะจับท่านกินขอรับ!"

"กินข้า? ทำไมกัน?"

"บัดซบ!" หลงเสี่ยวไป๋สบถในใจ แต่ปากพูดออกไปว่า "เพราะใครๆ ก็รู้ว่ากินเนื้อท่านแล้วจะเป็นอมตะ!"

ใบหน้าของถังซิงซีดเผือดลงทันที นึกไม่ถึงว่าแม้แต่อารามของเซียนผู้วิเศษยังคิดจะกินคน เขาได้แต่ปลงในใจว่า 'จิตใจมนุษย์ช่างยากแทหยั่งถึง'

"เสี่ยวไป๋ อาจารย์ รีบหนีเร็ว! ศิษย์พี่ใหญ่กำลังรับมืออยู่ทางโน้น!" ซัวเจ๋งโผล่มาที่หน้าประตู เหงื่อแตกพลั่กด้วยความตื่นตระหนก หรืออาจจะเป็นเหงื่อแห่งความรู้สึกผิดที่เพิ่งไปถอนรากถอนโคนสมบัติล้ำค่าของชาวบ้านมาหมาดๆ

"อู๋จิ้ง นี่มัน..."

"เลิกพล่ามได้แล้ว!" หลงเสี่ยวไป๋แบกถังซิงขึ้นบ่าแล้ววิ่งพรวดพราดออกจากห้องไปทันที

"เสี่ยวไป๋! เสี่ยวไป๋ เจ้าจะทำอะไร?!" ถังซิงร้องเสียงหลง โบกไม้โบกมือไปมา จนไม้เท้าขรักขระร่วงลงพื้น

ตือโป๊ยก่ายที่ตามมาทีหลังรีบก้มเก็บไม้เท้า ส่วนซัวเจ๋งแบกสัมภาระวิ่งตามหลงเสี่ยวไป๋ไปติดๆ...

หลงเสี่ยวไป๋แบกถังซิงวิ่งออกจากอารามห้าจวง วิ่งหน้าตั้งไปไกลกว่าสิบลี้ถึงได้หยุดพัก

"ฟึ่บ!" ซุนหงอคงเหาะตามมาทัน เขาไม่ได้ลงจอดแต่ตะโกนบอกจากกลางอากาศ "หนีเร็ว! พวกมันแจ้งเจิ้นหยวนต้าเซียนแล้ว!"

หัวใจหลงเสี่ยวไป๋กระตุกวูบ แม้จะหนีออกมาจากอารามห้าจวงได้แล้ว แต่ระบบยังไม่แจ้งเตือน แปลว่าภารกิจยังไม่สำเร็จ

"หงอคง เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" ถังซิงถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

ซุนหงอคงมองหลงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาตำหนิเล็กน้อย เมื่อครู่นี้อีกฝ่ายลงมือสังหารหมิงเย่ว์ด้วยกระบี่เดียว ทำให้สถานการณ์เลวร้ายจนกู่ไม่กลับ แน่นอนว่าการที่พวกเขาขโมยผลโสมคนก็มีความผิดไม่ต่างกัน

"โธ่ อาจารย์! อย่าเพิ่งถามมากเลย หนีก่อนเถอะ!" หลงเสี่ยวไป๋แบกถังซิงขึ้นบ่าอีกครั้งแล้วออกวิ่งต่อ

อาจารย์และศิษย์ทั้งห้าวิ่งหนีกันไปอีกหลายสิบลี้ แต่กลับพบเรื่องประหลาด คือพวกเขาวิ่งวนอยู่ที่เดิม

"แย่แล้ว! ค่ายกล!" ซุนหงอคงอุทานด้วยความตกใจ

ทันใดนั้น เสียงตวาดเกรี้ยวกราดก็ดังสนั่นมาจากท้องฟ้า "ถังซัมจั๋ง! ข้าต้อนรับเจ้าอย่างดี ไฉนเจ้าถึงปล่อยให้ลูกศิษย์ขโมยผลโสมคนและฆ่าศิษย์ของข้า?!"

"อะไรนะ?! พวกเจ้า?!" ถังซิงมองลูกศิษย์ด้วยความตกตะลึง เห็นทุกคนก้มหน้าหลบสายตาด้วยความละอายใจ ก็เข้าใจเรื่องราวทันที

"เฮ้อ! พวกเจ้านี่มัน!" เขาถอนหายใจอย่างจนปัญญา แล้วก้มกราบไปทางท้องฟ้า กล่าวว่า "ท่านเจิ้นหยวนต้าเซียน เป็นความผิดของอาตมาเองที่ไม่อบรมสั่งสอนศิษย์ให้ดี หวังว่าท่านเซียนจะเมตตาอภัยให้"

"อภัย? ฮ่าฮ่าฮ่า... ฮ่าฮ่าฮ่า..." สิ้นเสียงหัวเราะ ลมพายุลูกใหญ่ก็พัดกรรโชกเข้ามา

หลงเสี่ยวไป๋รู้สึกโลกหมุนคว้าง ภาพตรงหน้าพร่ามัว ทิวทัศน์รอบกายเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว

"เวรเอ๊ย! สมเป็นเซียนผู้วิเศษจริงๆ!"

พริบตาเดียว คณะอาจารย์และศิษย์ทั้งห้าก็กลับมาอยู่ที่อารามห้าจวง แต่คราวนี้ไม่ใช่ห้องรับรองที่สะอาดสะอ้านหรืออาหารเจรสเลิศ แต่เป็นกระทะน้ำมันเดือด คบเพลิง และเหล่าศิษย์อารามห้าจวงที่จ้องมองมาด้วยความโกรธแค้น

ทั้งห้าคนถูกมัดติดกับเสาหินเรียบร้อย

หลงเสี่ยวไป๋เงยหน้ามอง เห็นนักพรตผมดำในชุดคลุมสีเหลือง ถือแส้ปัดแมลง นั่งอยู่บนตั่งประธาน จ้องมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา

เขาฉุกคิดขึ้นมา ข้อมูลชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้น: เจิ้นหยวนต้าเซียน เลเวล: ??? อาวุธ: แส้ปัดแมลงศาสตราวุธเทพ ทักษะ: กำเนิดลมไท่อี๋, จักรวาลในแขนเสื้อ, พายุคลั่ง... รายชื่อทักษะยาวเหยียด ส่วนใหญ่เป็นคาธาธาตุลม ดูเหมือนจะเป็นนักพรตที่เชี่ยวชาญเวทลมเป็นพิเศษ

"เด็กๆ!"

"ขอรับ!" ศิษย์สองคนก้าวออกมา

"ควักหัวใจและตับของไอ้ถังซัมจั๋งนี่ออกมาซะ! เซ่นไหว้ศิษย์ข้าที่ตายไป!"

"ขอรับ!" ศิษย์ทั้งสองถือมีดดาบเดินตรงเข้าไปหาถังซิง

"ช้าก่อน!" หลงเสี่ยวไป๋ตะโกนลั่น

"ท่านอาจารย์ มันนั่นแหละที่ฆ่าศิษย์น้องหมิงเย่ว์!" ชิงเฟิงชี้หน้าหลงเสี่ยวไป๋ ร้องไห้ฟูมฟาย

"หืม?" เจิ้นหยวนต้าเซียนหันมามองหลงเสี่ยวไป๋ แรงกดดันมหาศาลพุ่งเข้าใส่ ทำเอาหัวใจหลงเสี่ยวไป๋เต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว

"ข้าฆ่าแล้วจะทำไม? ไม่ใช่จะควักหัวใจควักตับหรอกรึ? ข้าเป็นคนฆ่าเอง! ไม่เกี่ยวกับอาจารย์ข้า!"

"เสี่ยวไป๋!" ถังซิงซาบซึ้งใจยิ่งนัก ไม่ว่าใครจะเป็นคนฆ่า แต่การที่ศิษย์ยอมออกรับแทนเช่นนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาตื้นตันใจแล้ว

"นึกว่าใคร ที่แท้ก็ลูกทรพีของตระกูลมังกรนี่เอง!" เจิ้นหยวนต้าเซียนสะบัดแส้ปัดแมลง กล่าวด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม

"เป็นท่านปู่หลงของเจ้าแล้วจะทำไม! ข้าเป็นคนฆ่า และข้าก็เป็นคนแอบกินผลโสมคนด้วย จะลงโทษอะไรก็มาลงที่ข้าคนเดียว! ไม่เกี่ยวกับอาจารย์และศิษย์พี่ทั้งสามของข้า ฆ่าข้าแล้วปล่อยพวกเขาไปซะ!" หลงเสี่ยวไป๋พูดด้วยความองอาจ ราวกับพร้อมยอมตาย

แต่ความจริงแล้ว เขาภาวนาในใจ ขอให้พวกศิษย์พี่รักกันจริง อย่าทิ้งเขาไว้กลางทางนะเว้ย

"ดี! เด็กๆ! ควักหัวใจมังกรของมันออกมา! เอาตับมังกรของมันมา! เลาะเอ็นมังกรของมันออกมาด้วย!"

"ขอรับ!"

"เชี่ย! โหดไปไหมเนี่ย?!" หลงเสี่ยวไป๋สะดุ้งโหยง

"ฮี่ฮี่! ช้าก่อน ช้าก่อน" ซุนหงอคงเอ่ยขัดขึ้น

"ฟู่ว... กะแล้วเชียว ลิงนี่รักพวกพ้องที่สุด!" หลงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขารู้ดีว่าซุนหงอคงฆ่าไม่ตาย ขนาดพระพุทธองค์ยังทำได้แค่ขังไว้ใต้เขาห้านิ้ว ดังนั้นเขารอจังหวะนี้อยู่แล้ว

"โอ้? ซุนหงอคง เจ้ามีอะไรจะพูดอีก?" เจิ้นหยวนต้าเซียนแสดงสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย

"ฮี่ฮี่! เหล่าซุนเป็นคนฆ่านักพรตน้อยนั่นเอง และข้าก็แอบกินผลไม้ด้วย จะลงโทษอะไรก็มาลงที่ข้าเถอะ" พูดจบ เขาก็ส่งสายตาให้ศิษย์น้อง

ทุกคนเข้าใจความหมาย โดยเฉพาะหลงเสี่ยวไป๋ที่รอประโยคนี้อยู่แล้ว

ซุนหงอคงคือใคร? มหาเทพผู้เสมอฟ้าดิน! ร่างกายคงกระพันดุจเหล็กไหล ต่อให้โดนลงโทษแบบไหนก็ไม่ระคายผิว

"หงอคง!" ถังซิงที่เป็นปุถุชนอดเป็นห่วงศิษย์ไม่ได้

เจิ้นหยวนต้าเซียนสายตาวูบไหว ก่อนจะลูบเคราแล้วหัวเราะร่า

"ฮ่าฮ่าฮ่า... ซุนหงอคง คิดจะเล่นลูกไม้กับข้ารึ? ใครบ้างไม่รู้ว่าเจ้าฟันแทงไม่เข้า ขนาดอยู่ในเตาหลอมแปดทิศของไท่ซ่างเหล่าจวินยังไม่ตาย แถมยังได้เนตรอัคคีมาอีก เหอะ! เด็กๆ! ลงโทษเจ้ามังกรขาวน้อยนั่นซะ!"

"เชรดเข้! บทมันต้องไม่ใช่อย่างนี้สิวะ?!" หลงเสี่ยวไป๋ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

"เคร้ง! เคร้ง!" นักพรตหน้าตาดุร้ายสองคนถือดาบเดินเข้ามาหาหลงเสี่ยวไป๋ด้วยแววตาอำมหิต

"เฮ้ย! ตาเฒ่าเจิ้นหยวน ลงโทษข้าสิ ลงโทษข้า!" ซุนหงอคงรีบตะโกน

"ไม่! วันนี้ข้าจะจัดการไอ้หนุ่มหน้าขาวนี่แหละ! ดูหน้าตามันสิ ชั่วช้าสารเลวหาดีไม่ได้!" เจิ้นหยวนต้าเซียนดูจะเกลียดขี้หน้าหลงเสี่ยวไป๋เข้าไส้

"มารดาท่านเถอะ เจิ้นหยวน! ข้าไปยุ่งกับเมียท่านหรือไปนอนกับลูกสาวท่านรึไง ถึงได้จองล้างจองผลาญข้าขนาดนี้?!" หลงเสี่ยวไป๋ด่ากราด

ใบหน้าของเจิ้นหยวนต้าเซียนเขียวคล้ำด้วยความโกรธจัด แม้เขาจะไม่มีลูกเมีย แต่ในฐานะเซียนผู้วิเศษที่แม้แต่พระโพธิสัตว์กวนอิมยังเกรงใจ เขาไม่เคยโดนด่าด้วยคำหยาบคายเช่นนี้มาก่อน

"ฆ่ามันซะ!"

"จบกัน บัดซบ ภารกิจล้มเหลว... โจวซิงซิง! โจวซิงซิง!" หลงเสี่ยวไป๋น้ำตาแทบไหลพราก นึกไม่ถึงว่าเรื่องราวจะไม่เป็นไปตามบท เขาทำได้แค่เรียกหาโจวซิงซิง แต่... โจวซิงซิงไม่อยู่ในพื้นที่ให้บริการ