บทที่ 20 ราชันแห่งผลโสมคน

บทที่ 20 ราชันแห่งผลโสมคน

ชิงเฟิงและหมิงเย่ว์ยังคงหลับใหล ดูเหมือนว่าคาถานอนหลับของซุนหงอคงจะมีฤทธิ์ร้ายแรงมิใช่น้อย

หลงเสี่ยวไป๋ไม่ได้โยนตะลุมพุกทองคำเข้าไปทางหน้าต่างเหมือนซุนหงอคง แต่เขาค่อยๆ ผลักประตูเปิดออก แล้วเดินตรงไปที่ชั้นวางตะลุมพุกทองคำ

แต่เดินไปได้ครึ่งทาง เขาก็ชะงัก ฝนึกถึงผลโสมคนที่หายไป หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ต้านทานความเย้ายวนของการเพิ่มเลเวลไม่ได้ จึงเดินออกจากห้องและมุ่งหน้ากลับไปยังสวนหลังอาราม...

สวนหลังอารามยามนี้ อาจเป็นเพราะปราศจากผลโสมคน จึงไม่เพียงแต่มืดสลัวลง แต่ยังดูไร้ชีวิตชีวาชอบกล

หลงเสี่ยวไป๋เดินวนรอบต้นผลโสมคนหลายรอบ ค้นหาอยู่นานแต่ก็ไม่เห็นผลโสมคนร่วงหล่นสักผล ขณะที่เขากำลังจะถอดใจเดินกลับด้วยความผิดหวัง จู่ๆ เขาก็เห็นเงาสีทองจางๆ วูบวาบผ่านใบไม้ แล้วหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

"เชรดเข้! วิ่งได้ด้วยเหรอ?!" หลงเสี่ยวไป๋ตกใจในตอนแรก แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นดีใจสุดขีด เขากระโจนขึ้นไปบนต้นผลโสมคนอย่างแผ่วเบา

"ซี๊ด... รู้สึกดีชะมัด!" สัมผัสถึงพละกำลังที่เพิ่มขึ้นมหาศาล ทำให้เขายิ่งกระหายอยากได้ผลโสมคนผลนั้นมากขึ้นไปอีก

"หนูน้อย... อยู่ไหนเอ่ย..." หลงเสี่ยวไป๋ทำตัวเหมือนหมาป่าเจ้าเล่ห์ หรี่ตามองพลางส่งเสียงยั่วยวน

"วูบ!" แสงสีทองวาบผ่านอีกครั้ง

หลงเสี่ยวไป๋ไหวพริบดีเยี่ยม ประกอบกับความเร็วที่ผสานกับรองเท้าบูทวายุ พุ่งทะยานถึง 40 แต้ม เขาเคลื่อนไหวราวกับภูตผี พุ่งตามแสงสีทองนั้นไป

"แง้!" ทันใดนั้น เสียงร้องไห้เหมือนทารกก็ดังขึ้น

หัวใจของหลงเสี่ยวไป๋กระตุกวูบ เสียงร้องนั้นดังแหลมแสบแก้วหู น่าจะปลุกคนในอารามห้าจวงให้ตื่นได้แน่ ไม่มีเวลาให้ลังเล เขาพุ่งตามเสียงนั้นไปทันที

"วูบ!" แสงสีทองวาบผ่านอีกครั้ง

คราวนี้ หลงเสี่ยวไป๋เห็นชัดเต็มสองตา ผลโสมคนสีทองกำลังเลื่อนไหลไปมาตามกิ่งไม้

"คิดจะหนีไปไหน!"

"ฟึ่บ!" เขาพุ่งตัวออกไปราวกับลูกธนู

ผลโสมคนสีทองกำลังจะหนี แต่ถูกมือใหญ่คว้าหมับเข้าให้

"แง้ แง้ แง้!" ผลโสมคนสีทองส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน

หลงเสี่ยวไป๋ไม่มีเวลาให้คิดมาก เขาใช้ตะลุมพุกทองคำเคาะลงไปตรงจุดที่ขั้วผลเชื่อมต่อกับกิ่งไม้ทันที

"แคร๊ก!" แสงสีทองสว่างวาบ ผลโสมคนหลุดออกจากกิ่ง

"แง้ แง้ แง้..." ผลโสมคนสีทองร้องไห้จ้า เสียงโหยหวนชวนขนลุก

"ร้องหาพ่องเหรอ! แกไม่ใช่คนจริงๆ อย่าคิดว่าข้าจะไม่กินแกนะ!" หลงเสี่ยวไป๋ทำหน้าเหี้ยมเกรียม อ้าปากกว้างกัดลงไป

"หยุดนะ!"

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

"บังอาจนัก!"

เสียงตวาดดังลั่น พร้อมกับลำแสงแห่งจิตวิญญาณหลายสายพุ่งตรงเข้ามา

"ชิบหาย!" หลงเสี่ยวไป๋ตกใจสุดขีด ไม่ทันคิดหน้าคิดหลัง เขายัดราชันแห่งผลโสมคนสีทองเข้าปากไปทั้งลูก

"ติ๊ง!"

"ขอแสดงความยินดี โฮสต์บริโภคราชันแห่งผลโสมคนหนึ่งผล เลเวลเพิ่มขึ้น 10 เลเวล เลเวลปัจจุบันคือ 40 ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับทักษะ: วิชาสังเวยกระบี่ (สามารถควบคุมอาวุธด้วยจิตเพื่อโจมตีระยะไกล)"

โฮสต์: หลงเสี่ยวไป๋

เลเวล: 40 (0 / 1600) หมายเหตุ: ค่าประสบการณ์ที่ต้องการในการอัปเลเวลแต่ละครั้งเพิ่มขึ้น 100 แต้ม

พลกำลัง + 41

การป้องกัน + 41

ความเร็ว + 50 (รองเท้าบูทวายุ + 10)

ความอึด + 46

ทักษะ: เพลงกระบี่มังกรคำราม, กระสุนดราก้อนบอล, วิชาสังเวยกระบี่

คาถา: คาถาวารี, คาถาเปลวเพลิง, ถุงเฉียนคุน

สุดยอดวิชา: "มังกรหงส์เริงรมย์" ระดับ 10

ทักษะเทพ: เหาะเหินเดินอากาศ

หลงเสี่ยวไป๋ไม่มีเวลาดื่มด่ำกับความสุขที่เลเวลพุ่งพรวดถึง 10 เลเวล เขาเรียกกระบี่มังกรขาวออกมา แล้วกระโดดลงจากต้นผลโสมคน

"ไอ้หัวขโมย! บังอาจมาขโมยผลโสมคนของข้า!" ชิงเฟิงในชุดสีม่วงมีสีหน้าอำมหิต ถือกระบี่วิเศษไว้ในมือ ข้างๆ คือหมิงเย่ว์ที่มีสีหน้าอำมหิตไม่แพ้กัน ตามมาด้วยศิษย์อารามห้าจวงอีกหลายคน

"ศิษย์พี่! ดูนั่นสิ!" ใบหน้าของหมิงเย่ว์ซีดเผือดลงทันที ดวงตาแทบถลนออกมาขณะชี้ไปที่ต้นผลโสมคนที่ว่างเปล่า

ชิงเฟิงมองตามแล้วแทบกระอักเลือด เขาชี้กระบี่ไปที่หลงเสี่ยวไป๋แล้วคำราม "ไอ้หัวขโมย เตรียมตัวตายซะ!"

"วูบ!" เขาพุ่งเข้ามาดุจสายลม แฝงจิตสังหารรุนแรงเข้าใส่หลงเสี่ยวไป๋

หลงเสี่ยวไป๋ถูกจับได้คาหนังคาเขา แน่นอนว่าเขาไม่คิดจะแก้ตัวให้เสียเวลา เขาเพียงแค่ตวัดกระบี่ออกไปรับการโจมตี อยากจะลองทดสอบความแข็งแกร่งในปัจจุบันของตัวเองดูสักหน่อย

"วูบ!" กระบี่มังกรขาวสั่นไหว เปล่งแสงสีชมพูห่อหุ้มทันที

"เคร้ง เคร้ง เคร้ง..." เพลงกระบี่ของชิงเฟิงรวดเร็วปานสายฟ้าแลบและคาดเดาไม่ได้ดั่งสายลม

แม้หลงเสี่ยวไป๋จะเพิ่งฝึกเพลงกระบี่มังกรคำราม แต่ทุกกระบวนท่าได้ฝังอยู่ในความทรงจำของเขาแล้ว

"โฮก โฮก โฮก..." ทุกครั้งที่เขาตวัดกระบี่ จะมีเสียงมังกรคำรามดังกึกก้อง แรงกดดันของสัตว์เทพแผ่ซ่านออกไปทันที

หลังจากปะทะกันกว่าสิบเพลงยุทธ์ หลงเสี่ยวไป๋เริ่มตระหนักถึงความแตกต่างของเลเวลที่ห่างชั้นกันเกินไป จึงตัดสินใจถอย

"ศิษย์พี่ ข้าจะช่วยท่านเอง!" หมิงเย่ว์ตะโกน อยากจะรีบจับตัวหัวขโมยให้ได้โดยเร็ว

หัวใจของหลงเสี่ยวไป๋บีบตัวแน่น เขาถอยฉากอย่างรวดเร็ว สะบัดมือยิงกระสุนดราก้อนบอลออกไป

"เหอะ!" ชิงเฟิงแค่นเสียงเย็นชา ตวัดกระบี่ปัดป้อง

"ตูม!" กระสุนดราก้อนบอลระเบิดออก กระจายแสงสีชมพูไปทั่ว

ทันใดนั้น ชิงเฟิง หมิงเย่ว์ และคนอื่นๆ ก็รู้สึกถึงความผิดปกติ จิตใจแห่งเต๋าที่บำเพ็ญเพียรมาพันปีเริ่มสั่นคลอน ความปรารถนาบางอย่างก่อตัวขึ้น

"กลั้นหายใจ!" ชิงเฟิงหน้าเปลี่ยนสี รีบตะโกนบอกให้ทุกคนกลั้นหายใจ

"เหอะ! นึกไม่ถึงว่าศิษย์ของพระถังซัมจั๋งผู้ทรงศีลจากต้าถัง นอกจากมือจะไวแล้ว ยังฝึกวิชามารชั่วช้าเช่นนี้อีก! ตายซะ!" หมิงเย่ว์รับช่วงต่อจากชิงเฟิง เรียกกระบี่วิเศษออกมาโจมตี

"พี่ลิง! ช่วยด้วย มีคนจะฆ่าข้า!" หลงเสี่ยวไป๋เห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี จึงตะโกนเรียกตัวช่วย พร้อมกับบังคับกระบี่มังกรขาวให้ไปรับมือกระบี่ของอีกฝ่าย

"เหอะ! ใครบังอาจรังแกศิษย์น้องข้า!" ซุนหงอคงตีลังกาเหาะเข้ามา

"วู้ว วู้ว วู้ว!" กระบองทองยู่อี่ในมือสำแดงเดชสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทิศ!

หมิงเย่ว์เรียกกระบี่กลับคืน มองซุนหงอคงและหลงเสี่ยวไป๋ด้วยความเคียดแค้น "ดูเหมือนเจ้าจะมีส่วนรู้เห็นในการขโมยผลโสมคนด้วยสินะ! แต่พอลองคิดดูแล้วก็สมเหตุสมผล อดีตปี้หม่าเวินยังกล้าขโมยลูกท้อสวรรค์ มีอะไรอีกที่มันจะไม่กล้าทำ!"

"แค่ก..." ซุนหงอคงเกลียดคำว่าปี้หม่าเวินที่สุด เขาโกรธจัดจนควันออกหูทันที

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน! ปู่จะทุบเจ้าให้ตาย!"

"วูบ!" กระบองทองพุ่งเข้าใส่หมิงเย่ว์พร้อมเสียงลมหวีดหวิว

หมิงเย่ว์หน้าถอดสี ในที่สุดเขาก็นึกขึ้นได้ว่าลิงตัวนี้โหดเหี้ยมแค่ไหน รีบยกกระบี่ขึ้นต้านรับ

"เคร้ง!"

"อั่ก!" แม้หมิงเย่ว์จะมีเลเวลถึง 60 แต่จะต้านทานการโจมตีเต็มแรงของมหาเทพซุนได้อย่างไร? เขาถูกฟาดกระเด็นไปทันที

"ศิษย์ทั้งหลาย! จับมัน!" ชิงเฟิงตะโกนสั่ง แล้วเขากับคนอื่นๆ ก็กรูเข้าไป

หลงเสี่ยวไป๋มองหมิงเย่ว์ที่ล้มลง สายตาเป็นประกาย เขาแปลงร่างเป็นเงาสีขาว อ้อมหลบชิงเฟิงและคนอื่นๆ กระบี่มังกรขาวพุ่งออกจากมือ

"ศิษย์น้อง ระวัง..."

"ฉึก!" กระบี่มังกรขาวแทงทะลุหน้าอกของหมิงเย่ว์ นักพรตผู้บำเพ็ญเพียรมาพันปีจบชีวิตลงด้วยคมกระบี่ของหลงเสี่ยวไป๋

"ติ๊ง!"

"สังหารหมิงเย่ว์ เลเวล 60 (มินิบอส) ได้รับค่าประสบการณ์ 1200 แต้ม คำเตือน! ท่านได้สร้างความแค้นฝังลึกกับอารามห้าจวง!"

"หมิงเย่ว์!!!" ชิงเฟิงร้องตะโกนด้วยความเศร้าโศก หันหลังวิ่งกลับไปหาศพ

หลงเสี่ยวไป๋เรียกกระบี่มังกรขาวกลับคืน แล้วแวบไปกระซิบข้างหูซุนหงอคง "พี่ลิง ต้านพวกมันไว้ก่อน ข้าจะพาอาจารย์หนีไปก่อน!"

"อื้ม!" ซุนหงอคงพยักหน้า รู้ดีว่าเรื่องราวบานปลายไปกันใหญ่แล้ว

หลงเสี่ยวไป๋เหลือบมองชิงเฟิงที่กำลังโศกเศร้า คิดในใจว่าน่าเสียดายที่พลาดค่าประสบการณ์งามๆ ไปอีกหนึ่ง จากนั้นเขาก็เหาะขึ้นสู่ท้องฟ้า

"หยุดมันไว้!" ชิงเฟิงชี้กระบี่ไปที่หลงเสี่ยวไป๋ ตะโกนด้วยจิตสังหาร

"ผ่านด่านเหล่าซุนไปให้ได้ก่อนเถอะ!" ซุนหงอคงเรียกกระบองทองออกมา ทันใดนั้นเงากระบองทองนับไม่ถ้วนก็ปกคลุมสวนหลังอาราม ป่านนี้หลงเสี่ยวไป๋คงหนีไปไกลลิบแล้ว

"ฆ่าไอ้ลิงปีศาจตัวนี้ซะ!"

"ฆ่า!"

"เคร้ง เคร้ง เคร้ง..." สวนหลังอารามเต็มไปด้วยแสงสว่างวาบจากการต่อสู้