บทที่ 16: ฉันอยากรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับเธอ

บทที่ 16: ฉันอยากรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับเธอ

"ร้ายกาจนักนะมีอา ดันมาใช้มุกเล่าความจริงไม่หมดกับฉันเนี่ยนะ!"

"วางปากกาลงเดี๋ยวนี้! ฉันบอกว่าที่ฉันสนใจเธอน่ะ หมายถึงสนใจในฐานะนางฟ้าต่างหาก!"

อันหรานพูดอย่างอ่อนใจ "ก็เหมือนกับที่เธออยากรู้อยากเห็นเรื่องมนุษย์นั่นแหละ ฉันเองก็อยากรู้เรื่องของนางฟ้าเหมือนกัน งั้นทำไมเราไม่มาแลกเปลี่ยนข้อมูลกันล่ะ?"

"อ๋อๆ อย่างนี้นี่เอง"

มีอาพยักหน้าหงึกหงัก "ไม่มีปัญหา! อันหรานอยากรู้อะไรเกี่ยวกับฉันก็ถามมาได้เลย"

ว่าแล้วทั้งสองก็นั่งลงที่คนละฝั่งของโต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่น ต่างคนต่างกางสมุดบันทึกเล่มเล็กตรงหน้า ดูราวกับเพื่อนร่วมชั้นที่นัดกันมาทำการบ้านหลังเลิกเรียน—เพียงแต่คนหนึ่งเหมือนเด็กมหาวิทยาลัย ส่วนอีกคนเหมือนเด็กประถม

"อันหรานชอบสีอะไรเหรอ?"

"อืม... คงเป็นสีฟ้าครามมั้ง มันให้ความรู้สึกสดชื่นแล้วก็เรียบหรูดี" อันหรานตอบ

"สีเดียวกับกิ๊บติดผมของฉันเลย!" มีอาส่ายหัวโชว์กิ๊บรูปปลาวาฬที่ติดอยู่ แล้วจดบันทึกข้อนี้ลงไป

"ตาเธอแล้วมีอา เธอมีงานอดิเรกอะไรบ้าง?"

"อืม... ฉันชอบอยู่ในสวนแล้วก็นั่งดูดอกไม้ค่อยๆ โต" มีอาตอบ

"เป็นงานอดิเรกที่สุนทรีย์มาก" อันหรานพยักหน้าแล้วจดลงสมุด

"ตาฉันบ้าง! อันหราน... อืม... ชอบกินอะไรที่สุด!"

"ถ้าเรื่องกินล่ะก็ ต้องยกให้ 'เส้นปูไก้' เลย โดยเฉพาะแบบที่ใส่หมูสับ โรยกระเทียมสับ ต้นหอม พริกแห้ง แล้วราดด้วยน้ำมันร้อนๆ สักช้อนนะ หอมอย่าบอกใครเชียว" อันหรานบรรยาย

"เส้นปูไก่?" มีอาเอียงคอด้วยความสงสัย

"เส้นปูไก้ เป็นภาษาถิ่นน่ะ แปลว่า 'ก๋วยเตี๋ยวผ้าห่ม' เพราะเส้นมันทั้งกว้างและใหญ่เหมือนผ้าห่มที่เธอใช้ห่มนอนไงล่ะ เดี๋ยววันหลังฉันจะทำให้กิน แล้วเธอจะเข้าใจเอง" อันหรานอธิบาย

"โอเคๆ! แล้วฉันก็อยากกินข้าวผัดไข่ฝีมืออันหรานด้วย!" มีอาพยักหน้ารัวๆ ด้วยความคาดหวัง

ปกติอยู่ที่ 'นิลเซียน' เธอไม่ค่อยได้กินของอร่อยเท่าไหร่ ข้าวผัดไข่ถ้วยนั้นตอนที่เจออันหรานครั้งแรกเลยทำให้เธอถวิลหามานาน

"คำถามต่อไป มีอะไรที่มีอาไม่ชอบบ้างไหม?" อันหรานถาม

"อืม..." พอมีอาลองนึกดู สีหน้าเศร้าสร้อยก็ปรากฏขึ้น

"อีกา... มั้งนะ"

"อีกาเหรอ?"

"อื้อ เจ้านกสีดำที่เสียงร้องน่าเกลียดมากๆ นั่นแหละ" มีอาบอก

"ทำไมถึงไม่ชอบอีกาล่ะ?" อันหรานถามด้วยความสงสัย

"เพราะว่า..." มีอาหลุบตาต่ำลง "ถ้าอีกาบินมาที่สวรรค์ นั่นหมายความว่ามีนางฟ้าตาย หรือไม่ก็มีข่าวร้ายมาถึง"

"อย่างนี้นี่เอง..."

อันหรานจดบันทึกลงไปเงียบๆ: 'สวรรค์ใช้อีกาในการส่งข่าวร้าย หรือจะพูดให้ถูกคือ อีกาเป็นพาหนะสื่อสารข่าวกรองและข้อมูลในระนาบเทพเจ้า'

ดูเหมือนการพูดถึงอีกาจะทำให้มีอานึกถึงเรื่องไม่ดีจนดูหดหู่ลงไปหน่อย เห็นดังนั้น อันหรานจึงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน:

"ตาเธอแล้วมีอา เอางี้ รอบนี้ให้เธอถามฉันสองข้อเลย"

"จริงเหรอ?" มีตากระพริบตาปริบๆ อารมณ์ดีขึ้นทันตาเห็น "งั้นเวลาว่างอันหรานชอบทำอะไรมากที่สุด?"

"อืม... เล่นวิดีโอเกม ขี่จักรยานออกไปสูดอากาศ หรือไม่ก็อ่านมังงะอะไรพวกนั้นแหละ" อันหรานตอบ

มีอาจดทุกอย่างลงไปอย่างตั้งใจ

"อีกหนึ่งคำถาม อันหรานชอบผู้หญิงแบบไหนเหรอ?"

อันหรานชะงักไป ความคิดแปลกๆ บางอย่างแวบเข้ามาในหัว แต่พอมองสบตากับแววตาที่ใสซื่อและจริงจังของมีอา เขาก็ปัดความคิดนั้นทิ้งไป

"ฉันชอบผู้หญิงที่มีเตาปฏิกรณ์ที่ให้พลังงานได้เกิน 50,000 กิโลวัตต์ ไหล่ติดตั้งพ็อดมิสไซล์ขนาดจิ๋วแบบสี่ลำกล้อง แล้วก็มีบีมเซเบอร์ซ่อนอยู่ที่ฝ่ามือ"

"อันหราน อย่ามาล้อเล่นเป็นเด็กๆ สิ ต้องตอบคำถามดีๆ นะ" มีอาพูดเสียงดุ

"ก็ได้ๆ"

เอาเข้าจริง การพูดถึงเพศตรงข้ามที่ชอบมันก็น่าอายอยู่เหมือนกัน

อันหรานคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ:

"แบบที่... เข้มแข็ง ปากไม่ตรงกับใจนิดๆ มีความรับผิดชอบสูง แล้วก็มีความอดทน เป็นผู้หญิงที่ภายนอกดูเย็นชาแต่ข้างในอบอุ่น"

"แล้วก็หุ่นไม่ต้องสะบึ้มมาก แค่สมส่วนก็พอ อ้อ ถ้าผมขาวด้วยจะดีมาก เป็นคะแนนพิศวาสเลย"

"งั้นอันหรานก็ชอบลั่วหมิวสิ!" มีอาตะโกนขึ้นมา

"หะ? ลั่วหมิว? ทำไมเป็นยัยนั่นไปได้?" อันหรานถึงกับคิ้วกระตุก

"ลั่วหมิวเก่งมาก มีความรับผิดชอบมาก แล้วก็อดทนมากด้วย บางทีเวลาฉันทำอะไรผิด เธอก็จะดุฉัน แต่ในใจเธอก็ยังเป็นห่วงฉันอยู่ แล้วลั่วหมิวก็หุ่นเพรียว แถมผมขาวด้วย!"

มีอานับนิ้วไล่เรียงข้อดีทีละข้อ

อันหรานลองคิดตามดูดีๆ... ดูเหมือนจะตรงเป๊ะเลยแฮะ

ที่แท้สเปกในอุดมคติของเขาในความเป็นจริงก็คือแบบนั้นสินะ... สมแล้วที่เป็นสเปกในอุดมคติ มีไว้แค่ให้คิดฝันเท่านั้นแหละ

"อ๋อๆ ที่แท้อันหรานก็ชอบลั่วหมิว พี่ลั่วหมิวเป็นคนดีจริงๆ นั่นแหละ ฉันเองก็ชอบเธอมากเหมือนกัน" มีอาพยักหน้าหงึกหงัก

"ล้อเล่นรึเปล่า? ฉันชอบคนปากไม่ตรงกับใจ (ซึนเดะเระ) ไม่ใช่คนที่เป็นโรคระเบิดอารมณ์เป็นพักๆ นะ ฉันไม่มีทาง..."

"ช่างเถอะๆ ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว ตาฉันถามบ้าง..." อันหรานโบกมือตัดบทดื้อๆ

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ข้อมูลเกี่ยวกับมีอาถูกจดบันทึกลงไปสองหน้ากระดาษเต็มๆ ต่อหน้าอันหราน โดยมีบางส่วนที่เป็นข้อมูลข่าวกรองเกี่ยวกับสวรรค์

เมื่อไหร่ก็ตามที่มีอาพูดถึงเรื่องเกี่ยวกับสวรรค์ อันหรานจะถามเจาะลึกเพิ่ม มีอาผู้ไร้เดียงสาก็มีความกระตือรือร้นที่จะเล่าและอธิบายทุกอย่างให้เขาฟัง ส่วนเขาก็อธิบายเรื่องโลกมนุษย์ให้เธอฟังเช่นกัน การพูดคุยโต้ตอบกันทำให้สองชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว

"วงแหวนเทวดาสามารถซ่อนได้นะ เวลาหลับหรือหมดสติ วงแหวนก็จะหายไปเอง ไม่ต้องกลัวว่าแสงจะแยงตาตอนนอนหรอก" มีอาอธิบายเกร็ดความรู้เล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับวงแหวนนางฟ้าให้เขาฟัง

"เข้าใจละ..." อันหรานจดลงสมุด

"เอาล่ะ ตาเธอแล้วมีอา มีอะไรอยากรู้เกี่ยวกับฉันอีกไหม?" อันหรานถาม

"อืม..." มีก้มมองสมุดจด เธอจดทั้งนิสัย งานอดิเรก หรือแม้แต่ส่วนสูงกับน้ำหนักของอันหรานไปหมดแล้ว นึกไม่ออกจริงๆ ว่าจะถามอะไรดี

"อ้อจริงสิ! เหลืออีกข้อนึง!" จู่ๆ มีอาก็นึกขึ้นได้แล้วยกมือขึ้น

"ว่ามาเลย ถามได้" อันหรานพยักหน้ายิ้มๆ

"(ตื๊ด*) ของอันหรานยาวเท่าไหร่เหรอ!"

รอยยิ้มบนหน้าอันหรานแข็งค้างไปทันที

"ตะ-ตะกี้เธอถามว่าอะไรนะ?"

"ความยาวของ (ตื๊ด*) น่ะ" มีอาทำหน้าจริงจัง

แหม ยัยหนูคนนี้คงจำคำศัพท์มาผิดแหงๆ ต้องใช่แน่ๆ

"เอ่อ... ฉันจำได้ว่าชื่อเรียกของมันคือ... (ตื๊ด*)? ออกเสียงแบบนี้ใช่ไหมนะ?" มีอาเอียงคอ พยายามนึกให้ออก

วินาทีที่ศัพท์วิชาการทางกายวิภาคหลุดออกมาจากริมฝีปากสีเชอร์รี่อันน่าทะนุถนอมของมีอา อันหรานก็รู้ทันทีว่าเธอไม่ได้ล้อเล่น

"เธอ... ไม่สิ ทำไมถึงถามเรื่องนี้?" อันหรานกุมขมับ

"ก็ฉันไม่มีนี่นา ลั่วหมิวกับเฟอร์ชาก็ไม่มี ฉันเห็นแค่อันหรานมีคนเดียว ก็เลยต้องจดบันทึกไว้ด้วยไง"

"ไปเรียนคำนั้นมาจากไหนเนี่ย..."

การถูกนางฟ้าที่ไร้เดียงสาและน่ารักจู่ๆ มาถามความยาวของ 'เจ้านั่น' มันให้ความรู้สึกเหมือนอมยิ้มจุ่มลงในซุปเผ็ดนรกแตกยังไงยังงั้น

ไม่ใช่ว่าซุปเผ็ดมันไม่ดีหรอกนะ

มีอาวิ่งตึกตักเข้าไปในห้องแล้วหยิบหนังสือ 'กายวิภาคศาสตร์มนุษย์' เล่มนั้นออกมา เธอเปิดมันออกแล้วชี้ไปที่แผนภาพร่างกายให้อันหรานดู

"จริงๆ แล้วฉันรู้เยอะนะอันหราน"

นางฟ้าน้อยพูดอย่างภูมิใจมาก

อันหราน: "..."

"เพราะงั้นไม่ต้องอายหรอกอันหราน รีบบอกมาเร็วเข้า" มีอาถือปากกาทำหน้าขึงขัง

"อะแฮ่มๆ มีอา ฟังฉันนะ ในโลกมนุษย์ ชายหญิงมีความแตกต่างกัน ผู้หญิงไม่ควรมาแสดงความสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับร่างกายผู้ชายสุ่มสี่สุ่มห้า และผู้ชายก็เหมือนกัน มันเสียมารยาทมากนะ" อันหรานสอนด้วยความหวังดี

"แต่ฉันไม่ได้จะขอดูสักหน่อย แค่ให้อันหรานบอกมาเอง" มีอากระพริบตาโตแป๋วแหวว

อันหราน: "..."

"เขียนตัวเลขมั่วๆ ไปสักตัวเถอะน่า"

"งั้น... 5 เหรอ?"

"นั่นมันสั้นเกินไปแล้ว!"

เดี๋ยว! แค่การจดบันทึกเรื่องพรรค์นี้มันก็แปลกพออยู่แล้ว! ถ้าเธอจดลงไปจริงๆ แล้วเฟอร์ชาหรือลั่วหมิวมาเห็นเข้า พวกหล่อนคงคิดว่ามนุษย์คนนี้เป็นพวกสวะกามวิตถารแหงๆ ถึงตอนนั้นคงไม่ต้องไว้หน้ากันแล้ว—จับขังห้องมืดแล้วใช้งานเยี่ยงทาสได้เลย!

"อ้อใช่สิ ฉันจำได้ว่าเคยเห็นแวบๆ เมื่อก่อนหน้านี้... ดูเหมือนจะประมาณ..."

มีเอยกมือขึ้นมาระดับสะดือของตัวเอง

ทันใดนั้นมือของเธอก็ถูกอันหรานคว้าหมับ เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า:

"ฉันขอร้องล่ะ หยุดเถอะ..."

ขืนไม่หยุดตอนนี้ หน่วย FBI ที่อยู่นอกประตูคงได้พังเข้ามาแน่!