บทที่ 15: ไดอารี่สังเกตการณ์มนุษย์ของนางฟ้า

บทที่ 15: ไดอารี่สังเกตการณ์มนุษย์ของนางฟ้า

"หลังจากนี้หนูต้องรบกวนอาศัยอยู่กับอันหรานอีกนาน หนูยังไม่ค่อยเก่งเรื่องพวกนี้ ยังไงก็ช่วยแนะนำด้วยนะคะ"

มีอาทำท่าสงบเสงี่ยม ประสานมือไว้ที่หน้าท้องแล้วโค้งคำนับให้เขา

"เธอหมายถึง 'ฝากเนื้อฝากตัว' สินะ..."

อันหรานถอนหายใจ

"เตรียมของใช้ส่วนตัวมาด้วยหรือเปล่า?"

"เตรียมมาแล้วค่ะ!"

มีอาวางเป้ลงแล้วหยิบข้าวของออกมาทีละชิ้น: เสื้อผ้า ผ้าเช็ดตัว แปรงสีฟัน และขวดแก้วบรรจุของเหลวสีชมพูอ่อนใส

"ก่อนมา เฟอร์ช่าช่วยเตรียมทุกอย่างไว้ให้หมดแล้ว เธอบอกว่าถ้าจะใช้ชีวิตในโลกมนุษย์ ก็ต้องปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตของมนุษย์ เธอยังซื้อชุดสวยๆ ให้หนูด้วย ดูสิ ตัวนี้หนูเลือกเองเลยนะ!"

มีอาชูกางเกงชั้นในเด็กลายกระต่ายให้อันหรานดู

"รู้แล้วน่า รีบเก็บไปเลย..." อันหรานกุมขมับ

"แล้วนี่อะไร?" อันหรานชี้ไปที่ขวดของเหลวสีชมพูข้น

"อันนี้เอาไว้ถูตัวให้หอมๆ ลั่วเมี่ยวให้มาค่ะ ใช้แค่หยดเดียวตอนอาบน้ำ กลิ่นดอกไม้ก็จะหอมฟุ้งไปทั้งห้องน้ำเลย" มีอาหยิบขวดแก้วขึ้นมาเปิดฝา

ทันใดนั้น กลิ่นหอมสดชื่นของดอกไม้ก็กระจายไปทั่วห้อง แม้กลิ่นจะบางเบา แต่กลับให้ความรู้สึกผ่อนคลายและทำให้อารมณ์ดีขึ้นทันที

"อันหรานก็ใช้ได้นะ" มีอาบอก

"แต่บ้านฉันไม่มีห้องอาบน้ำรวม แล้วก็ไม่มีอ่างอาบน้ำด้วย" อันหรานแย้ง

มีอากระพริบตาปริบๆ ถามด้วยความงุนงง "ไม่มีห้องอาบน้ำ? แล้วอันหรานอาบน้ำยังไงคะ?"

ช่างเป็นคำถามสไตล์ 'ถ้าไม่มีขนมปัง ก็กินเค้กสิ' จริงๆ

"ฝักบัวไง ฉันใช้ฝักบัวอาบ นอกจากคนทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือแล้ว คนจีนร้อยละแปดสิบไม่มีนิสัยนอนแช่น้ำหรอก อ่างอาบน้ำมันของฟุ่มเฟือยสำหรับคนรวยเขา" อันหรานอธิบาย

"ที่แท้บ้านอันหรานก็ยากจน... ขอโทษด้วยนะคะ..."

"..."

แม้ครอบครัวอันหรานจะไม่ได้ร่ำรวยล้นฟ้า แต่ก็ถือว่ามีฐานะดีทีเดียว ไม่งั้นคงซื้อคอนโดหรูขนาด 140 ตารางเมตรทำเลทองในเขตเมืองเก่าเมื่อสิบปีก่อนไม่ได้หรอก

ถึงแม่ของอันหรานจะเคยคิดอยากซื้ออ่างอาบน้ำระบบนวดตัว—เพราะห้องส้วมกับห้องอาบน้ำแยกกัน และห้องอาบน้ำก็มีพื้นที่เหลือเฟือ—แต่ความคิดนี้ก็ถูกพ่อของเขาซึ่งมาจากชนชั้นแรงงานปัดตกไปอย่างไม่ไยดี พ่อบอกว่าอันหรานยังเด็ก จะให้มาติดนิสัยรักสบายแบบพวกคุณหนูไฮโซตั้งแต่เล็กได้ยังไง?

จิตวิญญาณแห่งความซื่อตรง ประหยัด และมีวินัยของพ่อส่งอิทธิพลต่ออันหรานอย่างลึกซึ้ง

แต่พอย้ายไปบ้านใหม่ปุ๊บ พ่อแม่ก็ถอยอ่างอาบน้ำระบบนวดตัวรุ่นท็อปมาทันที นอนแช่น้ำหอมกรุ่นกันทุกวัน ส่วนอันหรานที่ไม่ได้อยู่ด้วย ก็ได้แต่มองตาปริบๆ ด้วยความอิจฉา

"เออ บ้านฉันจน เพราะงั้นเธออย่าไปก่อเรื่องข้างนอกเชียว ถ้าสร้างปัญหาขึ้นมา เราสองคนได้ไปนอนข้างถนนแน่" อันหรานขู่

"อันหรานน่าสงสารจัง ถ้าต้องนอนข้างถนน เดี๋ยวหนูจะไปขโมยขนมปังจากสวรรค์มาให้กินนะ" มีอาปลอบ

"..."

ความไร้เดียงสาของมีอาบางทีก็ทำให้คนพูดไม่ออกเหมือนกัน...

"นี่ห้องนอนของเธอ เอาเสื้อผ้าเก็บในตู้ แล้ววางของใช้ไว้ตรงนี้ เดี๋ยวฉันไปเอาผ้าห่มมาให้ ว่าแต่เตรียมชุดนอนมาหรือเปล่า?" อันหรานถาม

"ชุดนอน? คืออะไรคะ?" มีอาถามกลับ

"เสื้อผ้าที่เอาไว้ใส่ตอนนอนไง"

"ตอนนอนก็แค่ถอดเสื้อผ้าออกไม่ใช่เหรอคะ? ลั่วเมี่ยวกับเฟอร์ช่าก็ทำแบบนั้น" มีอาตอบหน้าตาเฉย

"นอนแก้ผ้าสบายจะตายไป~"

สรุปว่านางฟ้ามีนิสัยชอบนอนแก้ผ้ากันสินะ... จินตนาการของอันหรานเตลิดไปไกลวูบหนึ่ง ก่อนจะรีบดึงสติกลับมา

ดีนะที่ถามก่อน ไม่งั้นคืนนี้คงมีเรื่องยุ่งแน่

"นั่นมันกฎบนสวรรค์ของพวกเธอ แต่ในโลกมนุษย์ เวลานอนต้องใส่ชุดสำหรับนอน เดี๋ยวฉันพาไปซื้อ" อันหรานตัดบท

"โอเคค่า~"

หลังจากจัดห้องให้มีอาเสร็จ นางฟ้าน้อยก็เทของทั้งหมดออกจากเป้มากองไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือ

อันหรานไม่นึกเลยว่าเป้ใบเล็กแค่นี้จะจุของได้เยอะขนาดนี้ หลังจากเอาเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวออกไปแล้ว เธอยังหยิบกระถางต้นหญ้าขนาดเท่าฝ่ามือ หนังสือเล่มหนาปึ้กหลายเล่ม กล่องสี กระดาษวาดเขียนปึกใหญ่ และสุดท้ายคือตู้กระจกเลี้ยงสัตว์ขนาดเล็กที่มีเต่าตัวเท่าครึ่งฝ่ามืออยู่ข้างใน

"ปาจี ดูสิ นี่บ้านใหม่ของเรานะ"

มีอาหยิบเต่าออกจากตู้มาโชว์ห้องให้มันดู

"คนนี้คืออันหราน ตอนนี้งานของมีอาคือดูแลเขา อันหราน นี่ปาจี สัตว์เลี้ยงของมีอาเอง ต้องรักกันไว้นะ"

"บนสวรรค์เลี้ยงเต่าด้วยเหรอ?"

"ลั่วเมี่ยวเอามาจากโลกมนุษย์ค่ะ" มีอาวางปาจีกลับเข้าตู้แล้วเอาไปวางที่ริมหน้าต่าง

"เพราะหนูชอบกระต่ายน้อยมาก ก็เลยรบเร้าให้ลั่วเมี่ยวหาตัวน่ารักๆ มาให้ ลั่วเมี่ยวก็เลยให้ปาจีมา บอกว่าเป็นเพื่อนของกระต่ายน้อย เลี้ยงง่ายมาก ไม่ส่งเสียงดัง ไม่ดื้อ นิสัยมั่นคง แถมไม่ต้องกลัวมันตายง่ายๆ ด้วย แค่ตัวแข็งไปหน่อยเวลาจับ"

"อืม... อารมณ์มั่นคงจริงๆ นั่นแหละ..."

"ช่างเถอะ แล้วหนังสือพวกนี้คือ..."

อันหรานหยิบหนังสือที่เธอเอามาพลิกดูชื่อเรื่อง:

สรีรวิทยามนุษย์

สารานุกรมสังคมวิทยามนุษย์

คู่มือท่องเที่ยวโลกมนุษย์

...สรุปคือเป็นหนังสือความรู้เกี่ยวกับมนุษย์ทั้งนั้น

"เพราะในอนาคตมีอาอยากเป็น 'นางฟ้าผู้บังคับใช้กฎหมาย' ภาคสนามเหมือนลั่วเมี่ยว ก็เลยต้องเรียนรู้เรื่องโลกมนุษย์ให้เยอะๆ ดูสิ หนูเตรียมสมุดบันทึกมาด้วยนะ"

มีอาโชว์สมุดบันทึกที่ดูหรูหราเหมือนแพลนเนอร์ให้อันหรานดู บนหน้าปกเขียนด้วยลายมือไก่เขี่ยแบบเด็กๆ ว่า:

ไดอารี่สังเกตการณ์มนุษย์

"การจะเป็นนางฟ้าผู้บังคับใช้กฎหมายที่มีคุณภาพ ต้องรู้ทุกซอกทุกมุมของโลกมนุษย์ และรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ ที่เจอได้ ต้องใช้ความพยายามมากเลยล่ะ" มีอาถอนหายใจ

"และนอกจากดูแลอันหรานแล้ว หนูก็มีภารกิจสำคัญมากอีกอย่างด้วย!" มีอาเชิดหน้าขึ้นพูด

"ภารกิจอะไร?"

"เฟอร์ช่ากลัวคนอื่นจะมาแย่งตัวอันหรานไป ก็เลยส่งหนูมาคอยจับตาดูคุณตลอดเวลา แล้วก็ให้สืบนิสัย งานอดิเรก สิ่งที่ชอบ และจุดอ่อนของคุณ จะได้หาวิธีดึงคุณมาเป็นพวกเราในอนาคตได้ไงคะ"

"..."

ถ้าเฟอร์ช่าอยู่ที่นี่คงสั่งปิดปากเธอทันทีแน่... แถมยัยเด็กนี่เล่นพูดสิ่งที่คิดออกมาหมดเปลือกเลย

ซื่อบื้อซะจนระแวงไม่ลงเลยจริงๆ

"เอาล่ะ งั้นมีอาจะเริ่มทำงานแล้วนะ!" มีอาคว้ามืออันหรานแล้วลากเขาไปที่ห้องนั่งเล่น

"อันหราน รีบบอกทุกอย่างเกี่ยวกับตัวคุณให้มีอาฟังเดี๋ยวนี้!"

"คิดว่าฉันจะยอมบอกความจริงง่ายๆ งั้นเหรอ... อ้อ จริงสิ..."

อันหรานได้สติ เรียก บันทึกวิญญาณพิศวง ออกมา เขาเพ่งสมาธิไปที่มีอา เส้นด้ายไหมบางๆ เชื่อมต่อกับตัวเธอ ครู่ต่อมา ข้อมูลของมีอาก็ปรากฏบนหน้ากระดาษถัดจากหน้าของไฮเดลี:

【มีอา】

【เผ่าพันธุ์: ชาวสวรรค์】

【ความสมบูรณ์ของข้อมูล: 0%】

【รางวัลปลดล็อก, รางวัลปลดล็อก, รางวัลปลดล็อก, รางวัลปลดล็อก, รางวัลปลดล็อก】

หลังจากบันทึกเสร็จ เขาก็ยิ้มบางๆ แล้วพูดกับมีอา:

"งั้น มีอา เรามาทำข้อตกลงกันไหม?"

"เอ๊ะ? ข้อตกลง?"

"คือฉันจะเล่าเรื่องของฉันให้ฟัง แต่แลกกัน เธอต้องเล่าเรื่องของเธอให้ฉันฟังด้วย ผลัดกันเล่าคนละนิด เป็นไง?" อันหรานยิ้มแฉ่ง

"เรื่องของหนูเหรอ?"

"ใช่ เพราะฉันเองก็สนใจในตัวเธอมากๆ เหมือนกัน ตกลงไหม?"

"อ๋อ ที่แท้อันหรานก็สนใจเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ มากสินะ" มีอารีบบันทึกลงสมุดทันที

อันหราน: "..."