บทที่ 17: ตัวตนของมีอา

บทที่ 17: ตัวตนของมีอา

"เอาล่ะๆ หยุดเขียนก่อน สายแล้ว ได้เวลาออกไปข้างนอกกัน" อันหรานพูดพลางเก็บสมุดบันทึก

"ออกไปข้างนอกเหรอ?"

"ไปซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อกับข้าวน่ะ ในเมื่อเธอมาอยู่ที่นี่แล้ว ฉันต้องซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันเพิ่มด้วย" อันหรานอธิบาย

"มีอารู้จัก! ซูเปอร์มาร์เก็ตคือสถานที่แบบนั้น—ห้องที่ใหญ่มากๆ มีของเต็มไปหมด แล้วก็หยิบอะไรก็ได้ตามใจชอบ!" มีอาอุทานขึ้น

"มีอาอยากไปด้วย!"

"งั้นก็รีบเตรียมตัวซะ"

ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้—เฮ้ย เฟอร์ชาทิ้งมีอาไว้ที่นี่โดยไม่ให้ค่าเลี้ยงดูสักแดงเดียวเนี่ยนะ!

ช่างไม่เกรงใจกันบ้างเลย สงสัยเขาคงต้องทรยศ 'สวรรค์' แล้วย้ายไปสังกัดมิติอื่นทีหลังซะแล้ว

อันหรานคว้าถุงผ้าลดโลกร้อนที่มีโลโก้ติดอยู่ แล้วเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับมีอาที่กำลังตื่นเต้น

บนถนนที่พลุกพล่าน นางฟ้าน้อยกอดสมุดบันทึกแนบอก ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นขณะกวาดตามองไปรอบๆ

โดยเมินเฉยต่อสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดที่ดำรงอยู่ในมิติ 'เกรย์โดเมน' ทุกรายละเอียดธรรมดาสามัญของโลกมนุษย์กลับดูแปลกใหม่สำหรับเธอ

ระหว่างที่คุยกันก่อนหน้านี้ พวกเขาพูดถึงเรื่องที่มีอาเคยมาโลกมนุษย์แค่สองครั้ง ครั้งแรกมากับลั่วหมิว และครั้งที่สองก็คือเมื่อไม่กี่วันก่อนที่เธอมาส่งจดหมายคนเดียวแล้วได้เจออันหราน

เห็นได้ชัดว่าสองครั้งแรกเธอไม่มีโอกาสได้เดินเที่ยวเล่น ดังนั้นแม้แต่เรื่องธรรมดาที่สุดก็น่าหลงใหลสำหรับเธอ เธอถึงขั้นจดบันทึกเรื่องต้นหญ้าต้นเล็กๆ ที่งอกออกมาจากรอยแตกของอิฐริมถนน

เขายังได้รู้อีกว่าเวลานางฟ้ามายังโลกมนุษย์ พวกเธอมักจะใช้พลังอวยพรเพื่อซ่อนกาย ทำให้มนุษย์และสิ่งมีชีวิตในเกรย์โดเมนมองไม่เห็น

นั่นก็เพื่อความสะดวกในการทำภารกิจ การเคลื่อนย้าย และหลีกเลี่ยงความขัดแย้งวุ่นวายที่ไม่จำเป็น แต่มันก็ต้องแลกด้วยการสิ้นเปลืองพลังอวยพร

ตอนนี้มีอาต้องอยู่บนโลกมนุษย์ในระยะยาว การใช้พลังอวยพรเพื่อซ่อนตัวตลอดเวลาคงไม่ไหว อีกอย่าง ตราบใดที่เธอซ่อนวงแหวนและปีก รูปลักษณ์ของเธอก็ไม่ต่างจากมนุษย์ทั่วไป จึงไม่มีความจำเป็นต้องซ่อนตัวตลอดเวลา

"อันหราน ดูสิ! ทำไมปล่องไฟอันนี้ถึงมาอยู่บนพื้นล่ะ?" มีอาถามพลางเอานิ้วจิ้มหัวดับเพลิงริมถนน

"นั่นคือหัวดับเพลิง ข้างในมีน้ำอยู่ ถ้าเกิดไฟไหม้ที่ไหน พวกเขาก็จะเอาน้ำจากตรงนี้ไปดับไฟ" อันหรานอธิบาย

"อ๋อออ อย่างนี้นี่เอง"

มีอาจรดปากกาจดลงในสมุดเล่มเล็ก

จังหวะนั้นเอง ครอบครัวพ่อแม่ลูกสามคนก็เดินสวนมา ผู้เป็นพ่อจูงสุนัขเดินเล่น ส่วนลูกถือลูกโป่งอยู่ในมือ

"อันหราน ทำไมเขาถึงพาบอลมาเดินเล่นล่ะ?" มีอาถามด้วยความสงสัยอีกครั้ง

"นั่นคือลูกโป่ง ข้างในอัดอากาศไว้มันเลยลอยได้ เด็กๆ ชอบกันมากเลยนะ" อันหรานตอบ

มันเร็วเกินไปที่จะอธิบายศัพท์อย่าง 'ไฮโดรเจน' ให้เธอฟัง เขาเลยใช้คำที่เธอเข้าใจได้ง่ายกว่า

"ข้างในมีอากาศเหรอ? อ๋อออ..."

มีอาพยักหน้าอย่างครุ่นคิดแล้วเขียนลงในสมุด:

"เด็กมนุษย์ชอบพาอากาศมาเดินเล่นเป็นสัตว์เลี้ยง... แปลกใหม่จัง อันหราน ฉันอยากเลี้ยงอากาศบ้าง"

"นั่นไม่ได้เรียกว่า 'เลี้ยง' นะ... มันคือ..."

ก่อนที่อันหรานจะทันได้อธิบาย พวกเขาก็บังเอิญเจอกับประธานกรรมการชุมชน หญิงสูงวัยรูปร่างผอมสูงชื่อ เซียวจินเฟิง ซึ่งอายุหกสิบกว่าแล้ว

"อันหราน กินข้าวหรือยังลูก?" ป้าเซียวจินเฟิงที่แม้อายุจะมากแต่ยังดูกระฉับกระเฉงยิ้มร่า ในมือถือถุงใบใหญ่ใส่ผลไม้ เนื้อแกะ และแผ่นแป้งเกี๊ยว

"ยังเลยครับ กำลังจะออกไปซื้อกับข้าวพอดี" อันหรานตอบ

"ดีเลย วันนี้ที่บ้านป้าทำเกี๊ยวแพะ เดี๋ยวป้าแบ่งไปให้สักจานนะ"

"งั้นก็ขอบคุณนะครับ อ้อ จริงสิ มีอา มานี่หน่อย นี่คือประธานกรรมการชุมชนของเรา เธอควรเรียกท่านว่า ป้าเซียว นะ" อันหรานดึงมีอาเข้ามา

"เจ้าสำนักเหรอ? เธอเป็นเจ้าสำนักของอันหรานเหรอ?" มีอาถามอย่างงุนงง

"เรียกว่า 'ประธาน' ต่างหาก เธอเป็นหัวหน้าใหญ่ที่ดูแลย่านที่พักอาศัยของเรา" อันหรานแก้ความเข้าใจผิด

"อันหราน เด็กคนนี้คือ..."

เซียวจินเฟิงพิจารณาเด็กสาวผมบลอนด์หน้าตาน่ารักด้วยความประหลาดใจ เธอจำไม่ได้ว่าบ้านตระกูลอันรู้จักกับชาวต่างชาติด้วย

"นี่มีอาครับ เอ้อ... เธอเป็นลูกของเพื่อนผมน่ะครับ ที่บ้านเขามีธุระต้องไปจัดการ เธอก็เลยมาพักอยู่ที่บ้านผมสักสองสามวัน" อันหรานบอก

ในเมื่อมีอาจะต้องอยู่ที่นี่สักพัก สู้บอกให้ชัดเจนไปเลยดีกว่า ขืนไม่บอกแล้วเพื่อนบ้านเห็นเขาเข้าๆ ออกๆ กับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ตลอดเวลา คงได้เกิดเรื่องเข้าใจผิดกันใหญ่โต

ตราบใดที่ป้าเซียรรู้ เดี๋ยวทั้งย่านก็รู้เอง เขาจะได้ไม่ต้องห่วงว่าคนอื่นจะคิดไม่ซื่อ

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง แหม เด็กคนนี้ดูว่าง่ายจริงๆ แถมยังหน้าตาสะสวยเชียว" เซียวจินเฟิงพูดกลั้วหัวเราะ

ถ้าเป็นคนอื่นฝากลูกสาวตัวน้อยๆ ไว้กับชายหนุ่มโสด เธอคงคิดว่าพ่อแม่เด็กสติไม่ดีแน่ๆ

แต่อันหรานไม่เหมือนคนอื่น เธอเห็นเด็กคนนี้โตมาตั้งแต่อายุเก้าขวบ และไว้ใจในนิสัยใจคอของเขา

[เพราะเป็นอันหรานหรอกนะ พ่อแม่ถึงได้วางใจส่งลูกสาวมาให้เขาดูแล]

พูดตามตรง อันหรานรู้อยู่แล้วว่าป้าเซียวเอ็นดูเขา แต่พอได้ยินความคิดจริงๆ ของแก เขาก็อดซาบซึ้งใจไม่ได้

ขอโทษครับคุณป้าเซียว ต่อไปผมจะไม่ช่วยหลานชายป้าทำการบ้านเพื่อแลกกับค่าขนมที่ป้าให้เขาอีกแล้ว

"เอ้านี่ มีอา กินแอปเปิ้ลสิจ๊ะ" ป้าเซียวยิ้มพลางหยิบแอปเปิ้ลลูกหนึ่งยื่นให้มีอา

"แดงแจ๋เลย!" มีอารับแอปเปิ้ลมาถือไว้ในมือ

"มีอา ขอบคุณสิ" อันหรานบอกบท

"ขอบคุณค่ะ บอสเซียว" มีอาพูด

"มีอาเขาอยู่เมืองนอกมานานน่ะครับ ยังไม่ค่อยชินกับการกลับมาเท่าไหร่" อันหรานแก้ตัวอย่างจนใจ

"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ถ้ามีปัญหาอะไรก็มาหาป้าได้นะ ตั้งแต่เจ้าสือโถวไปอยู่โรงเรียนประจำตอนขึ้น ม.ต้น ป้าก็เหงาหูเหงาตาขึ้นทุกวัน" ป้าเซียวบ่น

หลังจากแยกทางกับประธานชุมชน มีอาก็ยัดแอปเปิ้ลลงในกระเป๋าสะพายข้างรูปกระต่าย หยิบสมุดเล่มเล็กออกมา และเริ่มจดบันทึกอย่างจริงจัง:

"ย่านที่พักของอันหรานมีบอสอยู่คนหนึ่ง เธอชอบอันหรานมากและให้แอปเปิ้ลสีแดงกับฉัน เธอเป็นคนดี"

พอเห็นเธอเขียนแบบนี้ อันหรานก็นึกขึ้นได้จึงเตือนว่า "จริงสิ ถ้าคนอื่นให้ของกิน ห้ามรับเด็ดขาดถ้าฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นด้วย จำไว้นะ"

"มีอาไม่ใช่เด็กโง่นะ! เฟอร์ชาบอกเรื่องนี้แล้ว พอมาถึงโลกมนุษย์ อย่ากินของที่คนแปลกหน้าให้มั่วซั้ว และอย่าฟังคำคนแปลกหน้า อย่าไว้ใจมนุษย์คนไหนนอกจากอันหราน" มีอาพูดพลางเชิดหน้าขึ้น

"หล่อนมองการณ์ไกลจริงๆ"

เด็กอย่างมีอา ถ้าปล่อยไว้คนเดียว คงโดนหลอกไปได้ง่ายๆ ด้วยอมยิ้มแค่อันเดียวแน่ๆ

เพื่อความไม่ประมาท เดี๋ยวเขาต้องให้เธอท่องเบอร์โทรศัพท์และที่อยู่บ้านของเขาให้จำขึ้นใจ

อันหรานพามีอาที่กำลังยุ่งอยู่กับการสังเกตและจดบันทึกทุกอย่างตลอดทาง มาถึงซูเปอร์มาร์เก็ตเครือใหญ่ที่มีชื่อเสียง

พวกเขาตรงไปที่แผนกเสื้อผ้าเพื่อเลือกชุดนอนให้เธอก่อน

ในซูเปอร์มาร์เก็ตมีชุดนอนเด็กไม่กี่แบบ อันหรานให้มีอาเลือกชุดนอนสองชิ้นเนื้อบางเบาที่มีระบายตรงคอเสื้อ

แต่พอถึงตอนเลือกสี เจ้าตัวเล็กกลับลำบากใจ ตัวหนึ่งสีชมพูลายกระต่าย อีกตัวสีฟ้าอ่อนลายก้อนเมฆ มีอาลังเลอยู่นานก่อนจะเลือกสีฟ้าอ่อนลายก้อนเมฆในที่สุด

"เธอชอบกระต่ายไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่เลือกตัวนั้นล่ะ?" อันหรานถาม

"เพราะว่า... อันหรานเคยบอกว่าชอบสีฟ้าอ่อนนี่นา" มีอาตอบ ดวงตาสีน้ำทะเลคู่โตมองมาที่เขา

[ถ้าอันหรานได้เห็นสีที่ชอบทุกวัน เขาก็จะมีความสุขมากเหมือนกันใช่ไหมนะ?]

อันหรานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาหนี

"เลือกแบบที่เธอชอบเถอะน่า"

มีตากระพริบตาปริบๆ โน้มตัวเข้ามาใกล้ เอียงคอแล้วเงยหน้ามองเขา

"อันหรานเขินเหรอ?"

"อย่ามาพูดมั่วๆ น่า!"