บทที่ 4 ทุกคนล้วนมีอนาคตที่สดใส

บทที่ 4 ทุกคนล้วนมีอนาคตที่สดใส

'เฟรนด์ลี่อาร์ม' เป็นอาคารที่ใหญ่ที่สุดในเมือง

เมื่อร้อยกว่าปีก่อน ที่นี่เคยเป็นป้อมปราการชั่วร้าย ฐานที่มั่นของสาวกบาอัล เทพแห่งการฆาตกรรม

โชคดีที่ทีมนักผจญภัยนำโดยคู่หูโนมผู้เชี่ยวชาญภาพลวงตาได้ขับไล่ลัทธินอกรีตออกไป และเปลี่ยนป้อมปราการให้กลายเป็นโรงเตี๊ยม

เฟรนด์ลี่อาร์มตั้งอยู่ในทำเลทอง ริมทางหลวงชายฝั่งซอร์ดโคสต์ ทำให้การเดินทางสะดวกสบาย แถมเดินเท้าไปทางตะวันตกแค่สองวันก็จะถึงป่าโคลกวู้ด ซึ่งเต็มไปด้วยสัตว์ร้ายและซากโบราณสถาน

จึงไม่แปลกที่มันจะกลายเป็นแหล่งรวมตัวของนักผจญภัยที่ใหญ่ที่สุดในเขตป่าทางตอนใต้ของบัลเดอร์สเกต

เมืองเล็กๆ แห่งนี้ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นโดยมีเฟรนด์ลี่อาร์มเป็นศูนย์กลาง

แม้จะไม่มีชื่อทางการ แต่ทุกคนเรียกมันว่า "เมืองแห่งมิตรภาพ" (Friendly Town)

เมื่อมาร์วินเดินเข้าไปในเฟรนด์ลี่อาร์ม กลิ่นเหล้า ควันบุหรี่ เหงื่อไคล และเสียงโวยวายหัวเราะร่าของนักผจญภัยที่คุ้นเคยกลับหายไป

มีเพียงแขกไม่กี่คนนั่งทานอาหารเงียบๆ อยู่ตามมุมห้อง

"เฮ้ หายากนะเนี่ย นึกว่านักผจญภัยทั้งเมืองแห่ไปลงชื่อที่จัตุรัส แย่งกันเป็นฮีโร่ช่วยอัศวินหญิงกันหมดแล้วซะอีก" เถ้าแก่โนมโบกมือให้มาร์วิน "มานี่สิ ข้าอยากเลี้ยงเครื่องดื่มท่านจอมเวทผู้รักสันโดษสักแก้ว"

มาร์วินเดินไปที่บาร์ "ขอน้ำชามินต์ก็พอ"

"ข้าเข้าใจ จอมเวทน่ะนะ จะปล่อยให้แอลกอฮอล์มากระทบการใช้สมองไม่ได้ พวกวอร์ล็อกน่ะต่างออกไป ข้าเคยเห็นวอร์ล็อกคนหนึ่งกระดกวิสกี้ไปร่ายเวทไป แถมยังพล่ามว่า 'ยิ่งเมายิ่งร่ายเวทแรง!'"

มาร์วินจิบชา สัมผัสความเย็นสดชื่นที่แล่นเข้าสู่โพรงจมูก "ผมมาเพื่อเคลียร์ห้องใต้ดิน"

"โอ้ ขอบคุณการคุ้มครองของกาล์ กลิตเตอร์โกลด์ ในที่สุดก็มีนักผจญภัยตอบรับคำขอของข้าสักที

นักผจญภัยคนแรกที่รับงานนี้หนีไปแล้ว พอท่านดัชเชสออกประกาศภารกิจ ตอนนี้ใครๆ ก็อยากไปช่วยลูกสาวอัศวิน ไม่มีใครอยากช่วยข้าจัดการพวกหนูเวรนั่นเลย

ดีจริงที่ท่านมา ไม่งั้นแผนปรับปรุงห้องใต้ดินของข้าคงไม่เสร็จทันฤดูร้อนแน่... อ้อ จริงสิ ข้าชื่อ แบนนิลิต มิเรอร์แชโดว์ ตั้งตามชื่อพ่อ เรียกข้าว่า แบนนิลิตน้อย หรือ แบนนิลิตที่สอง ก็ได้ แล้วท่านล่ะ?"

มาร์วินบอกชื่อตัวเอง พลางดื่มชาและเก็บเกี่ยวข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากคำพูดน้ำไหลไฟดับของเถ้าแก่โนม

สักพัก พอเห็นถ้วยชาของมาร์วินว่างเปล่า เถ้าแก่โนมก็พูดขึ้น "อย่าช้าเลย ข้าจะพาท่านไปที่ห้องใต้ดิน ข้าละเอือมระอากับไอ้หนูพวกนั้นเต็มทน!"

"เดี๋ยวก่อน" มาร์วินยกมือห้ามเถ้าแก่โนม "เมื่อกี้คุณบอกว่านักผจญภัยคนแรกที่รับงานนี้หนีไปงั้นเหรอ?"

"ใช่ เจ้านั่นชื่อบ๊อบ เป็นโจรเลเวล 3 หึ ข้ารู้อยู่แล้วว่าไม่ควรไว้ใจพวกทำตัวลับๆ ล่อๆ แบบนั้น!"

มาร์วินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ผนวกกับข้อมูลจากระบบ แล้วพูดว่า "ผมคิดว่าเป็นไปได้อีกทางนะ บ๊อบไม่ได้ทิ้งงานแล้วหนีไป แต่เขาตายในห้องใต้ดินแล้วต่างหาก"

"จะเป็นไปได้ยังไง! ฝูงหนูแบบไหนจะฆ่านักผจญภัยเลเวล 3 ได้?"

มาร์วินลุกขึ้น "อย่าเพิ่งวู่วาม รอผมกลับมาเดี๋ยว"

เถ้าแก่โนมยักไหล่ คิดว่าจอมเวทคนนี้ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ "หมอนี่จงใจพูดให้งานดูยากเพื่อรีดไถเงินข้าเพิ่มหรือเปล่า? หึ! กาล์ กลิตเตอร์โกลด์ เป็นพยาน ถึงข้าจะยังอายุไม่ถึง 60 แต่ข้าก็ไม่ใช่เด็กน้อยหลอกง่ายนะ"

ห้านาทีต่อมา มาร์วินมาถึงถนนวอกีนทางฝั่งใต้ของเมือง

ในแถบชายฝั่งซอร์ดโคสต์ ชุมชนมนุษย์ที่มีขนาดหน่อยแทบทุกแห่งจะมีถนนตั้งชื่อตาม 'วอกีน' เทพีแห่งความมั่งคั่ง

ที่นี่มีร้านค้าสารพัดชนิด ตอบสนองทุกความต้องการในการช้อปปิ้ง

เขาเดินเข้าไปในร้านชื่อ 'โกดังบูรพา'

จุดเด่นของร้านนี้คือมีสินค้าครบวงจร ตั้งแต่ของใช้เบ็ดเตล็ดสำหรับนักผจญภัย ไอเทมเวทมนตร์ ไปจนถึงอาวุธและชุดเกราะ มีแทบทุกอย่างที่จินตนาการได้

แถมมักมีของแปลกหายากนำเข้าจากอาณาจักรเทย์และมัลฮอแรนด์

"เถ้าแก่ มีม้วนคัมภีร์เวท [อัญเชิญสัตว์รับใช้] ขายไหม?"

"แค่ก แค่ก แค่ก... ม้วนละ 25 เหรียญทอง" ลุงหัวล้านหน้าซีดหลังเคาน์เตอร์ตอบ

มาร์วินหน้าชาทันที

สิ่งที่อยู่ในห้องใต้ดินฆ่าโจรเลเวล 3 ได้ เขาไม่อยากเอาตัวไปเสี่ยงด้วยตัวเอง

การใช้สัตว์รับใช้ไปสอดแนมคือวิธีที่ปลอดภัยที่สุด

ใครจะรู้ว่าม้วนคัมภีร์เวทเลเวล 1 อย่าง [อัญเชิญสัตว์รับใช้] จะราคาปาเข้าไป 25 เหรียญทอง

นั่นมันแลกแพะได้ตั้งยี่สิบห้าตัว!

แถมทุกครั้งที่อัญเชิญ ยังต้องใช้ธูปหอมราคา 10 เหรียญทองเป็นส่วนประกอบเวทอีก

ตอนนี้มาร์วินมีเงินสดติดตัวแค่ 2 ทอง 7 เงิน กับ 2 ทองแดง

มันเกินกำลังทรัพย์ของเขาไปมาก

"อืม..." โชคดีที่มาร์วินคิดแผนสำรองได้อย่างรวดเร็ว "งั้นมีหนูขาวขายไหม?"

เจ้าตัวเล็กพวกนี้เป็นหนูทดลองชั้นดีสำหรับเวทมนตร์ เป็นที่ต้องการสูง และร้านเวทมนตร์แทบทุกร้านต้องมีขาย

"แค่ก แค่ก... ตัวละ 3 เหรียญทองแดง"

"เอาตัวนึง"

มาร์วินจ่ายเงิน หิ้วกรงหนู เตรียมจะหันหลังกลับ ก็มีลูกค้าอีกคนเดินเข้ามาในร้าน

มาร์วินชำเลืองมอง ชายคนนั้นถือไม้เท้าทับทิม ชุดคลุมปักลวดลายด้วยด้ายทอง ทุกย่างก้าวมีกระแสเวทมนตร์กระเพื่อมจางๆ รอบตัว

เป็นซอร์เซอเรอร์ (จอมเวทพลังดิบ) ที่รวยมาก

"เถ้าแก่ เหมาน้ำยาฟื้นฟูทั้งหมดในร้าน แล้วก็ม้วนคัมภีร์เวทที่ต่ำกว่าวงแหวนที่ 3 ทั้งหมด ยกเว้นเวทเนโครแมนซี ส่วนวงแหวนที่ 3 เอาเฉพาะไฟร์บอล!"

"ไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน เพื่อช่วยคุณหนูเอเล่ ข้าทุ่มหมดหน้าตัก!"

ซอร์เซอเรอร์คนนั้นกระแทกถุงเงินตุงๆ ลงบนเคาน์เตอร์อย่างป๋า เพชรหลายเม็ดกลิ้งหลุนๆ ออกมา

"แค่ก แค่ก แค่ก... กรุณารอสักครู่ครับคุณลูกค้า" พอเจอลูกค้ากระเป๋าหนัก เถ้าแก่ขี้โรคก็กระชุ่มกระชวยขึ้นมาทันตา

ซอร์เซอเรอร์มองมาร์วินที่กำลังจะเดินออกไป กวาดสายตาประเมินแบบเหยียดๆ จากมุมสูง แล้วจู่ๆ ก็ทักขึ้น "สหาย ทีมข้ากำลังจะไปทำภารกิจของดัชเชส ยังขาดนักเวทอยู่ สนใจไหม?

"ไม่ต้องห่วง เจ้าอ่อนแอเกินไป ไม่ต้องเข้าร่วมต่อสู้หรอก แค่คอยทำงานจิปาถะอย่างลาดตระเวนกับเฝ้ายามก็พอ เรื่องฆ่าฟันปล่อยเป็นหน้าที่ข้า เวทมนตร์ของข้าน่ะไร้เทียมทาน!

"วันละ 50 เหรียญทอง ว่าไง? ดูจากสภาพการเงินของเจ้าแล้ว ข้อเสนอนี้ถือว่าป๋ามากแล้วนะ

"แถมโบนัสให้อีกอย่าง พอช่วยคุณหนูเอเล่ได้แล้ว ข้าจะอนุญาตให้เจ้ามาร่วมงานแต่งงานของเรา

"คนอย่างเจ้าคงมีโอกาสเข้าเขตเมืองชั้นบนของบัลเดอร์สเกตแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวในชีวิตแหละ"

มาร์วินคำนวณในใจเงียบๆ

จากเฟรนด์ลี่อาร์มไปถึงเผ่ากระดูกแตกลึกเข้าไปในป่าโคลกวู้ด เดินเท้าเจ็ดวัน

ไปกลับสิบสี่วัน ได้เงินรวม 700 เหรียญทอง

แลกแพะได้เจ็ดร้อยตัว!

น่าเสียดาย ถ้ามาร์วินไม่มีสูตรโกง และความฝันสูงสุดในชีวิตคือการเก็บเงินเกษียณไปเป็นเจ้าของฟาร์ม แต่งงานกับสาวบ้านนาสะโพกดินระเบิด ใช้ชีวิตเรียบง่ายตามประสาชาวไร่ เขาอาจจะหวั่นไหวกับเงิน 700 เหรียญทองนี้

"ขอโทษที ผมรับงานอื่นแล้ว" มาร์วินชี้ไปที่หนูขาวในมือ

"ให้โอกาสแล้วไม่คว้าไว้ มิน่าไม้เท้าของเจ้าถึงเป็นแค่ไม้โอ๊คธรรมดา ส่วนไม้เท้าของข้ามีค่าเป็นพันเหรียญทอง" ซอร์เซอเรอร์เศรษฐีทำหน้ายโส "ช่างเถอะ ไปเล่นขายของกับหนูขาวของเจ้าต่อไปซะ"

มาร์วินยิ้มบางๆ ไม่ใส่ใจ

คุณทุ่มเงินมหาศาลเพื่อไปช่วยอัศวินหญิง

ส่วนผมวางแผนอย่างรอบคอบเพื่อกำจัดมอนสเตอร์ในห้องใต้ดิน

เราทุกคนล้วนมีอนาคตที่สดใส