บทที่ 38 คดีใหญ่ทุจริตการสอบจอหงวน

บทที่ 38 คดีใหญ่ทุจริตการสอบจอหงวน

เมื่อเฉียนเม่าได้ยินฉินกวนพูดเช่นนั้น ใจเขาก็เริ่มหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว จึงหันไปมองหลิ่วซู่ หลิ่วซู่สีหน้าเย็นชา แต่กลับพยักหน้าให้อย่างแผ่วเบา

เฉียนเม่ากัดฟันแน่น เขารู้ดี หากวันนี้ไม่โค่นฉินกวนลงให้ได้ พี่น้องตระกูลเฉียนทั้งสองคนจะต้องไปกระโดดลงทะเลสาบต่อหน้าผู้คน เสียหน้าเสียศักดิ์ศรี และอาจไม่มีวันเงยหน้าขึ้นในเมืองหังโจวได้อีก

เมื่อเห็นหลิ่วซู่พยักหน้า ราวกับมีที่พึ่งในใจ เฉียนเม่าจึงรีบพูดเสียงแข็ง “ด้วยระดับความรู้ของเจ้า เป็นไปไม่ได้ที่จะสอบติด ข้าสงสัยว่าเจ้าลอกข้อสอบ!”

ฉินกวนหัวเราะเย็น “เฉียนเม่า แพ้พนันแล้วคิดจะใช้วิธีต่ำช้าแบบนี้งั้นหรือ ข้าเตือนเจ้าไว้ก่อน อย่าทำตัวเลวทรามส่งเดช มันอาจย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง”

“ฮึ! ฉินกวน เจ้ากลัวแล้วหรือ ยังไงก็ต้องไปพูดต่อหน้าท่านผู้กำกับการศึกษา!” เฉียนเม่าพูดพลางได้ใจ เสียงยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ

ความวุ่นวายหน้าอาคารสอบ ย่อมไม่พ้นสายตาขุนนาง ไม่นานก็มีเจ้าหน้าที่เข้ามาดุ ห้ามส่งเสียงเอะอะในสถานที่ราชการ แต่เฉียนเม่ากลับรีบก้าวออกมา กล่าวเสียงดัง

“ท่านขอรับ ข้าขอร้องเรียนว่าการสอบครั้งนี้มีการทุจริต ขอให้ท่านรายงานต่อผู้กำกับการศึกษาด้วย!”

ขุนนางผู้นั้นได้ยินก็ถึงกับชะงัก เรื่องร้องเรียนการโกงสอบถือเป็นเรื่องใหญ่ เขาไม่กล้าตัดสินใจเอง จึงสอบถามรายละเอียดจากเฉียนเม่า ก่อนจะกล่าวเสียงแข็ง

“ทุกคนอยู่ที่นี่ ห้ามส่งเสียงต่อ”

จากนั้นรีบเข้าไปในอาคารสอบ เพื่อรายงานต่อท่านผู้กำกับการศึกษา ชุยซ่านฝู

ขณะนั้น ชุยซ่านฝูเพิ่งลุกจากที่พัก สีหน้ายังอ่อนล้า แต่เมื่อได้ฟังรายงานจากลูกน้อง เขาก็ลุกพรวดขึ้นทันที

“ใครเป็นคนร้องเรียนการทุจริตสอบ?”

“เป็นซิ่วไฉนามว่าเฉียนเม่า ร้องเรียนว่าผู้สอบอันดับสุดท้าย ฉินกวน มีการโกงสอบ” ข้าราชการตอบ

ชุยซ่านฝูได้ยินชื่อฉินกวน ก็รู้สึกคุ้นหูทันที

ผู้สอบคนอื่น เขาอาจจำไม่ค่อยได้ แต่สำหรับฉินกวน เขาประทับใจอย่างยิ่ง

เมื่อวานนี้ หลังจากเขากับท่านเจ้าเมืองหลินอ่านกระดาษคำตอบของฉินกวน ชุยซ่านฝูทั้งเสียดายทั้งโมโห เสียดายที่เด็กคนนี้มีความรู้ แต่กลับไม่ยอมฝึกคัดลายมือให้ดี สุดท้ายจึงเขียนคำวิจารณ์ลงไปเพียงบรรทัดเดียว

“ให้เป็นอันดับสุดท้าย”

หมายความว่า ไม่ว่าจะรับซิ่วไฉกี่คน คะแนนของคนอื่นจะเป็นอย่างไร ฉินกวนก็ต้องเป็นอันดับสุดท้ายเท่านั้น

เห็นได้ชัดว่า เขาไม่พอใจลายมือของฉินกวนอย่างยิ่ง

แต่ครั้นคิดอีกที ไฟโทสะกลับปะทุขึ้นในใจ

ถ้าร้องเรียนคนได้อันดับหนึ่ง ยังพอเข้าใจได้ แต่นี่กลับมาร้องเรียนคนที่ได้อันดับสุดท้าย เฉียนเม่าคนนี้สมองมีปัญหาหรืออย่างไร

ชุยซ่านฝูสวมชุดขุนนาง พาเหล่าข้าราชการและทหารยามออกมานอกอาคารสอบ เมื่อประชาชนเห็นท่านผู้กำกับการศึกษาออกมา ต่างถอยออกโดยอัตโนมัติ ความโกลาหลพลันเงียบลงทันตา

ชุยซ่านฝูยืนตัวตรง แผ่บารมีโดยไม่ต้องแสดงความโกรธ กวาดตามองฝูงชนดำทะมึน ก่อนกล่าวเสียงดังชัด

“ผู้ใดร้องเรียนการทุจริตสอบ ออกมาข้างหน้า!”

เฉียนเม่าในตอนนี้ มือเท้าเริ่มสั่น แต่เมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว ก็ถอยไม่ได้อีก เขาเดินออกมา คำนับลึก

“บัณฑิตเฉียนเม่า ขอรับ”

แม้แต่ตัวเขาเอง ก็ไม่รู้ว่าทำไมเรื่องถึงบานปลายถึงขั้นนี้ ใจเต้นไม่เป็นส่ำ

“เจ้าร้องเรียนเรื่องใด” ชุยซ่านฝูถาม

เฉียนเม่ากัดฟัน ตอบเสียงสั่น “บัณฑิตร้องเรียนว่า ฉินกวนโกงสอบ”

ชุยซ่านฝูขมวดคิ้ว “เจ้ามีหลักฐานหรือไม่”

เฉียนเม่าชะงัก “บัณฑิต…บัณฑิตทราบว่าฉินกวนไม่เอาไหน แม้จะเป็นศิษย์สำนักศึกษาหังโจว แต่ไม่เคยตั้งใจเรียน ครั้งนี้กลับสอบติดซิ่วไฉ ย่อมต้องโกงแน่ ขอท่านโปรดตรวจสอบ”

อย่างน้อย เขาก็ยังไม่โง่พอจะกล่าวหาว่าชุยซ่านฝูรับสินบน เพียงโยนความผิดให้ฉินกวนว่าลอกข้อสอบ

ชุยซ่านฝูหัวเราะเย็น “นี่หรือคือหลักฐานของเจ้า?”

เฉียนเม่าก้มหน้า “ขอรับ”

ขุนนางย่อมไม่ชอบเรื่องวุ่นวาย การสอบเพิ่งเปิดประกาศ แต่กลับมีคนร้องเรียนโกงสอบ ต่อหน้าผู้คนกว่าสองพัน หากมีหลักฐานก็ว่าไปอย่าง แต่ถ้าเป็นเพียงการคาดเดาแล้วก่อเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ ชุยซ่านฝูย่อมไม่พอใจอย่างยิ่ง

เขาหันไปสั่งข้าราชการข้างกาย “ไปเชิญท่านเจ้าเมืองหังโจวมา และตั้งโต๊ะศาล วันนี้ข้าจะพิจารณาคดีโกงสอบนี้ต่อหน้าสาธารณชน!”

ชุยซ่านฝูให้ความสำคัญกับชื่อเสียงของตน อีกทั้งที่นี่มีทั้งผู้สอบและซิ่วไฉจำนวนมาก คดีโกงสอบถือเป็นคดีใหญ่ เขาไม่มีอะไรต้องปิดบัง จึงตัดสินใจพิจารณาคดีอย่างเปิดเผย ตัดไฟแต่ต้นลม

ไม่นาน โต๊ะศาลก็ถูกจัดตั้ง ทหารยามยืนสองฝั่ง บรรยากาศไม่ต่างจากศาลหลวง และในเวลาเดียวกัน ท่านเจ้าเมืองหลินฉี ก็เดินทางมาถึง เขารู้เรื่องระหว่างทางแล้ว จึงนั่งประจำตำแหน่งอีกด้านทันที

รอบนอกสถานที่พิจารณาคดี มีนักศึกษาหังโจวและชาวบ้านกว่า 2,000 คน เบียดเสียดกันแน่น เรื่องนี้…ใหญ่เกินคาดแล้ว

ชุยซ่านฝูเคาะไม้บรรทัดเสียงดัง “เฉียนเม่า เจ้าร้องเรียนว่าฉินกวนโกงสอบ บัดนี้ข้าและท่านเจ้าเมืองหลินจะพิจารณาคดีนี้ เจ้ามีข้อโต้แย้งหรือไม่”

เหงื่อผุดเต็มหน้าผากเฉียนเม่า เขาคำนับลึก “บัณฑิตไม่มีข้อโต้แย้ง”

“ดี เช่นนั้น กล่าวคำร้องเรียนของเจ้าออกมา” ชุยซ่านฝูกล่าว

เฉียนเม่าสูดลมหายใจลึก รวบรวมคำพูด “ในการสอบครั้งนี้ ฉินกวน หรือฉินเซ่าโหยว แห่งสำนักศึกษาหังโจว สอบได้อันดับสุดท้ายของซิ่วไฉ บัณฑิตเคยเป็นสหายร่วมเรียนกับเขา ทราบดีว่าเขาใช้ชีวิตเหลวไหล ไม่เคยตั้งใจอ่านหนังสือ”

“อาจารย์ผู้สอนยังเคยกล่าวว่า เขาเป็นไม้ผุ แกะสลักไม่ได้ แต่ครั้งนี้กลับสอบติดซิ่วไฉ บัณฑิตจึงเชื่อว่าเขาใช้วิธีทุจริตสอบ ขอท่านโปรดตรวจสอบ”

เมื่อฟังจบ ท่านเจ้าเมืองหลินฉีก็ขมวดคิ้วเช่นกัน

ชุยซ่านฝูไม่สนใจเฉียนเม่าอีก เคาะไม้บรรทัดอีกครั้ง “เชิญฉินกวนขึ้นศาล เพื่อตอบโต้ข้อกล่าวหา!”

ฉินกวนรู้ดี ถึงเวลาของตนแล้ว

แม้จะเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นฉากเช่นนี้ ใจมีทั้งความตื่นเต้นและกังวล แต่สีหน้าเขากลับสงบนิ่ง ก้าวออกจากฝูงชนอย่างมั่นคง

“บัณฑิตฉินกวน ขอคารวะท่านทั้งสอง”

ชุยซ่านฝูกับหลินฉีเพิ่งเห็นฉินกวนเป็นครั้งแรก เด็กหนุ่มยังอายุน้อย แต่หน้าตาหล่อเหลา สง่างาม ไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ประกอบกับบทกวีที่เคยอ่านมา ทั้งสองต่างมีความประทับใจแรกที่ดี

ชุยซ่านฝูเอ่ย “ฉินกวน สหายของเจ้าร้องเรียนว่าเจ้าโกงสอบ เจ้าจะกล่าวสิ่งใด”

“บัณฑิตไม่ได้โกงสอบ”

ฉินกวนตอบสั้น กระชับ ชัดเจน

ทั้งสองขุนนางถึงกับชะงัก ชุยซ่านฝูถามต่อ “เขากล่าวหาเจ้า เจ้าไม่มีอะไรจะแก้ต่างเลยหรือ”

ฉินกวนยืนตัวตรง สีหน้าเปี่ยมความชอบธรรม “ผู้บริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์ ผู้มัวหมองย่อมมัวหมอง บัณฑิตไร้มลทิน จึงไม่กลัวคำร้องเรียน”

ยังไงก็ไม่มีหลักฐานจับได้ ฉินกวนพูดอย่างองอาจ

ผู้คนคิดว่าเขาพูดจบแล้ว แต่ฉินกวนกลับกล่าวต่อ

“ท่านขอรับ ที่เฉียนเม่าร้องเรียนข้า ข้าเข้าใจได้ดี ก่อนหน้านี้พวกเรามีการเดิมพันกันไว้ หากข้าสอบติดซิ่วไฉ พี่น้องเฉียนเม่ากับเฉียนเซิ่งต้องไปกระโดดลงทะเลสาบซีหู แต่หากข้าสอบไม่ติด คนที่ต้องกระโดด…ก็คือข้าเอง”