บทที่ 29 การเตรียมตัว (2)

หลีเย่ล้างมือเสร็จก็รีบเข้าไปช่วยพี่สาวห่อซาลาเปา ส่วนหลีฮวาปลีกตัวไปดูเจ้าตัวเล็กที่เพิ่งตื่นนอนและกำลังเล่นโมบายแขวนเปลอย่างอารมณ์ดี เธอจัดการเปลี่ยนผ้าอ้อมและป้อนนมจนเรียบร้อย ก่อนจะวางลูกลงนอนเพื่อให้ตัวเองกลับไปทำงานต่อ

เมื่อเห็นหลีเย่กำลังง่วนกับการห่อซาลาเปา หลีฮวาจึงหยิบกะละมังใบใหญ่ออกมาอีกใบ เทแป้งลงไปหนึ่งถุง เติมน้ำอุ่นในปริมาณที่พอเหมาะ แล้วเริ่มลงมือนวดแป้งชุดที่สองทันที

ระหว่างรอให้แป้งขึ้นฟู หลีฮวาตั้งหม้อต้มน้ำ เตรียมนำซาลาเปาที่ห่อเสร็จแล้วขึ้นนึ่ง จากนั้นจึงหันไปเตรียมสับไส้

เนื้อแดงก้อนใหญ่ผสมมันแข็ง ผักกาดขาว และขิงแก่... ไส้หมูสับผักกาดขาวนี่แหละคือรสชาติแห่งความอร่อยที่แท้จริง หลีฮวาถือมีดปังตอด้วยสองมือระดมสับลงบนเขียง เสียงดังเป็นจังหวะหนักแน่นและรวดเร็ว จนหลีเย่ที่มองอยู่ถึงกับตะลึงตาค้าง

เมื่อซาลาเปาแต่ละชุดนึ่งเสร็จ พวกเธอก็ทยอยส่งไปให้จี้เฉินปิน ทั้งสองยุ่งวุ่นวายจนถึงเที่ยง ส่งซาลาเปาไปได้ถึงสี่รอบ จากนั้นหลีเย่จึงขอแป้งเพิ่มจากเขาอีกสองสามถุง เพราะช่วงบ่ายพวกเธอยังต้องลุยงานกันต่อ

สองพี่น้องรีบทานมื้อเที่ยงกันอย่างรวดเร็ว พอกินเสร็จหลีฮวาก็ทำท่าจะลุกไปทำงานต่อทันที แต่หลีเย่รีบดันหลังพี่สาวกลับเข้าไปในห้องนอน บังคับให้นอนพักผ่อนเสียบ้าง ขืนทำต่อร่างกายคงรับไม่ไหว เพราะเมื่อเช้าเธอสังเกตเห็นพี่สาวแอบนวดเอวตัวเองอยู่บ่อยครั้ง

หลีฮวาทนลูกตื้อของน้องสาวไม่ไหว ประกอบกับรู้สึกปวดเอวขึ้นมาจริงๆ จึงยอมเอนตัวลงนอนพักและให้นมลูกไปพลาง ลูกสาวตัวน้อยของเธอช่างเลี้ยงง่ายเหลือเกิน หลีฮวาก้มลงหอมแก้มยุ้ยอย่างหมั่นเขี้ยว จนได้รับน้ำลายใสๆ หยดหนึ่งเป็นการตอบแทน เธอหัวเราะเบาๆ พลางเช็ดแก้มให้สะอาดแล้วหลับตาลงพักผ่อน

ขณะที่พี่สาวกำลังหลับ หลีเย่ใช้กะละมังใบใหญ่สามใบมานวดแป้งพร้อมกัน จากนั้นนำเห็ดหอม เห็ดหูหนู และวุ้นเส้นไปแช่น้ำ วัตถุดิบเหล่านี้เอามาทำไส้ซาลาเปาก็อร่อยไม่แพ้กัน เธอเดินไปเด็ดผักในแปลงมาล้างทำความสะอาด แล้วค่อยๆ หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ อย่างเบามือที่สุด เพราะกลัวจะทำเสียงดังรบกวนการพักผ่อนของพี่สาว

ทว่าหลีฮวานอนพักได้ไม่นานก็เดินออกมา เธอทนเห็นน้องสาวทำงานหนักคนเดียวไม่ได้ ในฐานะพี่คนโต เธอควรเป็นฝ่ายกางปีกปกป้องน้องสาวจากลมฝนถึงจะถูก

ช่วงบ่ายมีเวลาเหลือเฟือ พวกเธอจึงทำซาลาเปาไส้เนื้อวัวเห็ดหอม ไส้หมูสับเห็ดหูหนูวุ้นเส้น และไส้เนื้อกระต่ายมันฝรั่งเส้น พอเนื้อสัตว์หมดเกลี้ยง ก็เปลี่ยนมาทำซาลาเปาไส้ผักล้วน และปิดท้ายด้วยหมั่นโถวลูกใหญ่อีกหลายสิบลูก ระหว่างที่รอซาลาเปานึ่งสุก พวกเธอก็นำไข่ไก่ที่มีอยู่ทั้งหมดลงไปต้มด้วย

หลีฮวายังทำยำแตงกวาและยำมันฝรั่งเส้นชามโต แบ่งส่วนหนึ่งไว้กินกันเอง แล้วให้หลีเย่ส่งส่วนที่เหลือไปให้จี้เฉินปิน

ตอนที่ได้รับของ จี้เฉินปินถึงกับประหลาดใจ เพราะมื้อเที่ยงก็เพิ่งส่งมาให้แล้วไม่ใช่หรือ?

หลีเย่อธิบายว่า "เราไม่รู้ว่าพายุไต้ฝุ่นจะอยู่นานกี่วัน พี่สาวกับฉันเลยช่วยกันทำตุนไว้ให้ได้มากที่สุด พวกคุณจะได้กินของดีๆ กันด้วยค่ะ"

"ขอบใจมากนะเสี่ยวเย่!" จี้เฉินปินซาบซึ้งใจ "พวกคุณสองพี่น้องช่างรอบคอบจริงๆ รอให้พายุผ่านพ้นไปเมื่อไหร่..." จี้เฉินปินชะงักคำพูดไว้เพียงเท่านั้น ด้วยความตื่นเต้นเขาเลยเผลอพูดอะไรที่ยังไม่ทันได้ไตร่ตรองออกมา

"รอพายุผ่านไป ทุกอย่างจะต้องดีขึ้นแน่นอน" จี้เฉินปินรีบแก้เก้อ

"อื้ม ต้องดีขึ้นแน่นอนค่ะ พวกเราทุกคนต้องสู้ๆ นะ!" มีบ้านให้อยู่ มีเสบียงให้กิน ตอนนี้หลีเย่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและไม่เกรงกลัวสิ่งใดอีกแล้ว

เมื่อความมืดเข้าปกคลุม ทั้งสามคนรีบอาบน้ำจัดการธุระส่วนตัวแล้วเข้านอนเร็วกว่าปกติ เพื่อเตรียมร่างกายให้พร้อมสำหรับวันพรุ่งนี้

แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า แต่หลีเย่กลับข่มตาหลับไม่ลง เธอจึงเปิดหน้าจอระบบขึ้นมาเช็กกระดานสนทนา เพื่อดูว่าคนอื่นเตรียมตัวรับมือกันอย่างไรบ้าง และมีอะไรที่เธอมองข้ามไปหรือไม่

[แม่เค้กหวานใจ]: บ้านหินแพงหูฉี่เลย ฉันเทหมดหน้าตักสร้างได้แค่กระท่อมเล็กๆ 20 ตารางเมตรเอง อยู่กันสี่คนเบียดเสียดจะแย่ หันไปทางไหนก็ชนกันไปหมด

[ยิ้มสู้ทะเล]: จงพอใจเถอะ เธอมีตั้ง 20 ตารางเมตร ฉันมีแค่ 10 ตารางเมตรเอง ของอะไรที่เก็บได้ฉันรีไซเคิลทิ้งหมดแล้ว ส่วนที่เหลือยัดไม่ลงก็ต้องปล่อยให้ลมพัดไปตามยถากรรม

[จักรพรรดิผู้โชคดี]: นอนตีพุงอยู่ในเพนท์เฮาส์ 120 ตารางเมตร นั่งดูพวกยาจกอวดความจนกันเงียบๆ ดีกว่า

[แม่เค้กหวานใจ]: พ่อเทพบุตร เมื่อไหร่จะชายตามองฉันบ้างจ๊ะ?

[จักรพรรดิผู้โชคดี]: อย่ามากวนใจ ฉันมีเมียแล้ว

[อย่ามาแตะต้องตัวข้า]: ใครเรียกฉัน?

ยังคงเป็นหน้าเดิมๆ ไม่กี่คนที่ออกมาคุยกัน เมื่อไม่ได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติม หลีเย่จึงปิดหน้าจอโปร่งแสงลงแล้วรีบเข้าสู่ห้วงนิทรา