บทที่ 32 หัวใจราชาแห่งก็อบลิน! อย่างน้อยสามสิบล้าน!
บทที่ 32 หัวใจราชาแห่งก็อบลิน! อย่างน้อยสามสิบล้าน!
บทที่ 32 หัวใจราชาแห่งก็อบลิน! อย่างน้อยสามสิบล้าน!
ในยุคที่ทรัพยากรขาดแคลนเช่นนี้
แม้จะเป็นแค่สร้อยคอระดับทองแดงเส้นเดียว ก็มีมูลค่านับแสนเหรียญมังกร
ถึงแม้ประเทศมังกรจะมีการจัดการศึกษาภาคบังคับที่ครอบคลุม แต่ทางโรงเรียนก็สามารถแจกฟรีได้แค่อุปกรณ์ระดับเหล็กดำสำหรับมือใหม่เท่านั้น
ความจริงแล้วโหวอี้ปั๋วไม่อยากซื้อสร้อยคอราคาแพงขนาดนี้ให้จางตานเลยสักนิด
แต่ขึ้นชื่อว่าผู้ชายย่อมรักศักดิ์ศรีเป็นธรรมดา
จางตานเหมือนจะจับจุดนี้ได้ แค่เธออ้าปากอ้อน โหวอี้ปั๋วก็จำใจต้องควักเงินจ่าย
“ฉินฝาน เห็นไหม? สร้อยคอในร้านนี้แค่เส้นธรรมดาๆ ก็ราคาหลายแสนแล้ว...”
“ไอ้เศษขยะที่นายเก็บได้จากป่าน่ะ อย่าเอาออกมาขายหน้าคนอื่นเขาเลยจะดีกว่า”
จางตานพูดด้วยรอยยิ้มแต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความเยาะหยัน
ถ้าถามว่าทำไมจางตานถึงจ้องเล่นงานฉินฝานขนาดนี้...
ความจริงเป็นเพราะจางตานเองก็เคยเป็นเด็กในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ามาก่อน
ตอนนั้นฉินฝานยังไม่ได้กลับชาติมาเกิดใหม่ ตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม จางตานเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานและหลงตัวเองอย่างหนัก จนเด็กคนอื่นๆ ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าไม่มีใครชอบเธอ
ตอนนั้นฉินฝานพยายามจะเตือนให้จางตานปรับปรุงนิสัย แต่เธอกลับไม่ยอมเปลี่ยน
จนกระทั่งจางตานถูกคนรับไปอุปการะ
แต่เธอก็ยังคงผูกใจเจ็บฉินฝาน น่าจะเป็นเพราะเธอคิดว่าฉินฝานที่เป็นหัวโจกของเด็กๆ เป็นคนนำทีมให้ทุกคนรังเกียจและกีดกันเธอ
ทั้งที่ความจริงแล้วเปล่าเลย
เด็กคนอื่นๆ แค่เกลียดเธอด้วยความบริสุทธิ์ใจเท่านั้นเอง
นับตั้งแต่ฉินฝานกลับชาติมาเกิดใหม่ จางตานก็คอยหาเรื่องกลั่นแกล้งเขามาตลอด
แต่ฉินฝานขี้เกียจจะใส่ใจ
คิดไม่ถึงว่าวันนี้พอได้เกาะแกะลูกเศรษฐีอย่างโหวอี้ปั๋ว ก็ได้ทีข่มท่าน กลับมาเหยียบย่ำเขาอีกครั้ง
ฉินฝานยังคงทำเมินเฉย
ในสายตาของเขา จางตานก็ไม่ต่างอะไรกับตัวตลกที่กระโดดโลดเต้นเรียกร้องความสนใจ
เวลานั้น พนักงานขายก็นำกล่องที่บรรจุอย่างประณีตเดินเข้ามาส่งให้จางตาน
“คุณผู้หญิงคะ นี่คือสร้อยคอที่คุณต้องการค่ะ”
พูดจบ
เธอก็หันมาถามฉินฝานด้วยน้ำเสียงสุภาพ “คุณลูกค้าคะ ต้องการขายวัตถุดิบชิ้นไหน นำออกมาได้เลยค่ะ ทางเราจะรีบประเมินราคาให้ทันที”
ฉินฝานพยักหน้า
ก่อนจะถามว่า “คงจะได้รับเงินสดทันทีเลยใช่ไหมครับ?”
สิ้นคำถามนี้
“เหอะ! ทำตัวเป็นบ้านนอกเข้ากรุงไปได้!”
“เศษขยะของนายจะขายได้สักกี่ตังค์เชียว? ร้านใหญ่โตขนาดนี้เขาจะไม่มีปัญญาจ่ายหรือไง?”
จางตานเริ่มเปิดปากเหน็บแนมอีกครั้ง
พนักงานขายยิ้มตอบว่า “เรื่องนี้คุณลูกค้าวางใจได้เลยค่ะ สำหรับการรับซื้อวัตถุดิบ ทางเราชำระเงินทันทีค่ะ”
ฉินฝานยังคงเมินยัยงั่งจางตาน แล้วพยักหน้า “โอเค งั้นผมก็วางใจ...”
“นี่คือวัตถุดิบที่ผมจะขาย”
พูดจบ
วูบ!!
เกิดความผันผวนของมิติขึ้นชั่วขณะ
จากนั้นโหวอี้ปั๋วและคนอื่นๆ ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า...
หัวใจดวงหนึ่งที่ยังคงเต้นตุบๆ ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของฉินฝาน!
โดยเฉพาะพลังชีวิตอันมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ในหัวใจดวงนั้น ทำเอาพนักงานขายและโหวอี้ปั๋วถึงกับยืนนิ่งค้างไปทันที!
“นี่มัน...”
พวกเขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าฉินฝานจะงัดของแบบนี้ออกมาได้!
“อี๋! น่าขยะแขยง! นายเอาของพรรค์นี้มาขายเนี่ยนะ?”
ทว่า
จางตานผู้มีวิสัยทัศน์คับแคบกลับแสดงสีหน้า รังเกียจออกมาทันที
“รบกวนช่วยประเมินให้หน่อยครับว่ามูลค่าเท่าไหร่”
ฉินฝานเอ่ยเสียงเรียบ
ท่าทีที่เมินเฉยตั้งแต่ต้นจนจบของเขา ยิ่งทำให้ไฟโกรธในใจของจางตานลุกโชน
ความรู้สึกนี้เหมือนกับการชกหมัดใส่กองนุ่น ที่ระบายอารมณ์ไม่ได้และไร้การตอบสนองอย่างสิ้นเชิง!
เธอขยับตัวจะพุ่งเข้าไปทำลายหัวใจดวงนั้นที่ทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้ตามสัญชาตญาณ
แต่โหวอี้ปั๋วกลับรีบคว้าตัวเธอไว้
เธอหันกลับไปมอง
ก็ต้องตกใจกลัวกับสีหน้าอันดำทะมึนของโหวอี้ปั๋วทันที
“คุณ...”
“หุบปาก! อย่าหาเรื่องใส่ตัว!”
โหวอี้ปั๋วคำรามเสียงต่ำ
บ้าเอ๊ย!
ยัยผู้หญิงโง่นี่คิดจะเข้าไปทำลายวัตถุดิบชิ้นนั้นงั้นเหรอ?
เสียงตะคอกนี้ทำให้ความเย่อหยิ่งของจางตานหดหายไปทันที
ส่วนพนักงานขายรีบประคองหัวใจดวงนั้นเข้าไปยังห้องประเมินด้านข้าง
เธอรู้ดีว่า วัตถุดิบชิ้นนี้ไม่ใช่ของธรรมดาแน่นอน
แค่พลังชีวิตที่แทบจะทะลักออกมานั่น ก็เพียงพอที่จะตัดสินได้แล้วว่ามูลค่าของมันต้องไม่ต่ำกว่าสิบล้าน!
หัวใจของมอนสเตอร์ทั่วไปไม่มีทางที่เจ้าของตายไปนานขนาดนี้แล้วจะยังเต้นอยู่ได้!
ไม่นานนัก
พนักงานขายก็รีบร้อนเดินออกมาจากห้องประเมิน
ใบหน้าสวยหวานนั้นประดับไปด้วยรอยยิ้มที่นอบน้อมและหวานหยดย้อยที่สุด!
ถ้าบอกว่ารอยยิ้มก่อนหน้านี้เป็นเพียงมารยาททางธุรกิจที่แฝงความขอไปที
แต่ครั้งนี้ รอยยิ้มของเธอหวานฉ่ำออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ!
เพราะว่า...
วัตถุดิบที่ชายหนุ่มคนนี้เอามาขาย คือหัวใจของราชาแห่งก็อบลิน!!
พระเจ้าช่วย!
นี่มันวัตถุดิบระดับท็อปที่มีมูลค่าอย่างน้อยสามสิบล้านเชียวนะ!
ในเมืองอันหนิงต่อให้อยากซื้อก็หาซื้อไม่ได้!
“คุณลูกค้าผู้ทรงเกียรติคะ เชิญทางนี้เลยค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะไปชงชามาให้นะคะ ไม่ทราบว่าต้องการบริการพิเศษอะไรเพิ่มเติมไหมคะ?”
พนักงานขายกระตือรือร้นจนแทบจะถวายหัว
จางตานสัมผัสได้ถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของพนักงาน
แต่เธอยังคงไม่อยากจะเชื่อสายตา...
ทำไมคนที่เป็นเด็กกำพร้าเหมือนกันอย่างฉินฝานถึงมีปัญญาเอาวัตถุดิบราคาแพงขนาดนี้มาขายได้!?
“น้องสาว ของที่เขาเอามาขายราคาเท่าไหร่เหรอ?”
จางตานกลืนน้ำลายเอึกใหญ่ ก่อนจะถามเสียงเบาอย่างระมัดระวัง
“หัวใจราชาแห่งก็อบลิน มูลค่าอย่างน้อยสามสิบล้านค่ะ!”
พนักงานขายตอบพร้อมรอยยิ้ม
จางตาน: “......”
โหวอี้ปั๋ว: “......”
ซี๊ด!!
สามสิบล้าน!?
นี่มัน...
ต่อให้เป็นลูกเศรษฐีอย่างโหวอี้ปั๋ว ได้ยินตัวเลขนี้ก็ยังอดหน้าเปลี่ยนสีไม่ได้
ก็เงินค่าขนมเขายังได้แค่เดือนละ 5 แสนเหรียญมังกรเองนะ!
พนักงานขายคร้านจะสนใจสองคนนี้แล้ว
เธอหันหลังกลับ พร้อมส่งสายตาหวานเชื่อมให้ฉินฝานไม่หยุดหย่อน
ความจริงเธอก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าชายหนุ่มหน้าตาดีที่แต่งตัวธรรมดา จนอาจเรียกได้ว่ามีกลิ่นอายของความยากจนคนนี้ จะสามารถนำวัตถุดิบราคาแพงระยับขนาดนี้ออกมาได้!
สามสิบล้านเหรียญมังกร...
สำหรับคนธรรมดา เงินจำนวนนี้มากพอให้ใช้สุขสบายไปได้ทั้งชาติ!
“นาย...”
จางตานมีสีหน้าซับซ้อน มองฉินฝานเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่โหวอี้ปั๋วกลับหันหลังเดินหนีไปทันที
จะอยู่ทำซากอะไรล่ะ?
อยู่ให้ขายหน้าต่อไปหรือไง?
จางตานเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งตามออกไป แต่ก็ยังไม่วายหันกลับมามองฉินฝานแบบอาลัยอาวรณ์ก้าวละครั้ง
ไม่รู้ทำไม...
ในใจลึกๆ กลับเกิดความรู้สึกเสียดายอย่างรุนแรงขึ้นมาดื้อๆ
ทว่า...
สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ นอกจากตอนที่สบตากันตอนทักทายครั้งแรกแล้ว เวลาที่เหลือฉินฝานไม่เคยชายตามองเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ในสายตาของฉินฝาน จางตานก็เป็นแค่แมลงหวี่แมลงวันตัวหนึ่ง
ถ้าไปถือสาหาความกับเธอ ก็มีแต่จะดึงตัวเองให้ต่ำลง
“ไม่ต้องมาขยิบตาให้ผม รีบคิดเงิน ผมจะเอาเงินแล้วกลับบ้าน!”
ฉินฝานเอ่ยเสียงเย็น
พนักงานขายคนนี้แทบจะนั่งเบียดเขาอยู่แล้ว อีกนิดเดียวตัวคงจะเกยขึ้นมาบนตัก
พอโดนฉินฝานพูดดักคอ เธอจึงหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอาย รีบลุกขึ้นไปทำเรื่องโอนเงินทันที
เพราะนี่ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ
มองดูแผ่นหลังที่ลุกลนของพนักงานขาย ฉินฝานได้แต่ถอนหายใจในใจ...
นั่นสินะ ไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ สำหรับคนธรรมดาส่วนใหญ่ เงินคือเป้าหมายสูงสุดเสมอ
ในที่สุด
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ท่ามกลางการโค้งคำนับส่งแขกอย่างนอบน้อมของเจ้าของร้านและพนักงานขาย
ฉินฝานเดินออกจากร้านพร้อมบัตรธนาคารที่มีเงินฝากสามสิบล้านเหรียญมังกร แล้วมุ่งหน้ากลับบ้านอย่างสบายใจเฉิบ