บทที่ 31 ตลาดผู้เปลี่ยนอาชีพ! บังเอิญเจอโหวอี้ปั๋ว!

บทที่ 31 ตลาดผู้เปลี่ยนอาชีพ! บังเอิญเจอโหวอี้ปั๋ว!

หลังจากลงจากรถไฟใต้ดิน

ฉินฝานก็ตรงดิ่งไปยังตลาดผู้เปลี่ยนอาชีพที่อยู่ใกล้เคียงทันที

สิ่งที่เรียกว่าตลาดผู้เปลี่ยนอาชีพ แท้จริงแล้วก็คือสถานที่อำนวยความสะดวกให้เหล่าผู้เปลี่ยนอาชีพมาซื้อขายแลกเปลี่ยนวัตถุดิบกันนั่นเอง

ที่นี่ยังมีแผงลอยเล็กๆ สำหรับการแลกเปลี่ยนสินค้ากันโดยตรงด้วย

เมื่อฉินฝานมาถึงตลาดแห่งนี้ เขาพบว่าคนที่เดินขวักไขว่อยู่ส่วนใหญ่เป็นเพียงผู้เปลี่ยนอาชีพธรรมดาทั่วไป

เลเวลสูงสุดที่เห็นก็แค่เลเวล 18

เท่ากับตัวเขาในตอนนี้

แถมกลิ่นอายของคนพวกนี้ก็ดูราบเรียบ น่าจะเป็นผู้เปลี่ยนอาชีพชนชั้นล่างที่ใช้ชีวิตไปวันๆ

แต่ถึงอย่างนั้น

ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้เปลี่ยนอาชีพ ขอแค่เปลี่ยนอาชีพเป็นสายต่อสู้ รายได้ก็ย่อมมากกว่าพวกมนุษย์เงินเดือนทั่วไปอยู่แล้ว

แค่ไปล่ามอนสเตอร์ตัวเล็กๆ ตามป่า แล้วแล่หนังหรือขนมาขาย ก็ทำเงินได้ไม่น้อย

แน่นอนว่า...

มนุษย์เงินเดือนทั่วไปต้องเผชิญแค่แรงกดดันจากงาน

แต่ผู้เปลี่ยนอาชีพต้องเผชิญกับอันตรายถึงชีวิตที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกที่ทุกเวลา

ตลาดแห่งนี้แบ่งออกเป็นสองโซน

โซน A เป็นที่ตั้งของร้านค้าแฟรนไชส์ขนาดใหญ่ ซึ่งมีวัตถุดิบ อุปกรณ์สวมใส่ และไอเทมต่างๆ วางจำหน่ายมากมาย

โซน B เป็นโซนแผงลอยของรายย่อย ส่วนใหญ่เป็นผู้เปลี่ยนอาชีพทั่วไปมาปูผ้าขายของที่ตัวเองหามาได้จากแผนที่ป่า

โซน B คนพลุกพล่านมาก

ส่วนโซน A คนค่อนข้างบางตา

แต่คนที่เดินเข้าออกโซน A ล้วนแต่แต่งกายดูดีมีฐานะ เศรษฐีหลายคนพาคู่รักหรือลูกหลานมาเลือกซื้ออุปกรณ์สวมใส่ เครื่องประดับ หรือยาเม็ดต่างๆ

เหตุผลที่ฉินฝานมาที่นี่ แน่นอนว่าเพื่อนำวัตถุดิบระดับ C ‘หัวใจราชาแห่งก็อบลิน’ และอาวุธระดับเงิน 5 ดาว ‘ดาบยักษ์ราชาแห่งก็อบลิน’ มาขาย

ส่วนการ์ดลงอาคมราชาแห่งก็อบลิน...

นี่คือของดีที่ต้องรอจังหวะขายในราคาที่เหมาะสม

เพราะผลลัพธ์การลงอาคมของมันคือ: ‘ทุกครั้งที่โจมตีโดนศัตรู จะเพิ่มพละกำลังและความเร็วในการโจมตี 1% สะสมได้สูงสุด 10 ครั้ง’

มูลค่าของมันต้องไม่ต่ำกว่าห้าสิบล้านเหรียญมังกรแน่นอน!!

เพราะนี่คือของที่ดรอปจาก ‘ดันเจี้ยนลับธรรมชาติ’ เท่านั้น!

ต่อให้คนรวยอยากได้แค่ไหน ก็ใช่ว่าจะหาซื้อได้ง่ายๆ ต้องรอดูว่ามีของหลุดมาในตลาดหรือเปล่า

เพราะดันเจี้ยนลับธรรมชาติไม่ใช่สิ่งที่ใครนึกอยากจะเจอก็เจอได้

ดังนั้นฉินฝานจึงไม่รีบร้อนที่จะขายมัน

ถ้าไปโซน B คงไม่มีใครมีกำลังทรัพย์พอจะซื้อของที่เขาต้องการขายแน่ๆ

ต้องไปโซน A เท่านั้น

คิดได้ดังนั้น ฉินฝานจึงมุ่งหน้าไปยังโซน A

โซน A ถูกตกแต่งอย่างหรูหราโอ่อ่าราวกับห้างสรรพสินค้าระดับไฮเอนด์

ฉินฝานที่สวมเสื้อผ้าธรรมดาๆ เดินเข้ามาในนี้ จึงดูแปลกแยกและขัดตากับเหล่านักช้อปไฮโซรอบข้างอย่างสิ้นเชิง

แต่เขาไม่ได้ใส่ใจสายตาเหล่านั้น

เมื่อเห็นร้านค้าชื่อ ‘ร้านสมบัติศักดิ์สิทธิ์’ เขาก็เดินเข้าไปทันที

ทันทีที่ก้าวเข้าไป ฉินฝานสัมผัสได้เลยว่าสายตาของลูกค้าทุกคนในร้านจับจ้องมาที่เขาเป็นจุดเดียว

มีทั้งสายตาเหยียดหยาม ดูแคลน และไม่ยี่หระ

บ้างก็ขมวดคิ้ว บ้างก็ประหลาดใจ

แต่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นสายตาที่ไม่เป็นมิตร

“เอ๊ะ? นั่นฉินฝานไม่ใช่เหรอ? นายมาทำอะไรที่นี่?”

ทันใดนั้น

เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้น

ฉินฝานหันไปมอง ก็พบว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเขา จางตาน

จางตานในเวลานี้สวมชุดเดรสที่ดูปราดเดียวก็รู้ว่าราคาแพงระยับ กำลังควงแขนชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งเดินเข้ามา

ฉินฝานเพียงแค่พยักหน้าให้เล็กน้อยเป็นการทักทาย แล้วตอบว่า “ฉันแค่มาขายของ”

“ขายของ?”

จางตานกวาดตามองฉินฝานตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วพูดเหน็บแนมว่า “ยาจกจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าอย่างนายจะมีปัญญาเอาอะไรมาขาย? ไม่ใช่ว่าแอบมาขโมยของหรอกนะ?”

เมื่อได้ยินวาจาเสียดสีที่แหลมคมบาดหูเช่นนี้

ฉินฝานเพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ ขี้เกียจจะถือสาหาความกับผู้หญิงปากตะไกรแบบนี้

ในห้องเรียน จางตานขึ้นชื่อว่าเป็นผู้หญิงประเภท ‘สำส่อน’

วันๆ เอาแต่พาแก๊งเพื่อนสาวไปจับผู้ชายรวยๆ พอสืบรู้ว่าบ้านไหนมีเงิน เธอก็จะรี่เข้าไปทอดสะพานให้ทันที

เท่าที่ฉินฝานเคยได้ยินมา ตลอดสามปีของการเรียนสายอาชีพ จางตานเปลี่ยนแฟนมาแล้วกว่าสิบคน

แถมแฟนคนแรกๆ ก็ถูกเธอหลอกปั่นหัว หลอกเอาเงิน แล้วก็ถีบหัวส่ง

พวกผู้ชายที่ถูกแม่สาวจอมเจ้าเล่ห์คนนี้หลอกใช้ต่างก็อยากจะแก้แค้น

แต่ติดตรงที่จางตานมักจะหาแฟนใหม่ที่เก่งกว่าและรวยกว่าคนเก่าได้เสมอ

แต่ครั้งนี้กลับเหนือความคาดหมายของฉินฝานไปหน่อย

เพราะชายหนุ่มร่างสูงโปร่งหน้าตาดีที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ คืออัจฉริยะผู้โด่งดังแห่งเมืองอันหนิง โหวอี้ปั๋ว

หมอนี่ได้ลงหนังสือพิมพ์บ่อยๆ แถมยังถูกยกยอว่าเป็นเจ้าชายที่เหมาะสมกับซูโหรวที่สุด

ถึงขั้นมีการเก็งกันว่าตำแหน่งเด็กสอบได้อันดับหนึ่งของเมืองน่าจะตกเป็นของเขา

เมืองอันหนิงเป็นแค่เมืองเล็กๆ

ตำแหน่งอันดับหนึ่งของมณฑลคงไม่ต้องไปหวัง แต่ตำแหน่งอันดับหนึ่งของเมือง หลายคนมั่นใจว่าเป็นโหวอี้ปั๋วแน่นอน

เพียงแต่สิ่งที่ฉินฝานคาดไม่ถึงก็คือ โหวอี้ปั๋วจะลดตัวลงมาคบกับผู้หญิงเกรดต่ำอย่างจางตาน

แถม...

ไม่ใช่ว่าเขาประกาศปาวๆ ว่าจะตามจีบซูโหรวหรอกเหรอ?

ทำไมถึงมาเดินควงกับจางตานได้ล่ะ?

ช่างเถอะ

เรื่องพวกนี้ไม่ได้เกี่ยวกับฉินฝาน

เขามาที่นี่เพื่อขายวัตถุดิบ ถ้ามีโอกาสขายดาบยักษ์เล่มนั้นออกไปได้ด้วยก็คงดี

ตอนนี้เขากำลังร้อนเงิน

ดังนั้นเขาจึงคร้านจะเสวนากับจางตานให้มากความ ฉินฝานหันหลังเดินตรงเข้าไปในร้านทันที

“แม่มันเถอะ! กล้าเมินฉันเหรอ...”

จางตานเห็นท่าทีน่าหมั่นไส้ของฉินฝานก็กัดฟันกรอดด้วยความโมโห

แต่ต่อหน้าผู้ชาย เธอยังคงแสร้งทำปากยื่นปากยาว ออดอ้อนโหวอี้ปั๋วว่า “ที่รักคะ ดูสิคะ ไอ้หมอนั่นกล้าเมินเค้า...”

“งั้นก็ตามเข้าไปดูหน่อยสิ”

โหวอี้ปั๋วเอ่ยเสียงเรียบ

เขาไม่ได้ไร้สมองขนาดที่จะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแค่เพราะคำยุแยงตะแคงรั่วไม่กี่คำของจางตาน

เพียงแต่ตอนนี้เขากำลังเบื่อๆ พอดี

ก็เลยอยากจะตามเข้าไปดูหน่อยว่าไอ้หมอนั่นมันเอาอะไรมาขายกันแน่!

ถ้าเอาขยะมาขาย คงได้ขำกลิ้งกันพอดี

เมื่อฉินฝานเดินเข้ามาในร้านสมบัติศักดิ์สิทธิ์ หญิงสาวหน้าตาสะสวย กิริยามารยาทงดงามคนหนึ่งก็เดินออกมาต้อนรับ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพว่า

“ยินดีต้อนรับค่ะคุณลูกค้า ไม่ทราบว่าต้องการเลือกซื้อสินค้าชิ้นไหนคะ?”

ฉินฝานส่ายหน้า “เปล่าครับ ผมมาขายของ”

“ได้ค่ะ รบกวนคุณลูกค้านำของที่ต้องการขายออกมาให้ทางเราตรวจสอบประเมินราคาก่อน แล้วค่อยตกลงราคากันนะคะ”

“อ้อ ขออนุญาตแจ้งให้ทราบล่วงหน้านะคะ ทางร้านเราไม่รับซื้อวัตถุดิบที่มีมูลค่าต่ำกว่าหนึ่งหมื่นเหรียญมังกรค่ะ”

พนักงานสาวแจ้งเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

“หึๆ ฉินฝาน ได้ยินไหม? ที่นี่เขาไม่รับซื้อขยะราคาต่ำกว่าหมื่นเหรียญมังกรหรอกนะ!”

จางตานที่เดินตามเข้ามาหัวเราะเยาะ

“คุณผู้หญิง คุณผู้ชาย ไม่ทราบว่ามาเลือกซื้อสินค้าหรือเปล่าคะ?”

พนักงานสาวหันไปเอ่ยทักทายจางตานและโหวอี้ปั๋วที่เพิ่งเดินเข้ามา

“ที่รักคะ...”

จางตานกะพริบตาปริบๆ หันไปมองโหวอี้ปั๋วอย่างออดอ้อน

โหวอี้ปั๋วขมวดคิ้วเล็กน้อย

แม่งเอ๊ย!

มิน่าล่ะยัยจางตานถึงจงใจหาเรื่องฉินฝาน

ที่แท้ก็เพื่อบีบให้เขาควักเงินจ่ายนี่เอง!

“สร้อยคอเส้นนั้น ฉันซื้อ รูดบัตรเลย!”

โหวอี้ปั๋วอยู่ข้างนอกย่อมต้องรักษาหน้าตาตัวเอง

เขาหยิบบัตรธนาคารยื่นให้พนักงานสาว

“ได้ค่ะคุณลูกค้า สร้อยเส้นนั้นราคาปกติสามแสนเหรียญมังกร ทางเราลดราคาให้พิเศษ เหลือเพียงสองแสนห้าหมื่นเหรียญมังกรค่ะ”

ท่าทีของพนักงานสาวพินอบพิเทายิ่งขึ้นไปอีก

โหวอี้ปั๋วได้ยินราคา มุมปากก็กระตุกยิกๆ

โคตรแพงฉิบหาย!

นั่นมันแค่สร้อยคอระดับทองแดง 3 ดาวเองนะเว้ย!

ดีแค่สวยอย่างเดียว ค่าสถานะที่บวกเพิ่มก็น้อยนิด! แต่กลับขายแพงบรรลัยขนาดนี้!

บ้านโหวอี้ปั๋วรวยก็จริง แต่ทางบ้านจำกัดค่าขนมเขาพอสมควร

ให้ใช้แค่เดือนละห้าแสนเหรียญมังกร

นี่ยังไม่ทันไร ก็โดนยัยจางตานผลาญไปครึ่งหนึ่งแล้ว...

ทั้งหมดนี้ต้องโทษไอ้โง่ฉินฝานคนเดียวเลย แม่งเอ๊ย!