บทที่ 17 ระบบให้เยอะเกินไปแล้ว

บทที่ 17 ระบบให้เยอะเกินไปแล้ว

นอกจากข้อมูลพื้นฐานของดันเจี้ยนลับธรรมชาติแห่งนี้แล้ว

ด้านข้างยังมี 'เงื่อนไขการเคลียร์ดันเจี้ยน' แนบมาด้วย

[เงื่อนไขการเคลียร์ดันเจี้ยน: สังหารราชาแห่งก็อบลิน เพื่อรับรางวัลเคลียร์ดันเจี้ยน!]

ใครๆ ก็รู้ว่าหากเคลียร์ดันเจี้ยนลับธรรมชาติสำเร็จ จะได้รับรางวัลมหาศาล

แต่ปัญหาที่ทำเอาทุกคนหนักใจคือ นี่มันดันเจี้ยนระดับนรก!

ไม่ใช่ว่าทีมของพวกเขาจัดมาไม่ดี

แต่รู้สึกว่ามันเสี่ยงเกินไป

เพราะมีโอกาสสูงที่จะต้องตายในนั้น

"พี่โจว ว่าไงดี? จะเข้าไปไหม?"

ตอนนั้นเอง เจ้าเด็กผมทองก็หันไปถามโจวเสวียนคาน

โจวเสวียนคานเอ่ยเสียงเรียบ "รายงานอาชีพของตัวเองก่อน แล้วค่อยดูว่าองค์ประกอบทีมดีไหม ถ้าดีก็ลุย ถ้าไม่ดีก็ถอนตัว!"

เขาพยายามทำตัวเป็นผู้นำที่สุขุมเยือกเย็นต่อหน้าซูโหรว

ทว่า...

เมื่อเหลือบตามองกลับพบว่าซูโหรวยืนเงียบๆ อยู่ข้างชายหนุ่มแปลกหน้าคนนั้น โดยไม่ชายตามองเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

บ้าเอ๊ย!!

เรื่องนี้ทำให้เขาเดือดดาลในใจเป็นอย่างมาก

"งั้นฟังพี่โจว ผมรายงานก่อน อาชีพผมคือนักรบ!"

"ผมเป็นนักฆ่า"

"ฉันเป็นนักธนู"

"ผมเป็นนักดาบ"

"ฉันเป็นนักเวท"

หลังจากพวกผู้ชายรายงานตัวเสร็จ

โจวเสวียนคานก็พูดเสียงเข้ม "ฉันเป็นนักสู้ ส่วนเสี่ยวโหรวเป็นนักบวช พี่ชายคนนี้ล่ะอาชีพอะไร?"

เขาจงใจเรียกซูโหรวว่า 'เสี่ยวโหรว' เพื่อแสดงความสนิทสนม

พร้อมกับหันไปมองฉินฝาน

คนกลุ่มนี้ไม่ได้มาจากโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง แต่มาจากโรงเรียนมัธยมอันดับสาม

ดังนั้นจึงไม่รู้จักฉินฝาน

"ฉันเป็นนักฝึกมังกร" ฉินฝานตอบอาชีพของตัวเองออกไปเรียบๆ

"หืม!?"

"นักฝึกมังกร!?"

"นายคือนักฝึกมังกรที่เขาลือกันให้แซ่ดคนนั้นเหรอ?"

ทันทีที่ฉินฝานบอกอาชีพ

เด็กหนุ่มทุกคนรวมถึงโจวเสวียนคานต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

แน่นอน...

นอกจากความตกตะลึงแล้ว บนใบหน้าของพวกเขายังแฝงแววขบขันอีกด้วย!

"ฉันคือนักฝึกมังกร แล้วทำไมเหรอ?"

ฉินฝานถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเคือง

"จะทำไมได้อีกล่ะ! ตัวนายเองยังไม่รู้ปัญหาอีกเหรอ?"

"นักฝึกมังกรอย่างนาย มันก็แค่อาชีพขยะ!"

"เวรเอ๊ย! ทีนี้ทีมเราก็มีตัวถ่วงไร้ประโยชน์เพิ่มมาอีกคน..."

กลุ่มเด็กหนุ่มเริ่มบ่นกระปอดกระแปด

ในสายตาของพวกเขา

นักฝึกมังกรคืออาชีพขยะจริงๆ!

เพราะนายไม่มีมังกรไงล่ะ!

ซูโหรวที่อยู่ข้างๆ กำลังจะเอ่ยปาก

แต่พอนึกได้ว่าฉินฝานยังไม่อยากเปิดเผยเรื่องที่ตัวเองมีมังกร เธอจึงเลือกที่จะหุบปากเงียบ

"พี่ชาย ฉันว่านายควรรู้ตัวเองหน่อยนะ..."

เวลานี้ โจวเสวียนคานเดินเข้ามาตรงหน้าฉินฝาน

"หมายความว่าไง?" ฉินฝานขมวดคิ้วถาม

"หมายความว่าทางที่ดีนายควรถอนตัวออกไปก่อนไง!"

"อาชีพของนายนี่มันขยะชัดๆ เป็นตัวถ่วงดีๆ นี่เอง คงจะให้มาช่วยหารรางวัลด้วยไม่ได้หรอกนะ?"

โจวเสวียนคานพูดเสียงเย็น

"ได้ งั้นฉันออก"

ฉินฝานไม่ได้โกรธเคืองอะไร

ดันเจี้ยนลับธรรมชาตินี้กลุ่มคนพวกนี้เป็นคนเจอ

ดังนั้นการไม่ให้เขาเข้าไปหารส่วนแบ่งรางวัล ก็ถือว่าสมเหตุสมผล

อีกอย่าง...

เขาไม่ได้อยากได้รางวัลจากดันเจี้ยนบ้านี่อยู่แล้ว!!

ขณะที่ฉินฝานเตรียมจะถอนตัวออกจากดันเจี้ยน

จู่ๆ ซูโหรวก็คว้าแขนฉินฝานเอาไว้

"เสี่ยวโหรว เธอทำอะไรน่ะ?" โจวเสวียนคานเห็นซูโหรวเป็นฝ่ายจับมือฉินฝาน แววตาของเขาก็ยิ่งมืดมนลง

"เขาเก่งมากนะ ถ้าเขาออกไป ฉันว่าพวกเราไม่มีทางเคลียร์ดันเจี้ยนนี้ได้แน่!" ซูโหรวพูดอย่างจริงจัง

ทุกคน: "......"

เขาเก่งมาก?

นักฝึกมังกรเนี่ยนะเก่งมาก?

สมองเธอกลับด้านไปแล้วหรือเปล่า?

ถึงได้คิดว่านักฝึกมังกรที่ไม่มีมังกรเก่งกาจ!?

ชั่วขณะนั้น

สีหน้าของทุกคนดูน่าขันพิลึก

ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจโจวเสวียนคานที่ชอบซูโหรว คนพวกนี้คงอดไม่ได้ที่จะรุมเยาะเย้ยถากถางไปแล้ว

"เสี่ยวโหรว เธอพูดบ้าอะไรเนี่ย?"

"นักฝึกมังกรที่ไม่มีมังกร จะไปเก่งกาจตรงไหนได้?"

โจวเสวียนคานหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้

"ฉันไม่สน ถ้าเขาออกไป ฉันก็จะออกไปด้วย ฉันไม่มีความจำเป็นต้องไปตายพร้อมกับพวกนาย!"

ซูโหรวเอ่ยเสียงแข็ง

โจวเสวียนคาน: "......"

"ได้! ให้เขาอยู่ต่อ!"

"แต่รางวัลหลังจากนี้จะแบ่งตามสัดส่วนดาเมจที่ทำได้!"

"ใครทำดาเมจได้สูง ก็ได้รางวัลเยอะ แน่นอน ยกเว้นอาชีพซัพพอร์ตอย่างนักบวช ตกลงไหม?"

โจวเสวียนคานจนปัญญาจริงๆ

ถ้าซูโหรวถอนตัวออกไป ก็คงลุยดันเจี้ยนต่อไม่ได้ เพราะถ้าขาดนักบวชที่เป็นตัวซัพพอร์ตหลัก พลังรบของทีมคงหายไปเยอะ

"ตกลง! เอาตามนั้น!"

ซูโหรวพยักหน้า

ฉินฝานที่ยืนอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะแค่นยิ้มในใจ คิดจะไล่ก็ไล่ คิดจะรั้งก็รั้งงั้นสิ?

ขณะที่เขาคิดจะหันหลังเดินหนีไปดื้อๆ

ทันใดนั้น...

ติ๊ง!!

[ยินดีด้วย โฮสต์เปิดใช้งานภารกิจสุ่ม!]

[เนื้อหาภารกิจ: เคลียร์ดันเจี้ยน 'หมู่บ้านก็อบลิน'!]

[รางวัล: ค่าประสบการณ์ 50,000 แต้ม (แบ่งปันกับสัตว์เลี้ยงมังกร)]

[บทลงโทษ: ไม่มี]

[โปรดรีบดำเนินการให้สำเร็จโดยเร็ว!]

...

เอิ่ม...

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนอันไร้ความปรานีของระบบ

ฉินฝานถึงกับตัวแข็งทื่อ

ระบบให้เยอะเกินไปแล้ว!!

และประเด็นสำคัญคือ ตอนนี้เขาต้องการให้เสี่ยวจิ่วอัปเลเวลเป็นเลเวล 10 เพื่อทำภารกิจสุดท้ายให้สำเร็จโดยเร็วที่สุด!

ค่าประสบการณ์ 50,000 แต้มนี้ต้องคว้ามาให้ได้!

ฉินฝานที่ตั้งใจจะเดินจากไปในตอนแรก จึงตัดสินใจหยุดยืนนิ่ง

"ในเมื่อไม่มีใครคัดค้าน งั้นก็เริ่มลุยดันเจี้ยนกันเลย!"

เมื่อโจวเสวียนคานประกาศ

ทุกคนก็สวมใส่อุปกรณ์ป้องกันและอาวุธ เตรียมความพร้อม แล้วเดินเข้าสู่ทางเข้าป่าดิบชื้น

วูบ!!

เมื่อทุกคนก้าวผ่านทางเข้า

ความรู้สึกวิงเวียนศีรษะเล็กน้อยก็เกิดขึ้น จากนั้นทุกคนก็มาปรากฏตัวอยู่ในพื้นที่ใหม่

สำหรับฉินฝาน นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เข้ามาในดันเจี้ยนลับธรรมชาติแบบนี้ ได้ยินมาว่ารูปแบบการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในรอบต่อไป ก็คือให้นักเรียนเคลียร์ดันเจี้ยนเหมือนกัน

แล้วจะตัดสินคะแนนจากเวลาที่ใช้ในการเคลียร์ดันเจี้ยน

พูดง่ายๆ ก็คือการแข่งทำเวลาในดันเจี้ยนนั่นเอง

ตอนนี้

การมีดันเจี้ยนลับธรรมชาติให้ลองฝึกมือก่อน ก็ถือเป็นเรื่องดีเหมือนกัน

ฉินฝานเริ่มสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัว

อบอ้าว ชื้นแฉะ ร้อนระอุ

กลิ่นดินผสมกับกลิ่นใบไม้เน่าเปื่อย ทับซ้อนด้วยกลิ่นเหม็นสาบของแมลงและสิ่งมีชีวิตต่างๆ

ทำเอาประสาทรับกลิ่นปั่นป่วนไปหมด

สภาพแวดล้อมแบบป่าดิบชื้นเขตร้อนชัดๆ

พื้นที่ในดันเจี้ยนนี้กว้างใหญ่มาก หากปีนขึ้นไปบนต้นไม้สูง จะมองเห็นขอบเขตของพื้นที่ ซึ่งเป็นม่านแสงสีม่วงที่สัมผัสได้แต่ทำลายไม่ได้

นี่คือกำแพงมิติของดันเจี้ยน

หมายความว่า...

ปาร์ตี้นักผจญภัยที่ก้าวเข้ามาในนี้แล้ว ไม่มีทางให้หันหลังกลับ

มีแต่ต้องเคลียร์ให้ได้

หรือไม่ก็ตายอยู่ที่นี่

แต่ทุกคนก็ยังมีความมั่นใจ พวกเขาคิดว่าขอแค่ร่วมมือกันดีๆ ก็คงผ่านไปได้ไม่ยาก

เมื่อเดินตามทางเล็กๆ เข้าไปลึกเรื่อยๆ

ในที่สุดทุกคนก็เห็นค่ายโจรตั้งตระหง่านอยู่กลางหุบเขาไม่ไกลนัก

ภายในค่ายโจร เต็มไปด้วยก็อบลินหลากสีผิวอาศัยอยู่

จากการสังเกตเบื้องต้น ก็อบลินตัวที่ใหญ่ที่สุดมีความสูงถึงสามเมตร สวมชุดเกราะเหล็ก หน้าตาอัปลักษณ์

ส่วนตัวที่เล็กที่สุดสูงไม่ถึงหนึ่งเมตร แต่เคลื่อนไหวคล่องแคล่วว่องไว เห็นได้ชัดว่าเป็นลูกก็อบลิน