บทที่ 18 ฉินฝาน นายไปยืนแทงก์ข้างหน้า

บทที่ 18 ฉินฝาน นายไปยืนแทงก์ข้างหน้า

แน่นอน...

สิ่งที่ชวนขนลุกที่สุดก็คือ...

ตามหอคอยสูงแต่ละจุดของค่ายโจร มีศีรษะมนุษย์แห้งกรังแขวนประดับอยู่เป็นพวงๆ

ดูเหมือนเป็นการประกาศเกียรติยศแห่งชัยชนะในอดีตของหมู่บ้านก็อบลินแห่งนี้

และยังเป็นการบอกเป็นนัยว่า ความยากของดันเจี้ยนลับแห่งนี้ไม่ใช่เล่นๆ

ผู้เปลี่ยนอาชีพที่เคยบุกเข้ามาในอดีต ล้วนถูกสังหารสิ้นซาก

“ไปกันเถอะ บุกทะลวงเข้าไป!”

“เจ้าอ้วน นายเป็นนักรบ ไปยืนชนข้างหน้าเป็นตัวแทงก์ซะ!”

“เจ้าผมฟ้า นายเป็นนักฆ่า คอยป้วนเปี้ยนอยู่ข้างๆ คอยระวังหลังและปกป้องพวกตัวทำดาเมจ”

“คนอื่นๆ ตั้งหน้าตั้งตาทำดาเมจอย่างเดียว อย่าลืมบริหารมานาให้ดี ถ้ามานาใกล้หมดให้รีบดื่มยาเพิ่มมานาทันที”

“ส่วนเสี่ยวโหรว เธอมายืนข้างหลังฉัน ฉันจะปกป้องเธอเอง!”

“ส่วนพี่ชายนัดฝึกมังกร นายรั้งท้ายขบวน คอยปาไอเทมโจมตีระยะไกลรบกวนมอนสเตอร์ก็พอ!”

โจวเสวียนคานออกคำสั่งรัวเร็ว น้ำเสียงเด็ดขาดห้ามโต้แย้ง

“รับทราบ!”

คนอื่นๆ รับคำอย่างยินดี

แต่ซูโหรวกลับส่ายหน้าเบาๆ “ไม่เป็นไร ฉันจะอยู่ข้างหลังกับฉินฝาน คอยบัฟให้พวกนายจากตรงนี้แหละ!”

โจวเสวียนคานไม่ได้เซ้าซี้ เพียงแค่พยักหน้ารับเรียบๆ

แต่ในใจกลับกำลังวางแผนหาจังหวะแยกเจ้านักฝึกมังกรนี่ออกไปตามลำพัง

ถ้าให้ดี...

ก็ให้มันตายโหงอยู่ที่นี่ซะเลย!

การบุกดันเจี้ยนลับธรรมชาติ จะมีคนตายสักสองสามคนก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น

มุมปากของโจวเสวียนคานก็ยกยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นมา

...

“กรร!!”

ดูเหมือนเหล่าก็อบลินสอดแนมที่เฝ้าอยู่หน้าประตูหมู่บ้านจะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

พวกมันเริ่มส่งเสียงร้องแหบพร่า

ก็อบลินตัวเตี้ยม่อต้อหน้าตาอัปลักษณ์ตัวหนึ่งทำท่าจะหันกลับไปส่งข่าวให้พรรคพวกในหมู่บ้านรู้ตัว

แต่ในวินาทีนั้นเอง

ฟิ้ว!!

ลูกธนูอันคมกริบพุ่งแหวกอากาศมาด้วยความเร็วสูง!

ฉึก!!

มันพุ่งทะลุร่างของก็อบลินตัวที่จะไปส่งข่าวอย่างแม่นยำจนมิดด้าม!

“ลุย!!”

ทันทีที่สิ้นเสียงคำสั่งของโจวเสวียนคาน

ปาร์ตี้นักผจญภัยทั้งทีมก็เริ่มเคลื่อนพลไปข้างหน้า!

เมื่อเหล่าก็อบลินสอดแนมเห็นว่ามนุษย์หน้าโง่กล้าบุกรุกฐานที่มั่นของพวกมันอย่างโจ่งแจ้ง ก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า!

“ว้าก!!”

เสียงคำรามแหลมแสบแก้วหูดังลอดออกมาจากลำคอของพวกมัน

จากนั้นพวกมันก็คว้าหอก ขวานหิน และอาวุธอื่นๆ วิ่งกรูเข้ามาหามนุษย์ผู้บุกรุก!

วูบ!!

เวลานี้

ในฐานะนักบวชเพียงหนึ่งเดียวในทีม ซูโหรวเริ่มโบกสะบัดคทาระดับสีม่วงราคาแพงระยับในมือ

แสงแห่งการอวยพรอันอบอุ่นสาดส่องลงมาปกคลุมร่างของสมาชิกทุกคนในทีม

‘อวยพรอาวุธ’!

‘มนตราเสริมกาย’!

‘ประทานความกล้า’!

‘เสียงสวรรค์’!

บัฟเสริมพลังทั้งสี่ชนิดถูกร่ายออกมาพร้อมกัน

ปลุกเร้าจิตวิญญาณการต่อสู้ของแนวหน้าและตัวทำดาเมจให้ลุกโชนขึ้นทันที

‘อวยพรอาวุธ’ เพิ่มพลังโจมตีกายภาพและเวทมนตร์ให้อีก 20%

‘มนตราเสริมกาย’ ช่วยฟื้นฟูพละกำลังอย่างต่อเนื่อง

‘ประทานความกล้า’ ปลุกเร้าจิตใจการต่อสู้ ทำให้ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 10%

‘เสียงสวรรค์’ เพิ่มค่าต้านทานกายภาพและเวทมนตร์ให้ทุกคน 20%

ต้องยอมรับว่า...

ในฐานะนักบวช ซูโหรวทำหน้าที่ได้สมบูรณ์แบบมาก

สมกับเป็นอัจฉริยะคนดังของโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง

ท่วงท่าการร่ายเวทที่ลื่นไหล และความใส่ใจที่ครอบคลุมเพื่อนร่วมทีมทุกคน

เป็นสิ่งที่นักบวชมือใหม่หลายคนทำไม่ได้

ภายใต้การสนับสนุนด้วยบัฟของซูโหรว

ก็อบลินสอดแนมกว่าสามสิบตัวตรงหน้าก็ถูกจัดการจนเหี้ยนภายในเวลาเพียงสิบวินาที

“สุดยอด! สมกับเป็นนักบวชมือหนึ่งของโรงเรียน!”

“ใช่! ไม่เหมือนเพื่อนนักบวชที่ฉันเคยจัดทีมด้วยเลย!”

“นอกจากบัฟจะเพิ่มค่าสถานะเยอะแล้ว ที่สำคัญคือร่ายบัฟไวมาก!”

“เทพจริงๆ! พี่โจว แฟนพี่คนนี้เก่งจริงๆ!”

การแสดงฝีมืออันยอดเยี่ยมของซูโหรวได้รับคำชมอย่างล้นหลามจากทุกคน

“ฮ่าๆ ไม่ว่าจะยังไงฉันกับเสี่ยวโหรวก็โตมาด้วยกัน ฝีมือของเธอเชื่อถือได้แน่นอน!”

โจวเสวียนคานหัวเราะร่าพลางเอ่ยชม

แต่แล้วจู่ๆ เขาก็เปลี่ยนเรื่อง

“แต่บางคนจนป่านนี้ยังไม่ได้ทำดาเมจเลยสักนิด เดี๋ยวตอนแบ่งของรางวัลหลังจบดันเจี้ยน อาจจะอดนะบอกไว้ก่อน”

สิ้นคำพูดนี้

ทุกคนเงียบกริบทันที

แต่บนใบหน้าต่างกลั้นขำกันสุดฤทธิ์

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ฉินฝานซึ่งยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย

มีเพียงซูโหรวที่ส่ายหน้าเบาๆ

คนพวกนี้...

เฮ้อ!

มีตาหามีแววไม่!

ที่เห็นอยู่นี่คือฉินฝานขี้เกียจลงมือต่างหาก!

เดี๋ยวพอเข้าไปถึงส่วนลึกของหมู่บ้าน พวกนายจะได้รู้ซึ้งว่าฉินฝานแข็งแกร่งแค่ไหน!

“เอาล่ะ ไปต่อ!”

โจวเสวียนคานโบกมือ

เริ่มออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ค่ายโจรที่แขวนหัวมนุษย์ไว้เต็มไปหมด

ก็อบลินสอดแนมเมื่อกี้เป็นแค่ออเดิร์ฟเท่านั้น

ใครๆ ก็รู้ว่าก็อบลินตัวโหดของจริงรออยู่ข้างหลัง!

ไม่นานนัก

เมื่อพวกเขาพังประตูใหญ่เข้าไป เสียงอึกทึกครึกโครมก็เรียกฝูงก็อบลินลูกสมุนที่มีสีผิวแตกต่างกันสองแบบให้กรูกันเข้ามาทันที!

“เชี่ยเอ๊ย! ลูกสมุนร้อยตัว!”

เจ้าอ้วนที่ยืนอยู่แนวหน้าเห็นภาพตรงหน้าแล้วสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

เจอจำนวนมอนสเตอร์ขนาดนี้ ต่อให้เป็นเขาก็ต้องระวังตัวแจ

พร้อมกันนั้นทุกคนก็ใช้สกิล ‘ดวงตาประเมิน’ ตรวจสอบข้อมูลของลูกสมุนก็อบลินตรงหน้าอย่างละเอียด

[มอนสเตอร์: ลูกสมุนก็อบลิน]

[เลเวล: 15]

[ประเภท: มอนสเตอร์กึ่งมนุษย์]

[สกิล: กัดฉีกด้วยกรงเล็บ, คลุ้มคลั่ง, ขว้างปาแม่นยำ]

[ระดับคุณสมบัติ: เงิน ★★]

[หมายเหตุ: ทหารเลวที่พบเห็นได้ทั่วไปในเผ่าก็อบลิน นิสัยดุร้ายป่าเถื่อน ชอบฉีกกระชากศัตรูเป็นชิ้นๆ]

...

[มอนสเตอร์: ลูกสมุนก็อบลินน้ำแข็ง]

[เลเวล: 15]

[ประเภท: มอนสเตอร์กึ่งมนุษย์]

[สกิล: ขว้างแท่งน้ำแข็ง, คลุ้มคลั่ง, กัดฉีกด้วยกรงเล็บ, ระเบิดพลีชีพ]

[ระดับคุณสมบัติ: เงิน ★★]

[หมายเหตุ: ก็อบลินกลายพันธุ์ที่ใช้วิชาเวทน้ำแข็งได้ ชอบจับศัตรูมาทำเป็นประติมากรรมน้ำแข็ง]

...

พระเจ้าช่วย!

มอนสเตอร์ระดับเงิน ★★!

แถมประเด็นคือมากันเป็นโขยงกว่าร้อยตัว!

“จัดขบวนทัพ! เสี่ยวโหรวคอยฮีลกับเติมบัฟให้แนวหน้าเรื่อยๆ นะ!”

“ตัวทำดาเมจคนอื่นใช้สกิลหมู่!”

โจวเสวียนคานสั่งการอย่างใจเย็น

ในการต่อสู้ครั้งนี้ ฉินฝานยังคงสงบนิ่งและไม่ได้ลงมือเช่นเคย

แต่เมื่อเทียบกับรอบที่แล้วที่ชนะมาได้แบบใสๆ รอบนี้ไม่ได้ราบรื่นขนาดนั้น

กินเวลาไปกว่าสิบนาที กว่าจะจัดการก็อบลินระลอกที่สองนี้ได้หมด

แถม...

คราวนี้สมาชิกในทีมสูญเสียพลังงานไปไม่น้อย

โดยเฉพาะเจ้าอ้วนที่เป็นนักรบยืนรับตีนอยู่ข้างหน้า

ตอนนี้เหงื่อท่วมตัวไปหมดแล้ว

เพราะการโจมตีของฝูงก็อบลินเมื่อกี้พุ่งเป้ามาที่โล่ของเขาเกือบทั้งหมด

ทำเอาเขารับภาระหนักอึ้ง

“พี่โจว พักก่อนเถอะ ผมไม่ไหวแล้ว!”

เจ้าอ้วนยิ้มแห้งๆ

“ได้ นายพักก่อน!”

“เปลี่ยนคนอื่นไปยืนแทน!”

โจวเสวียนคานหันมายิ้ม แล้วหยุดสายตาอยู่ที่ฉินฝานซึ่งสีหน้าไม่เคยเปลี่ยน

“ฉินฝาน จะให้ยืนดูดเวลฟรีๆ ตลอดมันก็ไม่ไหวนะ ตอนนี้เจ้าอ้วนเหนื่อยแล้ว นายไปยืนแทงก์แทนหน่อย!”

“อ้อ เจ้าอ้วน นายคอยดูอยู่หลังฉินฝานนะ ถ้าเขาไม่ไหวเมื่อไหร่ ค่อยเข้าไปเปลี่ยนตัว!”

สิ้นคำพูดนี้

ทุกคนต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

นี่มันบ้าอะไรเนี่ย?

ให้นักฝึกมังกรตัวบางร่างน้อยไปยืนเป็นตัวแทงก์ข้างหน้าเนี่ยนะ?