บทที่ 45 จุดพิกัด (อ่านฟรี)

บทที่ 45 จุดพิกัด (ตอนฟรี)

ในขณะนี้หวังหยุนเฟยกำลังตรวจสอบไอเทม ในช่องเก็บของของเขาอยู่ที่ตลาดแลกเปลี่ยน

เนื่องจากเขาปล่อยให้ร่างแยกฟาร์มมอนสเตอร์แบบอัตโนมัติมาสักพักใหญ่ และร่างแยกยังสามารถเก็บพวกไอเทมที่ดรอปจากมอนสเตอร์ มาไว้ในช่องเก็บของได้ด้วย นั่นจึงทำให้ในช่องเก็บของ ของหวังหยุนเฟยเต็มไปด้วยไอเทมแปลกๆ ที่เขาไม่รู้จัก

ส่วนใหญ่เป็นอุปกรณ์ที่มีคุณภาพต่ำกว่าระดับหายาก และมีเลเวลอยู่ในช่วง 15 ถึง 20

ด้วยผลของ【กระเป๋าไร้ขีดจำกัด】ที่เทพแห่งความจนมอบให้ ทำให้หวังหยุนเฟยไม่ต้องกังวลว่าช่องเก็บของจะเต็ม แต่เขาก็ยังต้องคอยเคลียร์ขยะออกอยู่บ้างเป็นครั้งคราว

โชคดีที่ระบบมีฟังก์ชันคัดกรองแยกประเภทไอเทม

หวังหยุนเฟยคัดกรองเอาเฉพาะอุปกรณ์ที่มีคุณภาพต่ำกว่าระดับหายากออกมา และเตรียมตัวจะนำพวกมันไปขายให้กับ NPC ร้านค้าในภายหลัง

ในตอนนั้นเองหน้าต่างแจ้งเตือน การติดต่อสื่อสารก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหวังหยุนเฟย

มันเป็นคำขอวิดีโอคอลจากจูอู๋เหยียน ที่เพิ่งจะแอดเฟรนด์กันไปนั่นเอง

หลังจากตอบรับคำขอ ภาพเหตุการณ์ทางฝั่งของจูอู๋เหยียนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหวังหยุนเฟยทันที

ภาพที่แสดงผลแบบเรียลไทม์นี้ตามปกติแล้ว จะแสดงผลให้หวังหยุนเฟยเห็นเท่านั้น แต่เขาก็สามารถเลือกที่จะเปิดเผยให้คนอื่นเห็นได้ด้วยเช่นกัน

จูอู๋เหยียนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “หวังหยุนเฟย สัตว์อสูรประจำกายของนายนี่มันจะเทพเกินไปไหม? นายเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงได้โหดสลัดแตกต่างจากคนอื่นขนาดนี้?”

“ฉันก็แค่ดวงดีกว่าคนอื่นนิดหน่อย ไม่มีอะไรพิเศษหรอก นายอย่าคิดมากไปเลย”

“แต่… ฉันสัมผัสได้ถึงความต่างชั้นที่มหาศาลเลยล่ะ”

หากจะเปรียบเทียบให้เห็นภาพ ‘ประสบการณ์ในการเล่นเกม’ ของคนอื่นคงเหมือนกับการเล่นเกม *Dark Souls ในขณะที่หวังหยุนเฟยและร่างแยกกลับเหมือนกำลังเล่นเกม *Dynasty Warriors อยู่

จูอู๋เหยียนหันไปมองสถานการณ์ของร่างแยกอีกครั้ง

หลังจากที่ร่างแยกใช้การโจมตีธรรมดาฆ่าล้าง [โครงกระดูกสีขาว] ทั้ง 6 ตัวในพริบตา รอบๆก็มีพวกโครงกระดูกจำนวนมากขึ้นปรากฏตัวออกมา ล้อมรอบกลุ่มของจูอู๋เหยียนเอาไว้

จากนั้นร่างแยกก็พุ่งตัวไปหาพวกโครงกระดูกเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว ดาบที่ตวัดลงไปแต่ละครั้งหมายถึงโครงกระดูกทั้งฝูงในระยะการโจมตีถูกฆ่าล้างในพริบตา

พวกจูอู๋เหยียนและกลุ่มของเขาแทบไม่ต้องขยับตัวทำอะไรเลย ร่างแยกก็จัดการเคลียร์พวกโครงกระดูกเหล่านั้นได้อย่างง่ายดาย

เรื่องนี้ทำให้พวกเขาได้แต่ยืนอึ้ง มองหน้ากันเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก

แม้การให้ร่างแยกเป็นคนจัดการมอนสเตอร์ จะช่วยให้กลุ่มของจูอู๋เหยียนปลอดภัยจากอันตราย แต่ผลเสียก็คือคนในปาร์ตี้ของจูอู๋เหยียน จะไม่ได้รับค่าประสบการณ์จากการกำจัดมอนสเตอร์เลย

อย่างน้อยพวกเขาก็ยังพอจะรับมือกับมอนสเตอร์ทั่วไปเหล่านี้ได้ เพียงแต่ประสิทธิภาพการฆ่านั้น เทียบไม่ติดเลยกับร่างแยกของหวังหยุนเฟย

“ตอนนี้นายคงรู้ซึ้งถึงความเก่งของเขาแล้วสินะ เป็นยังไงล่ะ? ข้อเสนอที่ฉันบอกไปก่อนหน้านี้นายคิดว่ายังไง?” หวังหยุนเฟยเอ่ยถาม

“ตกลงแน่นอน! การได้ร่วมมือกับยอดฝีมืออย่างนายถือเป็นเกียรติของฉันมาก ส่วนพวกไอเทมที่ดรอปจากบอส ฉันจะยกให้นายจัดการทั้งหมดเลย”

“แบบนั้นมันไม่เหมือนพวกนาย มาทำงานให้ฉันฟรีๆหรอกเหรอ?”

“ไม่เป็นไรหรอก ยังไงซะพวกอุปกรณ์ที่ดรอปจากบอสเลเวลสูงๆ ก็ต้องมีเลเวลที่สูงตามไปด้วย ต่อให้พวกเราได้มาตอนนี้ก็ยังใส่ไม่ได้อยู่ดี ถ้าชิ้นไหนนายไม่ต้องการ นายค่อยยกให้พวกเราใช้ก็ได้”

หลังจากโลกใบนี้เปลี่ยนแปลงไปแบบนี้ จูอู๋เหยียนไม่เชื่อว่าหวังหยุนเฟยจะมาถึงจุดนี้ได้เพียงเพราะแค่ดวงดี

พูดตามตรงจูอู๋เหยียนรู้สึกว่า หวังหยุนเฟยไม่ใช่คนธรรมดา และเป้าหมายที่เขาทำแบบนี้ก็เพื่อ รักษาความสัมพันธ์อันดีกับหวังหยุนเฟยเอาไว้

ความคิดนี้แน่นอนว่าเขาไม่พูดออกมาตรงๆ และเขาก็เชื่อว่าหวังหยุนเฟยน่าจะเข้าใจความหมายของเขา

หวังหยุนเฟยจึงได้แต่ตอบไปว่า “ถ้านายว่าแบบนั้น งั้นฉันก็จะไม่เกรงใจแล้วกัน”

ในตอนนั้นเอง หวังหยุนเฟยก็เปลี่ยนประเด็น “ตอนนี้พวกนายอยู่ในป่าไม้ที่แห้งเหี่ยวใช่ไหม? ตรงที่มีพวกมอนสเตอร์ประเภทอันเดดเยอะๆใช่รึป่าว?”

หวังหยุนเฟยวิเคราะห์จากสภาพแวดล้อม รอบตัวจูอู๋เหยียนที่ปรากฏในภาพสื่อสาร

“ใช่แล้ว มีอะไรเหรอ?” จูอู๋เหยียนถามด้วยความสงสัย

หวังหยุนเฟยถามต่อ “นายเปิดระบบระบุพิกัดหรือยัง?”

“มันคืออะไรเหรอ?”

“มันเป็นฟังก์ชันใหม่ของระบบที่ปรากฏขึ้นหลังจากเมืองนี้กลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยน่ะ มันสามารถระบุพิกัดรอบๆ โดยใช้เมืองนี้เป็นจุดเริ่มต้น”

“ฟังก์ชันนี้ดูมีประโยชน์แฮะ แล้วมันเปิดยังไงล่ะ?”

“เปิดหน้าต่างสถานะตัวละครขึ้นมา เห็นหัวข้อ ‘ตั้งค่า’ ที่มุมขวาบนไหม? มันอยู่ในนั้นแหละ”

“โอ้ เจอแล้ว”

จูอู๋เหยียนเปิดฟังก์ชันระบุพิกัด ตามคำแนะนำของหวังหยุนเฟย

ทันทีที่เปิดฟังก์ชันนี้ขึ้นมา จูอู๋เหยียนก็พบว่าที่มุมซ้ายล่างของสายตามีแผนที่ขนาดเล็ก (Mini-map) ปรากฏขึ้นมา

ข้อมูลที่แสดงบนแผนที่นี้มีน้อยมาก มีเพียงลูกศรสามเหลี่ยมที่แทนตำแหน่งของจูอู๋เหยียน พร้อมกับตัวเลขพิกัดที่แสดงอยู่ด้านบน

ทิศทางของลูกศรจะชี้ไปตามทิศที่จูอู๋เหยียนหันหน้าไป พร้อมกับมีเข็มทิศชี้บอกทิศเหนือปรากฏอยู่ในแผนที่ด้วย

นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรอีกเลย

สิ่งนี้มีประโยชน์เพียงแค่ช่วยยืนยันตำแหน่งที่ตัวเองอยู่เท่านั้น ไม่มีความสามารถในการตรวจจับสิ่งที่อยู่รอบๆ

หวังหยุนเฟยจึงกล่าวต่อ “ฉันจะบอกจุดพิกัดให้นายสักสองสามจุด ให้นายลองไปดูที่นั่น ในจุดเหล่านั้นจะมีทั้งบอสและหีบสมบัติ นอกจากนี้ยังมี NPC เควสด้วย”

ข้อมูลเหล่านี้ย่อมมาจากความทรงจำ ก่อนที่จะมาเกิดใหม่ของเขาทั้งสิ้น

“นายรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงกัน? นี่ยังจะบอกว่าตัวเองเป็นแค่คนธรรมดาอีกเหรอ?” จูอู๋เหยียนตกตะลึงทันที

“นายต้องการให้ฉัน ‘อธิบาย’ ไหมล่ะ?”

“ไม่ล่ะ ช่างเถอะ นายคงไม่บอกความจริงกับฉันอยู่ดี ในเมื่อมันเป็นความลับของนาย ฉันก็ไม่อยากจะเซ้าซี้ถามต่อ ตราบใดที่นายไม่ได้คิดจะทำร้ายพวกเรา ฉันก็ไม่สนใจเรื่องพวกนี้หรอก ยังไงซะพวกเราก็ไม่มีอะไรเสียหายนี่นา”

“นายนี่เป็นคนเข้าใจอะไรได้ง่ายจริงๆ ดีมากเลย” หวังหยุนเฟยรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ได้ร่วมงานกับคนแบบนี้

หลังจากนั้นหวังหยุนเฟยก็ส่งจุดพิกัด ที่เขารู้ให้กับจูอู๋เหยียน

ในเมื่อมีจูอู๋เหยียนเป็นพาร์ทเนอร์แล้ว หวังหยุนเฟยจึงเกิดแผนการใหม่ขึ้นมา

เพื่อความปลอดภัยส่วนตัวและประสิทธิภาพในการอัพเลเวล หวังหยุนเฟยเตรียมที่จะบอกจุดพิกัดของพวกบอส , หีบสมบัติ และ NPC เควสต่างๆที่เขารู้ ให้กับจูอู๋เหยียนทั้งหมด เพื่อให้จูอู๋เหยียนพาร่างแยกไปยังสถานที่เหล่านั้น ส่วนตัวเขาเองจะโฟกัสไปที่การตามหา NPC ภายในเมืองที่สามารถให้ ‘ภารกิจดันเจี้ยน’ ได้แทน

คาดการณ์ได้เลยว่า ก่อนที่จะถึงเลเวล 100 หวังหยุนเฟยคงจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการ ‘ลงดันเจี้ยน’ เสียมากกว่า

เมื่อได้รับพิกัดที่หวังหยุนเฟยส่งมาให้ จูอู๋เหยียนจึงถามขึ้นว่า “สถานที่ที่นายบอกมาเนี่ย มันอันตรายมากไหม?”

“สำหรับพวกนายแล้ว ถือว่าอันตรายนิดหน่อย เพราะเลเวลของพวกนายยังต่ำเกินไป มอนสเตอร์ในสถานที่เหล่านั้นมีเลเวลอยู่ในช่วง 15 ถึง 25

แต่พวกนายสามารถไปที่จุดพิกัดนี้ก่อนได้ ตรงจุดนี้จะมีหีบสมบัติระดับทองอยู่ใบหนึ่ง ซึ่งนายจะได้รับสูตรปรุงยาของนักเล่นแร่แปรธาตุจากหีบใบนั้น

หลังจากเรียนรู้สูตรนี้แล้ว นายจะสามารถผลิต【ยาพรางตา】ได้ เมื่อใช้ยานี้แล้ว จะช่วยให้พวกนายหลีกเลี่ยงการถูกโจมตีจากพวกมอนสเตอร์ได้ ซึ่งมันจะช่วยรับประกันความปลอดภัยให้พวกนายได้เป็นอย่างดี”

“นี่แม้แต่ของในหีบสมบัตินายยังรู้เลยเหรอ... นายไม่ใช่ GM (Game Master) จริงๆเหรอ?” จูอู๋เหยียนอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

หวังหยุนเฟยทำเป็นเมินคำบ่นนั้นและกล่าวต่อ “ฉันสามารถสนับสนุนเหรียญทอง ให้พวกนายนำไปซื้อวัตถุดิบเพื่อผลิตยาเหล่านั้นได้ และยังให้ร่างแยกช่วยพวกนายจัดการบอสภารกิจเพื่อทำเควสให้สำเร็จได้ด้วย

อ้อ! อีกอย่างทางที่ดี นายอย่าไปบอกใครล่ะ ว่าข้อมูลพวกนี้ได้มาจากฉัน ฉันไม่อยากโดนคนอื่นตามตอแย ถ้ามีคนนอกรู้เรื่องนี้เข้า ฉันจะยกเลิกการร่วมมือกับนายทันที ส่วนเรื่องสัตว์อสูรประจำกายของฉัน พยายามอย่าไปป่าวประกาศให้ใครรู้ล่ะ ถึงแม้ว่าต่อให้คนอื่นจะรู้ไปมันก็ไม่ได้เสียหายอะไรก็เถอะ”

...จบบทที่ 45 ~❤️