บทที่ 5 ร้านค้า (อ่านฟรี)

บทที่ 5 ร้านค้า

ในตอนที่ใกล้จะถึงจุดหมาย ตามที่หวังหยุนเฟยคาดการณ์ไว้ บนถนนมีมอนสเตอร์ระดับ Elite เลเวล 7 ปรากฏตัวขึ้นมาขวางทาง มันคือ ‘สุนัขคลั่ง’

มนุษย์บนโลกต่างกลายเป็นเหมือนผู้เล่นกันหมดแล้ว แต่สิ่งมีชีวิตอื่นๆกลับหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงเหล่ามอนสเตอร์ระดับต่างๆพวกนี้เท่านั้น

จึงมีคนสันนิษฐานว่า มอนสเตอร์เหล่านี้อาจจะแปลงร่างมาจากสัตว์โลกเดิมบนโลกก็เป็นได้

แต่หวังหยุนเฟยไม่ได้สนใจว่า แต่ก่อนมันจะเป็นตัวอะไร เพราะคติที่ว่า ‘สุนัขดีไม่ขวางทาง’ นั้นใช้ได้เสมอ ยิ่งเจ้าตัวนี้มีชื่อบ่งบอกชัดเจนขนาดนี้ด้วยแล้ว

“ร่างแยก จัดการมันซะ”

หลังจากหวังหยุนเฟยและร่างแยกจัดการมอนสเตอร์ที่เจอระหว่างทางมาได้ ตอนนี้เลเวลของเขาก็ใกล้จะแตะเลเวล 5 เต็มที การเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ระดับ Elite ตัวนี้จึงไม่ได้ทำให้เขารู้สึกกดดันเท่าไรนัก

เขาปล่อยให้ร่างแยกจัดการมอนสเตอร์ที่ขวางทาง ส่วนตัวเองพาเสี่ยวเสี่ยวไปหาพ่อของเธอต่อ

เมื่ออ้อมผ่านหัวมุมของตึกพักอาศัยด้านหน้า หวังหยุนเฟยก็เห็นชายคนหนึ่งกำลังเดินกระวนกระวายพลางสอดส่ายสายตาไปมาอยู่ริมถนนทันที

นั่นคือเป้าหมายของภารกิจในครั้งนี้

ชายคนนั้นสังเกตเห็นเด็กหญิงที่อยู่ข้างกายหวังหยุนเฟยทันที เขาจึงรีบวิ่งเข้ามาด้วยความดีใจสุดขีด “เสี่ยวเสี่ยว! ดีใจจังที่ลูกกลับมาได้อย่างปลอดภัย!”

เสี่ยวเสี่ยวเอ่ยขึ้น “คุณพ่อคะ พี่ชายคนนี้กับเพื่อนของเขาอีกคนเป็นคนช่วยหนูไว้ค่ะ”

“ขอบคุณคุณมากจริงๆ โปรดรับสิ่งตอบแทนเหล่านี้ไว้ด้วยเถอะ” พ่อของเสี่ยวเสี่ยวหยิบเหรียญทองมูลค่า ‘1000’ จำนวนสองเหรียญยื่นให้หวังหยุนเฟย

นั่นคือเงิน 2000 เหรียญทอง

ในภารกิจชุดนี้ รางวัลประเภทสิ่งของอย่างเหรียญทอง อุปกรณ์ หรือไอเทม จะถูกมอบให้โดย NPC ส่วนระบบจะทำหน้าที่มอบค่าประสบการณ์ให้เป็นรางวัล

หลังจากหวังหยุนเฟยรับเหรียญทองมาแล้ว พ่อของเสี่ยวเสี่ยวก็พูดต่อว่า “ถ้าคุณสนใจ คุณสามารถไปหาเพื่อนของผมสองสามคนได้นะ บอกพวกเขาว่าผมเป็นคนแนะนำคุณไป แล้วพวกเขาจะช่วยสร้างอุปกรณ์ระดับหายากให้คุณเอง”

“ไม่ทราบว่าเพื่อนของคุณอยู่ที่ไหนเหรอครับ?”

แม้หวังหยุนเฟยจะรู้ตำแหน่งอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังถามออกไปตามธรรมเนียม

พ่อของเสี่ยวเสี่ยวอธิบายรายละเอียดให้หวังหยุนเฟยฟัง พร้อมกับย้ำเตือนทิ้งท้าย “ที่นั่นมีมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งมากตัวหนึ่งอยู่ ทางที่ดีคุณควรจะอ้อมหลบมันไปนะ”

(หรือจะเป็นบอส? นี่ถือเป็นลาภลอยที่คาดไม่ถึงเลยนะเนี่ย)

ในชาติก่อนตอนที่หวังหยุนเฟยทำภารกิจนี้ เขาไม่เคยได้ยินคำเตือนนี้เลย งั้นก็แสดงว่าบอสตัวนั้นในอดีตคงจะถูกคนอื่นกำจัดไปก่อนแล้ว

เมื่อได้รับข้อมูลนี้มา หวังหยุนเฟยย่อมไม่ยอมปล่อยผ่านไปเฉยๆแน่นอน

และเมื่อหวังหยุนเฟยทำภารกิจ《คำขอความช่วยเหลือของเสี่ยวเสี่ยว》สำเร็จแล้ว อีกไม่นานเสี่ยวเสี่ยวก็จะกลับไปปรากฏตัวที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นเดิม เพื่อรอ ‘ผู้เล่น’ คนต่อไปเข้ามาหา

หลังจากบอกลาสองพ่อลูกแล้ว หวังหยุนเฟยก็เดินกลับไปยังจุดที่ร่างแยกอยู่

เป็นจังหวะเดียวกับที่ร่างแยกเผด็จศึกสุดท้าย กำจัดมอนสเตอร์ระดับ Elite ตัวนั้นลงได้พอดี

ที่น่าตกใจคือพลังชีวิตของร่างแยกยังเหลืออยู่อีกตั้งสามร้อยกว่าหน่วย แทบจะไม่เสียเลือดเสียเนื้อเลยด้วยซ้ำ

‘สมกับที่เป็นร่างแยกของฉัน เก่งเหมือนตัวจริงไม่มีผิด’ หวังหยุนเฟยคิดอย่างภาคภูมิใจ

ไม่ต้องลงมือเอง ร่างแยกก็จัดการมอนสเตอร์ได้อยู่หมัด มีร่างแยกที่แข็งแกร่งขนาดนี้ช่างสะดวกสบายเสียจริง

มอนสเตอร์ระดับ Elite เลเวล 7 บวกกับรางวัลค่าประสบการณ์จากภารกิจที่เพิ่งทำสำเร็จ ส่งผลให้หวังหยุนเฟยและร่างแยกเลื่อนระดับขึ้นเป็นเลเวล 6 ในทันที

มอนสเตอร์ตัวนี้ยังใจดีดรอปอุปกรณ์มาให้อีกสองชิ้นพร้อมกับเงิน 20 เหรียญทอง

【เข็มขัดหนังหมาป่า】: เลเวล 5 อาชีพนักฆ่า , นายพราน และผู้ใช้สัตว์อสูร สามารถใช้ได้ ระดับชั้นดี (สีเขียว) ความคล่องแคล่ว + 2 , พลังป้องกัน + 5

【แหวนว่องไว】: เลเวล 5 ทุกอาชีพสามารถใช้ได้ ระดับแรร์ (สีน้ำเงิน) ความคล่องแคล่ว + 1 , พละกำลัง + 1 , พลังโจมตี + 6 เพิ่มความเร็วในการโจมตีและความเร็วในการเคลื่อนที่ของตนเอง 5%

หลังจากเปลี่ยนมาสวมใส่อุปกรณ์สองชิ้นนี้แล้ว หวังหยุนเฟยก็ไปหา NPC อีกคนหนึ่งก่อน

นั่นคือสถานที่ที่สามารถเรียกได้ว่าเป็น ‘ร้านค้า’

ที่นี่เขาสามารถซื้ออาหาร ยาโพชั่น วัตถุดิบบางส่วน รวมถึงของใช้จำเป็นในการผจญภัยกลางแจ้ง (เต็นท์ , คบไฟ ฯลฯ)

ถึงแม้ในหน้าต่างค่าสถานะของหวังหยุนเฟยจะไม่ได้แสดงออกมา แต่มันยังมี ‘ค่าสถานะแฝง’ บางอย่างอยู่ด้วย

นั่นคือ ค่าความอิ่ม , ค่าพละกำลัง , ความเร็วในการโจมตี และความเร็วในการเคลื่อนที่

สองอย่างแรกจะสัมพันธ์กับค่าพละกำลัง (STR) ส่วนสองอย่างหลังจะสัมพันธ์กับค่าความว่องไว (AGI)

แต่ต้องสะสมค่าสถานะให้ถึงเกณฑ์ระดับหนึ่งก่อน ถึงจะเห็นการพัฒนาที่ชัดเจน

ถึงแม้ผู้คนจะถูกเปลี่ยนให้เป็นข้อมูลเกม แต่พวกเขายังคงต้องกินและพักผ่อน มิเช่นนั้นพลังชีวิตจะลดลงอย่างต่อเนื่อง หรือร้ายแรงถึงขั้นทำให้ค่าสถานะพื้นฐานลดลง

เนื่องจากข้าวของเครื่องใช้ในครัวและวัตถุดิบทำอาหารต่างๆ ได้กลายเป็นเศษซากไปหมดแล้ว ผู้คนในตอนนี้จึงยากที่จะทำอาหารเองได้ ทำได้เพียงซื้อหาจากร้านค้าเหล่านี้เท่านั้น

โชคดีที่อาหารพวกนี้ราคาถูกมาก เพียง 1 เหรียญทองก็ซื้ออาหารสำหรับกินได้เพียงพอสำหรับหนึ่งคนเป็นเวลาสองวัน

ทว่า NPC ร้านค้าแบบนี้ มีจำนวนไม่มากนัก ในเขตที่พักอาศัยนี้มีอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น

เมื่อหวังหยุนเฟยพบ NPC ตัวนี้ ข้างกายเขายังคงมีชายหนุ่มอีกสองคนยืนอยู่ด้วย

หวังหยุนเฟยและร่างแยกที่สวมใส่อุปกรณ์ครบชุดดูดีมีราคา ดึงดูดให้ชายสองคนนั้นคอยจ้องมองเขาไม่วางตา

พวกเขาทั้งคู่ดูหน้าตาคุ้นๆ แต่หวังหยุนเฟยไม่ได้คิดอะไรมาก และจดจ่ออยู่กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

เมื่อเข้าใกล้ NPC หน้าจอเสมือนจริงก็ปรากฏขึ้นโดยอัตโนมัติ ซึ่งระบุรายการสินค้าที่ขายและราคาไว้อย่างชัดเจน

ไม่จำเป็นต้องมีท่าทางทำธุรกรรมใดๆ หวังหยุนเฟยเพียงใช้ความคิดก็สามารถซื้อหรือขายผ่านหน้าจอเสมือนจริงนี้ได้ทันที ไอเทมที่ซื้อจะปรากฏในช่องเก็บของ ของหวังหยุนเฟยโดยอัตโนมัติ พร้อมกับหักเหรียญทองไปโดยอัตโนมัติเช่นกัน

จากความทรงจำในชาติก่อน พวก NPC ที่พ่อของเสี่ยวเสี่ยวแนะนำมา จะขอให้หวังหยุนเฟยไปรวบรวมของบางอย่าง

เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับภารกิจต่อไป หวังหยุนเฟยจึงซื้อเหล้า อาหาร และวัตถุดิบบางส่วนไว้ล่วงหน้าตั้งแต่ที่นี่เลย

การซื้อครั้งนี้ผลาญเงินเขาไปถึง 1,000 เหรียญทองในพริบตา

หลังจากปิดหน้าต่างร้านค้านี้ลง หวังหยุนเฟยจึงหันไปมองชายหนุ่มสองคนที่อยู่ข้างๆ

ในที่สุดเขาก็จำได้เสียทีว่าเจ้าพวกนี้คือใคร

อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ว่า ในเขตที่พักอาศัยนี้มี NPC ร้านค้า ที่ขายอาหารเพียงแห่งเดียวเท่านั้น ดังนั้นหากมีใครค้นพบความลับนี้ก่อน แล้วเกิดคิดไม่ซื่อเข้ามายึดครองสถานที่แห่งนี้ไว้ล่ะก็...

เจ้าสองคนตรงหน้าเขานี่แหละ คือคนประเภทนั้น

ในชาติก่อนของหวังหยุนเฟย มีคนกลุ่มหนึ่งเข้ามายึดพื้นที่ที่ NPC ร้านค้าตัวนี้อยู่ และไม่อนุญาตให้คนอื่นเข้ามาซื้อของ

เพราะหน้าต่างร้านค้าจะปรากฏขึ้นก็ต่อเมื่อเข้าใกล้ NPC ในระยะที่กำหนดเท่านั้น และ NPC ตัวนี้ก็ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น ไม่ว่าจะแดดออกหรือฝนตกก็ไม่เคยขยับเขยื้อนไปไหน

ในตอนนั้นแหล่งอาหารในเขตที่พักอาศัย จึงถูกคนกลุ่มนี้ผูกขาด พวกเขาจงใจปั่นราคาให้สูงขึ้นเพื่อขายให้คนอื่น และกอบโกยผลประโยชน์เข้าตัวเอง

น่าเสียดายที่พฤติกรรมอวดดีเช่นนี้ใช้ได้แค่ในช่วงแรกเท่านั้น เมื่อความโกรธแค้นของผู้คนพุ่งสูงขึ้น ประกอบกับเลเวลและอุปกรณ์ของคนอื่นเริ่มสูงตามทัน คนกลุ่มนี้ก็จะถูกขับไล่หรือแม้กระทั่งถูกฆ่าตายในที่สุด

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ แววตาที่หวังหยุนเฟยมองคนทั้งสองจึงเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต

แม้ทั้งคู่จะสังเกตเห็นว่าสายตาของหวังหยุนเฟยดูไม่ปกติ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ในตอนนั้นเองหนึ่งในนั้นก็เดินเข้ามาใกล้หวังหยุนเฟยและเอ่ยทักทายขึ้น “เฮ้ เพื่อน อุปกรณ์ของนายนี่ดูดีไม่เบาเลยนะ พวกเรามีวิธีหาเงินดีๆอยู่ ไม่รู้ว่านายสนใจอยากจะทำด้วยกันไหม?”

...จบบทที่ 5 ~❤️