บทที่ 4 NPC กับภารกิจ (อ่านฟรี)

บทที่ 4 NPC กับภารกิจ

หวังหยุนเฟยชำเลืองมองมอนสเตอร์สองสามตัวที่อยู่ไม่ไกล พวกมันล้วนเป็นตั๊กแตนแมงป่องดำระดับธรรมดาเหมือนกับตัวแรกที่เขาเคยเจอ เลเวลของพวกมันมีตั้งแต่ระดับ 2 ถึง 4 กระจัดกระจายกันไป

ประตูใหญ่ด้านล่างตึกผุพังไปนานแล้ว แต่ทางเข้ายังคงอยู่

จากการกะด้วยสายตาของหวังหยุนเฟย ขนาดตัวของพวกมันใหญ่เกินกว่าจะเดินเรียงหน้ากระดานผ่านช่องประตูนี้เข้ามาได้ พวกมันจึงทำได้เพียงเบียดเสียดกันเข้ามาทีละตัวเท่านั้น

ตอนแรกหวังหยุนเฟยตั้งใจจะให้ร่างแยกออกไปล่อมอนสเตอร์พวกนั้นมาทีละตัว แล้วค่อยจัดการด้วยเทคนิค ‘ติดมุม’

แต่พอคิดดูอีกทีเขารู้สึกว่าตัวเอง ดูจะระมัดระวังตัวมากเกินไปหน่อย

ด้วยค่าสถานะและความสามารถของร่างแยกในตอนนี้ ดูเหมือนว่าจะสามารถจัดการมอนสเตอร์เลเวลไม่เกิน 4 พวกนี้ที่อยู่ข้างนอกได้โดยตรงเลยด้วยซ้ำ

อีกอย่างถึงแม้ร่างแยกจะตายไป หวังหยุนเฟยก็แค่รอเวลาอีกยี่สิบสี่ชั่วโมงเพื่อเรียกมันออกมาใหม่เท่านั้น

หวังหยุนเฟยจึงออกคำสั่งแก่ร่างแยกทันที “ไปฆ่ามอนสเตอร์ข้างนอกนั่นให้หมด”

เมื่อได้รับคำสั่ง ร่างแยกก็เดินออกจากประตูไปในทันที

การปรากฏตัวของร่างแยกดึงดูดความสนใจของตั๊กแตนแมงป่องดำห้าตัวที่เดินเพ่นพ่านอยู่บนถนน พวกมันพุ่งตรงเข้าหาร่างแยกทันที

แต่ด้วยเงื่อนไขของความเร็วและระยะห่าง มอนสเตอร์ทั้งห้าตัวนี้จึงทยอยมาถึงตรงหน้าร่างแยกทีละตัวตามลำดับ

ร่างแยกยกมือขึ้นใช้ทักษะ《สัตว์อสูรจู่โจม》ฟันเข้าที่หัวของตั๊กแตนแมงป่องดำเลเวล 3 ตัวแรกที่พุ่งเข้ามา ส่งผลให้มอนสเตอร์ตัวเล็กที่มีพลังชีวิตเพียง 60 หน่วยถูกฆ่าตายในทันที (One-hit kill)

พวกมอนสเตอร์ระดับธรรมดาที่เลเวลต่ำกว่า 10 มักจะมีพลังชีวิตน้อยและพลังป้องกันต่ำเป็นปกติอยู่แล้ว

มอนสเตอร์อีกสองตัวที่ตามเข้ามา ตัวหนึ่งถูกฆ่าตายด้วย《สัตว์อสูรจู่โจม》ครั้งที่สอง ส่วนอีกตัวถูกคมดาบจากการโจมตีธรรมดาของร่างแยกฟันเข้าที่จุดอ่อนพอดี

แม้การโจมตีนี้จะพรากพลังชีวิตของตั๊กแตนแมงป่องดำไปได้มากกว่าครึ่ง แต่มันก็ยังไม่ติดสถานะมึนงง

ตั๊กแตนแมงป่องดำตัวนั้นสวนกลับใส่ร่างแยกทันที ขาคู่หน้าที่เหมือนตั๊กแตนตำข้าวของมันออกตัวด้วยความเร็วสูง สร้างความเสียหายให้ร่างแยกไปห้าสิบกว่าหน่วย

แต่มันไม่มีโอกาสได้โจมตีเป็นครั้งที่สอง เพราะถูกร่างแยกซ้ำดาบสุดท้ายจนจบชีวิตลง

ตั๊กแตนแมงป่องดำสองตัวสุดท้าย ที่มาถึงก็ยืนได้ไม่นาน พวกมันทั้งคู่ต่างตายลงภายใต้การโจมตีของร่างแยก

นอกจากนี้ร่างแยกตัวนี้ดูเหมือนจะสามารถ ‘เรียนรู้’ ได้จากการต่อสู้ หลังจากถูกตั๊กแตนแมงป่องดำตัวเมื่อครู่โจมตีใส่ ขาคู่หน้าของมอนสเตอร์สองตัวสุดท้าย ก็ไม่สามารถโจมตีถูกตัวร่างแยกได้อีกเลย

หลังจากกำจัดมอนสเตอร์ระดับธรรมดาทั้งห้าตัวนี้ลง หวังหยุนเฟยและร่างแยก ก็ขาดค่าประสบการณ์อีกเพียงเล็กน้อยก็จะเลเวลอัพแล้ว ส่วนร่างแยกที่ได้รับความเสียหายเพียงครั้งเดียวจากการถูกโจมตีจนเสียพลังชีวิตไปห้าสิบกว่าหน่วย เมื่อใช้ทักษะ《สัตว์อสูรรักษา》เพียงครั้งเดียว พลังชีวิตก็กลับมาเต็มเปี่ยมดังเดิม

ผลลัพธ์นี้อยู่ในขอบเขตที่หวังหยุนเฟยคาดการณ์ไว้

ร่างแยกเดินกลับมาพร้อมกับนำของรางวัลที่ดรอปได้ติดมือมาด้วย

【เสื้อหนังคุณภาพดี】ชุดเกราะเบาส่วนลำตัว อาชีพนักฆ่า , นายพราน และผู้ใช้สัตว์อสูร เลเวล 0 สามารถใช้ได้ ระดับชั้นดี (สีเขียว) พลังชีวิต + 10 , ความคล่องแคล่ว + 1 , พลังป้องกัน + 5

【หมวกเหล็ก】อาชีพนักรบ, อัศวิน และผู้ใช้สัตว์อสูร เลเวล 0 สามารถใช้ได้ ระดับชั้นดี (สีเขียว) ร่างกาย + 1 , พลังป้องกัน + 5

【รองเท้าหนังประณีต】อาชีพนักฆ่า , นายพราน และผู้ใช้สัตว์อสูร เลเวล 0 สามารถใช้ได้ ระดับชั้นดี (สีเขียว) ความคล่องแคล่ว + 1 , พลังป้องกัน + 3

นอกจากนี้ยังมีอาวุธระดับดีอีกสองชิ้นและเงินอีกยี่สิบเหรียญทอง แต่อาวุธทั้งสองชิ้นนั้นยังสู้ของที่หวังหยุนเฟยและร่างแยกถืออยู่ไม่ได้ เขาจึงเก็บพวกมันไว้ในช่องเก็บของ

หลังจากเปลี่ยนมาสวมใส่อุปกรณ์เหล่านี้ให้ตัวเองและร่างแยกแล้ว หวังหยุนเฟยก็พาร่างแยกมุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่งต่อ

ในฐานะผู้เกิดใหม่ เขาจะมัวมาเลือกวิธีการตีมอนสเตอร์เก็บเลเวลไปวันๆแบบนี้ได้อย่างไร? มันเสียเวลาและไม่มีประสิทธิภาพเอาเสียเลย

ในบรรดาเกมออนไลน์ส่วนใหญ่ที่หวังหยุนเฟยเคยเล่น การทำภารกิจคือหนทางหลักในการเลื่อนเลเวล เขาจะพิจารณาการฟาร์มมอนสเตอร์ ก็ต่อเมื่อไม่มีภารกิจให้ทำแล้วเท่านั้น และต่อให้ต้องฟาร์มมอนสเตอร์ เขาก็ต้องเลือกสถานที่ที่มีพวกมอนสเตอร์ระดับ Elite หรือบอสเยอะๆถึงจะคุ้มค่า

เมื่อโลกใบนี้กลายเป็นเกมไปแล้ว หลักการย่อมไม่ต่างกัน

จำนวนมอนสเตอร์ตามตรอกซอกซอยในเขตที่พักอาศัยนั้นมีไม่มากนัก พวกมอนสเตอร์ที่ถูกส่งลงมาในเมืองส่วนใหญ่จะปรากฏตัวอยู่ตามถนนสายหลักเสียมากกว่า

ส่วนในตึกพักอาศัยแถวนั้น ก็เริ่มมีบางคนยืนอยู่ที่ระเบียงหรือหน้าต่าง คอยชะโงกหน้าลงมามองดูสถานการณ์ด้านล่าง

ระหว่างทางหวังหยุนเฟย ได้พบกับคนสองสามกลุ่มที่กำลังต่อสู้กับมอนสเตอร์อยู่บ้าง แต่เขาไม่มีความคิดที่จะเข้าไปแทรกแซงเลยแม้แต่น้อย เขาเดินผ่านคนพวกนั้นไป เพื่อมุ่งหน้าไปยังตำแหน่งที่อยู่ในความทรงจำ

แน่นอนว่าร่างแยกที่เดินเคียงข้างหวังหยุนเฟยนั้น ดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้างได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

หลังจากเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาภายในเขตที่พักอาศัย และจัดการมอนสเตอร์ระดับธรรมดาที่ขวางทางไปได้อีกสองสามตัว ในที่สุดหวังหยุนเฟยก็เลื่อนระดับขึ้นเป็นเลเวล 3 และหาเป้าหมายแรกจนพบ

เป้าหมายคือเด็กหญิงตัวเล็กๆ อายุประมาณเจ็ดถึงแปดขวบ เธอยืนสะอึกสะอื้นร้องไห้อยู่ข้างต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

แม้หวังหยุนเฟยจะติดปากเรียกคนพวกนี้ว่า NPC แต่ในความเป็นจริงแล้ว คนเหล่านี้ต่างก็มีนิสัย ความเคยชิน และความทรงจำที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง

โดยปกติแล้วพวกมอนสเตอร์ จะไม่เปิดฉากโจมตี NPC เหล่านี้ก่อน

ขอเพียงคุณไม่ได้จงใจล่อพวกมันมา การยืนอยู่ข้างๆ NPC ก็เปรียบเสมือนการอยู่ใน ‘เขตปลอดภัย’ พวกมอนสเตอร์มักจะไม่ไล่ตามเข้ามา

หวังหยุนเฟยฝืนยิ้มแบบที่คิดว่าเป็นมิตรที่สุด แล้วเดินเข้าไปหาเด็กหญิงคนนั้น ก่อนจะเอ่ยถามเบาๆว่า “หนูน้อย หนูชื่ออะไรจ๊ะ? เกิดอะไรขึ้นเหรอ? มีอะไรให้พี่ชายช่วยไหม?”

เด็กหญิงคนนั้นเมื่อได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นทันที พร้อมกับพูดด้วยแววตาเปี่ยมหวังว่า “พี่ชายคะ พี่ช่วยพาหนูไปหาคุณพ่อหน่อยได้ไหมคะ?”

“ได้แน่นอนจ๊ะ หนูรู้ไหมว่าคุณพ่ออยู่ที่ไหน?”

“ไม่รู้ค่ะ... แต่ก็น่าจะอยู่แถวๆนี้ ตอนเดินมาหนูเจอมอนสเตอร์เต็มไปหมดเลย หนูไม่กล้าเดินไปคนเดียวหนูกลัวค่ะ”

“ปล่อยเป็นหน้าที่พี่เอง ตามพี่มานะ พี่จะพาหนูไปหาคุณพ่อเอง”

“ขอบคุณค่ะพี่ชาย”

ด้วยเหตุนี้เด็กหญิงคนนั้น จึงเดินตามหลังหวังหยุนเฟยและออกจากจุดนั้นไปพร้อมกัน

ในขณะเดียวกัน หวังหยุนเฟยก็ได้รับ ‘การแจ้งเตือนจากระบบ’

“คุณได้รับภารกิจ《คำขอความช่วยเหลือของเสี่ยวเสี่ยว》แล้ว”

เป้าหมายภารกิจ : ปกป้องเสี่ยวเสี่ยวไม่ให้ถูกมอนสเตอร์ฆ่าตาย พร้อมกับพาเธอไปหาพ่อของเธอ

เวลาจำกัด : หกชั่วโมง หากหมดเวลาหรือเสี่ยวเสี่ยวเสียชีวิต ภารกิจจะล้มเหลวทันที

หากภารกิจล้มเหลว จะไม่สามารถทำภารกิจอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องในภารกิจต่อเนื่องนี้ได้อีก

รางวัลภารกิจ : ค่าประสบการณ์ 200 แต้ม และปลดล็อกภารกิจถัดไป

ในฐานะที่เป็น NPC ภารกิจ ต่อให้เสี่ยวเสี่ยวถูกมอนสเตอร์ฆ่าตายระหว่างการคุ้มครองจริงๆ เธอก็จะกลับไปเกิดใหม่ที่ใต้ต้นไม้ต้นเดิมนั้นอีกครั้ง

แต่สำหรับคนที่ทำภารกิจล้มเหลว พวกเขาจะไม่สามารถรับภารกิจจากเสี่ยวเสี่ยวได้อีก และจะไม่ได้รับภารกิจอื่นในภารกิจต่อเนื่องเดียวกันนี้ด้วย

นอกจากนี้ NPC ตัวอื่นในภารกิจต่อเนื่องนี้ จะพากันเกลียดชังคนที่ทำภารกิจล้มเหลว และจะไม่ยอมปฏิสัมพันธ์ใดๆ กับคนคนนั้นอีกเลย

ภารกิจต่อเนื่องนี้ต้องเริ่มต้นจากภารกิจ《คำขอความช่วยเหลือของเสี่ยวเสี่ยว》เท่านั้น ไม่สามารถเข้ามาร่วมกลางคันได้ และทำสำเร็จได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น

หวังหยุนเฟยย่อมรู้ขั้นตอนของภารกิจนี้เป็นอย่างดี ในตอนนี้เขาจึงพาเสี่ยวเสี่ยวมุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่งทันที

ขณะทำภารกิจนี้ระหว่างทาง หวังหยุนเฟยต้องเจอกับมอนสเตอร์ระดับธรรมดาเลเวล 3 ถึง 5 อยู่บ้าง แต่โชคดีที่มอนสเตอร์พวกนี้ไม่ได้แห่กันมาเป็นพรวน พวกมันมากันแค่ทีละสองสามตัว ซึ่งแน่นอนว่าถูกหวังหยุนเฟยและร่างแยกจัดการได้อย่างง่ายดาย โดยไม่ปล่อยให้เสี่ยวเสี่ยวได้รับอันตรายเลยแม้แต่น้อย

...จบบทที่ 4 ~❤️