บทที่ 97 กับดักหนีบสัตว์แบบง่าย ×19

คราบน้ำเป็นทางยาวปรากฏขึ้น

“ปืนฉีดน้ำเหรอ?”

หวังฉู่สะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แต่ความอยากรู้อยากเห็นก็ดึงดูดให้เขาขยับเข้าไปใกล้ๆ อีกครั้ง

เขายื่นมือไปรับปืนพก Glock สีดำทอมาจากมือของหมิงเต้า

ตัวปืนทำจากโพลิเมอร์สีดำด้าน แต่สไลด์ปืนกลับเป็นโลหะที่ผ่านการพ่นทรายมาอย่างดี ให้ผิวสัมผัสที่ยอดเยี่ยม

“นี่มัน... สัมผัสแบบนี้...” หวังฉู่พลิกปืนไปมา ปากก็ร้องอู้หูไม่หยุด “คุณภาพโครตดี! เหมือนของจริงเป๊ะ! พี่หมิง พี่ไปเอามาจากไหนเนี่ย? หรือว่านี่ก็... สังเคราะห์ออกมาเหมือนกัน?”

พูดไปเขาก็ยกปืนขึ้นมาดมฟุดฟิด

วินาทีต่อมา หน้าตาของเขาก็บิดเบี้ยวเหยเก

“อ้วก... เชี่ยเอ๊ย! เหม็นชิบหาย!”

เขารีบยื่นปืนออกไปให้ห่างตัวที่สุด สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“ปืนกระบอกนี้... อย่าบอกนะว่าแช่อยู่ในบ่อขี้ที่ห้อง 301 มา?”

หมิงเต้ามองท่าทางตลกๆ ของอีกฝ่ายที่ทั้งรักทั้งเกลียดปืนกระบอกนั้น ความเครียดที่มีก็ผ่อนคลายลงไปได้บ้าง

“พอเถอะ เลิกเล่นได้แล้ว มาคุยเรื่องสำคัญกัน”

รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของหมิงเต้าค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยความจริงจัง

“เงื่อนไขการอัปเกรดใหม่ นายก็เห็นแล้ว”

หวังฉู่ได้ยินดังนั้นก็รีบหุบยิ้มทันที ปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมตาม

เขาพยักหน้า “เห็นแล้วครับพี่หมิง”

“นอกจากกลืนกินหน้าต่างระบบ ยังต้อง... กลืนกินแกนสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ด้วย”

“นั่นหมายความว่า ถ้าอยากจะอัปเกรดต่อไป เราต้องเป็นฝ่ายรุก ออกไปล่าพวกสัตว์กลายพันธุ์พวกนั้น และการล่า ก็ต้องใช้อาวุธกับกับดัก”

“ถึงฉันจะปลดล็อกโต๊ะแยกส่วน สร้างกับดักได้แล้ว แต่วัตถุดิบยังเป็นปัญหาใหญ่ ลำพังแค่เราสองคนไปไล่เก็บขยะ ประสิทธิภาพมันต่ำเกินไป”

หวังฉู่เข้าใจความหมายของหมิงเต้าทันที “งั้น... พี่จะให้พวกพี่เฟิงช่วย?”

“ใช่” แววตาของหมิงเต้าฉายประกายเจิดจ้า “ทีมใช้แรงงานของหลิวกั๋วต้ง กำลังขนย้ายเศษเหล็กทั้งหมู่บ้านไปทิ้งเป็นขยะ นี่แหละโอกาสทองของเรา ฉันต้องการให้อาเฟิงแอบขน ‘เศษเหล็ก’ ที่ไม่มีใครเห็นค่าพวกนั้น ไปไว้ที่ลานจอดรถใต้ดินของเราให้หมด”

“ขยะพวกนี้ ในสายตาคนอื่นอาจจะไร้ค่า แต่ในมือพวกเรา มันคือเหมืองแร่สำหรับสร้างกับดักชั้นดี!”

“เข้าใจแล้วครับพี่หมิง!” หวังฉู่พยักหน้าหงึกๆ “คนอยู่กับป่าก็หากินกับป่า คนอยู่กับน้ำก็หากินกับน้ำ! หลิวกั๋วต้งใช้คนเยอะผูกขาดหน้าต่างระบบกับเสบียง งั้นเราก็ใช้ความได้เปรียบเรื่องข้อมูลกับเทคโนโลยี เปลี่ยนขยะให้กลายเป็นเขี้ยวเล็บของเราซะเลย!”

หมิงเต้าชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะแจกแจงแผนการต่อ “เพราะงั้น ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เรามีเรื่องต้องทำสามอย่าง”

“ข้อแรก ฉันจะติดต่ออาเฟิงด้วยตัวเอง เรื่องนี้ต้องเป็นความลับขั้นสุดยอด ห้ามให้พวกหลิวกั๋วต้งระแคะระคายแม้แต่นิดเดียว อย่างน้อยก็ต้องไม่ให้พวกมันสงสัยมาถึงตัวเรา”

“หลิวกั๋วต้งอัปเกรดแน่ ไม่ช้าก็เร็ว เวลาของเรามีน้อยมาก!”

“ข้อสอง พอวัตถุดิบพร้อม ฉันจะเริ่มผลิตกับดักหนีบสัตว์แบบง่ายล็อตใหญ่ เราจะทำเหมือนเมื่อก่อนที่วางกับดักแค่สองสามอันตามทางเดินสัตว์ไม่ได้แล้ว ฉันจะใช้กับดักเปลี่ยนพื้นที่ล่าสัตว์ที่เราเล็งไว้ หรืออาจจะลึกเข้าไปกว่านั้น! ให้กลายเป็นดงกับดักไปเลย! เรื่องดวงมันพึ่งพาไม่ได้ เราต้องใช้จำนวนเข้าสู้!”

สายตาของหมิงเต้าราวกับจะทะลุผนังห้อง มองออกไปยั่งผืนป่านั้น

สิ่งที่เขาต้องการ คือเปลี่ยนป่าผืนนั้นให้กลายเป็นสนามล่าส่วนตัวของเขา

หวังฉู่ฟังแล้วก็เผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่

เขาจินตนาการภาพกับดักนับสิบหรืออาจจะถึงร้อยอันถูกวางเกลื่อนกลาดเต็มป่าไม่ออกเลยว่ามันจะสยองขวัญขนาดไหน

ต่อให้เป็นไอ้เสือเขี้ยวดาบตัวนั้น ก็คงรอดยาก

“แล้ว... ข้อสามล่ะครับ?” หวังฉู่ถามต่อ

สายตาของหมิงเต้าเบนกลับมาหยุดที่ตัวหวังฉู่ เล่นเอาเจ้าตัวขนลุกซู่

“ข้อสาม ก็คือนาย”

“ผม?” หวังฉู่ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

“ใช่ นาย”

“เดี๋ยวนายก็จะอัปเกรดเป็น LV3 แล้ว ปลดล็อกหน้าต่างระบบแยกส่วนและสังเคราะห์ได้เมื่อไหร่ ระบบจะให้กระเป๋ามิติชั่วคราวมา 10 ช่อง”

“เอาไว้ทำอะไร เดี๋ยวฉันค่อยบอกตอนนั้น ตอนนี้ยังไม่รีบ”

หมิงเต้าเปลี่ยนเรื่อง

“อ้อ ถ้านายว่าง ลองเอาความรู้ที่นายใช้เขียนนิยาย ไปศึกษาพวกสัตว์กลายพันธุ์หน่อยสิ นิสัย จุดอ่อน รูปแบบการโจมตี... ฉันอยากได้ ‘สารานุกรมสัตว์กลายพันธุ์’ แบบละเอียดๆ รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง”

“อย่างวันนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะฉันบังเอิญรู้ว่าจุดอ่อนของเม่นยักษ์อยู่ที่หลังคอ เราคงจัดการมันไม่ง่ายขนาดนั้น แต่ครั้งหน้าล่ะ? ครั้งหน้าเราอาจจะไปเจอตัวที่เราไม่รู้จักเลยก็ได้ พูดตามตรง ฉันมีความรู้ด้านนี้น้อยมาก แล้วนายล่ะ?”

หวังฉู่อึ้งไป

เขาไม่เคยคิดเลยว่า ความรู้จับฉ่ายที่เขาหามาเขียนนิยาย ซึ่งคนรอบข้างมองว่า “ไร้สาระ” วันหนึ่งจะกลายเป็นต้นทุนสำคัญในการเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลก

ความรู้สึกได้รับการยอมรับและเห็นคุณค่าอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เอ่อล้นขึ้นมาเต็มอก

“ดะ...ได้เลยครับ! พี่หมิง!” เขายืดอกรับคำ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น “เรื่องนี้งานถนัดผมเลย! อย่าว่าแต่หมูเห็ดเป็ดไก่ธรรมดาเลย ต่อให้เป็นไดโนเสาร์ หรือพวกเทพเจ้าโบราณในตำนานคธูลู ขอแค่ให้เวลาผมหน่อย ผมวิเคราะห์โครงสร้างร่างกายกับจุดอ่อนทางทฤษฎีมาให้พี่ได้แน่นอน!”

เขาชี้ไปที่กองหนังสือในห้องทำงาน

“วางใจได้เลย!”

หมิงเต้าพยักหน้าอย่างพอใจ “งั้นตกลงตามนี้ คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้งานยุ่งแน่”

เขาลุกขึ้นเดินกลับห้อง

หมิงเต้ากลับมาที่ห้อง 802

เขาจัดการโยนเชือกที่ถูกตัดขาดและชุดที่เหม็นเน่าชุดนั้นไปกองรวมกันที่มุมห้อง เสร็จแล้วเขาก็ล็อกประตูห้องแน่นหนา แล้วเดินเข้าห้องทำงาน

ตอนนี้ที่นี่คือฐานทัพลับ คือเซฟเฮาส์ที่แท้จริงของเขา

เขาจัดการเอาของทุกอย่างในกระเป๋ามิติชั่วคราวออกมาวางกองไว้ ยกเว้นเนื้อเม่นยักษ์กับแกนสัตว์ร้าย

หลังจากเคลียร์กระเป๋าจนว่าง หมิงเต้าก็นั่งขัดสมาธิลงกับพื้น หลับตาลง รวบรวมสมาธิจดจ่อไปที่หน้าต่างระบบแยกส่วนและสังเคราะห์ในหัว

เขาข้ามหน้าต่างแยกส่วนไปอย่างชำนาญ เข้าสู่หน้าต่างสังเคราะห์ทันที

ท่ามกลางไอคอนสีเทานับไม่ถ้วน ไอคอน [กับดักหนีบสัตว์แบบง่าย] ที่ปลดล็อกแล้ว กำลังส่องแสงสีขาวนวลตา

หมิงเต้าเพ่งสมาธิไปที่ไอคอนนั้น

วินาทีต่อมา รายการวัตถุดิบที่ต้องใช้ก็เด้งขึ้นมาใต้ไอคอนทันที

“รุ่นลดสเปค”

[วัตถุดิบที่ต้องใช้:]

[เหล็ก: 15/465 (เพียงพอ)]

[เหล็กกล้า: 15/288 (เพียงพอ)]

[ต้องการทำการสังเคราะห์หรือไม่?]

เห็นตัวเลขวัตถุดิบสำรองยาวเหยียด หมิงเต้าก็รู้สึกฟินอย่างบอกไม่ถูก

นี่สินะความรู้สึกของการมี “เหมืองส่วนตัว”

เขาลองคำนวณดู เหล็กและเหล็กกล้าที่มีอยู่ตอนนี้ พอให้เขาสร้างกับดักหนีบสัตว์แบบง่ายได้ถึง 19 อัน

“สังเคราะห์ทั้งหมด”

[กำลังสังเคราะห์ กับดักหนีบสัตว์แบบง่าย ×19...]

[การสังเคราะห์เสร็จสิ้น!]

สิ้นเสียงแจ้งเตือนของระบบ หมิงเต้ารีบย้ายสมาธิกลับไปที่กระเป๋ามิติชั่วคราวทันที

เขาดีใจจนเนื้อเต้นที่พบว่า กับดักหนีบสัตว์ 19 อันที่เพิ่งสร้างเสร็จ ไม่ได้กินพื้นที่ 19 ช่องอย่างที่คิด

พวกมันซ้อนทับกันเงียบๆ อยู่ใต้ไอคอนกับดักอันเดิม ตัวเลขเปลี่ยนจาก “×1” เป็น “×19”

ไอเทมชนิดเดียวกัน กินพื้นที่แค่ช่องเดียว

แถมดูทรงแล้ว จำนวนทับซ้อนน่าจะไม่มีขีดจำกัดด้วย

“เซอร์ไพรส์ดีแฮะ”

มุมปากของหมิงเต้ายกยิ้ม

การค้นพบนี้ช่วยแก้ปัญหาเรื่องช่องเก็บของเต็มได้ชะงัดนัก เขาจะปั๊มไอเทมชนิดเดียวกันออกมาตุนไว้เท่าไหร่ก็ได้ โดยไม่ต้องกลัวเปลืองที่

เวลาจะใช้ ค่อยดึงออกมาทีละอัน

พอจัดการทุกอย่างเสร็จ ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันก็ถาโถมเข้าใส่

วิ่งวุ่นตั้งแต่เช้ายันค่ำ แถมดึกดื่นยังต้องไปโรยตัวลง “บ่อขี้” อีก ทั้งร่างกายและจิตใจถูกใช้งานจนถึงขีดสุดแล้ว

ตอนนี้เขาไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น นอกจากนอนหลับให้เต็มอิ่ม

ข้าวปลาไม่ค่อยอยากกิน กลับเข้าห้องนอนไป ควานหาช็อกโกแลตจากโต๊ะหัวเตียงมาแกะกินสองสามคำ

รสหวานมันละลายในปาก เปลี่ยนเป็นพลังงานความร้อนอย่างรวดเร็ว ช่วยเติมเต็มร่างกายที่อ่อนล้า

นอกหน้าต่าง ดวงจันทร์คู่ลอยเด่น ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล

กว่าจะถึงเวลาสรุปผลตอนเที่ยงคืน ยังอีกหลายชั่วโมง

แต่หมิงเต้ารอไม่ไหวแล้ว เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง ทันทีที่หัวถึงหมอน เขาก็ผล็อยหลับไปลึกสุดใจ