บทที่ 81 นรกบ่ออาจม

คำเตือน! อย่าอ่านขณะรับประทานอาหาร หรือเพิ่งกินอิ่ม

......

ทะลุมิติมาจนป่านนี้ ทุกคนต่างก็เลิกนิสัยกินข้าวเช้ากันไปหมดแล้ว

หนักเข้าหน่อยก็กินแค่ประทังชีวิตวันละมื้อเดียว

หมิงเต้าเลือกที่จะให้รางวัลตัวเอง เขาหยิบเอาอกไก่ตากกึ่งหมาดลงมาจากระเบียงสองสามชิ้น เนื้อไก่แน่นหนา รสชาติเค็มเข้าเนื้อ

พ่วงด้วยเห็ดตากแห้งอีกสองสามดอก พอเอาไปแช่น้ำจนพองตัว กลิ่นหอมฟุ้งเฉพาะตัวของป่าเขาก็ลอยเตะจมูกทันที

เตาฟืนแบบเรียบง่ายถูกจุดขึ้นที่มุมระเบียง เปลวไฟสีส้มแดงแลบเลียก้นหม้อ

น้ำที่ใช้คือน้ำบริสุทธิ์ที่ผ่านการกรอง ส่วนหม้อก็เป็นหม้อเหล็กกล้าชั้นดี

พอน้ำเดือด เขาก็โยนเนื้ออกไก่หั่นบางกับเห็ดลงไปต้มรวมกัน เคี่ยวด้วยไฟอ่อน

ไขมันและความเค็มในเนื้อไก่ถูกความร้อนรีดเร้นออกมาทีละน้อย ผสานเข้ากับความหวานของเห็ดได้อย่างลงตัว กลิ่นหอมเข้มข้นของน้ำซุปเนื้อเริ่มลอยฟุ้งกระจายออกไปรอบทิศทางอย่างกำเริบเสิบสาน

เพียงไม่กี่นาที สีของน้ำซุปก็กลายเป็นสีขาวนวล กลิ่นหอมยิ่งทวีความกลมกล่อม

หมิงเต้าฉีกซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป หักก้อนบะหมี่เสียงดังกรอบแกรบออกเป็นสี่ส่วน แล้วโยนลงไปในน้ำซุปที่กำลังเดือดพล่าน

ขั้นตอนสุดท้าย คือการเติมเต็มจิตวิญญาณ

เขาบีบเครื่องปรุงและซอสทั้งหมดลงไปในหม้อ

ซ่า~

มาอีกแล้ว!!!

กลิ่นหอมของเนื้อ เห็ด เส้นบะหมี่ และเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ของผักกาดดอง พวยพุ่งออกมาจากหน้าต่างระเบียงห้อง 802

มันลอยเลาะไปตามรอยแยกของตัวอาคาร มุดเข้าไปตามบานประตูและหน้าต่างของห้องแล้วห้องเล่า

บนชั้นเจ็ด หลี่เค่อที่กำลังใช้ข้าวสารหยิบมือสุดท้ายต้มข้าวต้มใสแจ๋วจนเห็นก้นหม้อสูดจมูกฟุดฟิดอย่างแรง

กลิ่นนั้นราวกับตะขอเกี่ยวที่คอยขูดขีดผนังกระเพาะ ทำให้ท้องที่หิวโซอยู่แล้วส่งเสียงประท้วงออกมาเป็นระลอก

เขากำหมัดแน่น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

“เชี่ยเอ๊ย! แม่งแดกของดีอีกแล้ว!”

บนชั้นหก พี่หวังเพิ่งจะเอาน้ำที่หมิงเต้าให้มาป้อนให้ลูกที่กำลังป่วยไข้

ตัวเธอเองทำได้เพียงแทะบิสกิตแข็งๆ ไปแค่ครึ่งชิ้น ตอนที่กลิ่นหอมเตะจมูกลอยตลบเข้ามาในห้อง เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แววตาจะเผยให้เห็นถึงความรู้สึกอันซับซ้อน มีทั้งความซาบซึ้งใจ แต่ส่วนใหญ่เป็นความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงและโหยหาต่อวิถีชีวิตที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

เธอเองก็อยากกินเหมือนกัน...

พวกลูกบ้านชั้นล่างลงไปยิ่งถูกกลิ่นหอมนี้ทรมานจนแทบคลุ้มคลั่ง

“เชี่ยเอ๊ย! ใครแม่งต้มเนื้อวะ! จะไม่ให้คนอื่นมีชีวิตรอดเลยหรือไง!”

“กลิ่นนี้... หอมโคตร!”

“หอมเกินไปแล้ว... ฉันทนไม่ไหวแล้ว...”

ส่วนตัวการของเรื่องราวทั้งหมดอย่างหมิงเต้า กลับกำลังดื่มด่ำกับมื้ออาหารวันสิ้นโลกของตัวเองอย่างสบายใจเฉิบ

เส้นบะหมี่ดูดซับความเข้มข้นของน้ำซุปเนื้อจนชุ่มฉ่ำ เหนียวนุ่มหนึบหนับ

เนื้ออกไก่แห้งถูกตุ๋นจนเปื่อยยุ่ยเข้าเนื้อ เห็ดก็ลื่นคอและหวานกลมกล่อม เขากินทั้งเส้นซดทั้งน้ำอย่างเมามันส์จนเหงื่อแตกพลั่ก

พอน้ำซุปร้อนๆ ชามโตร่วงลงท้อง แขนขาและร่างกายทุกสัดส่วนก็คล้ายกับถูกรีดประคบจนผ่อนคลายไปหมด

นี่สิถึงจะเรียกว่าชีวิต!

กินอิ่มแล้ว หมิงเต้าก็ถือแก้วน้ำเดินไปที่ริมระเบียง ยืนพิงลูกกรงมองดูผืนป่าแห่งนั้น

ช่างสบายอารมณ์เสียนี่กระไร...

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน

“อ๊ากกก! เปิดประตู! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”

“กลิ่นบ้าอะไรเนี่ย! แหวะ! โคตรเหม็นเลยแม่งเอ๊ย!”

“ช่วยด้วย! เหม็นจนจะตายอยู่แล้ว!”

ความวุ่นวายระลอกหนึ่งปะทุขึ้นจากชั้นล่างอย่างกะทันหันโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

หมิงเต้าเลิกคิ้วขึ้น เบนสายตาไปยังต้นตอของเสียงเอะอะโวยวาย

ชั้นล่าง... ยูนิตสี่? ยูนิตสามเหรอ?

จุดศูนย์กลางของความวุ่นวายคือห้อง 301! บ้านของมนุษย์ป้าจาง!

เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!

มองลงไปที่ชั้นล่างก็เห็นคนยืนมุงดูกันมืดฟ้ามัวดิน

ทุกคนต่างเอามือหรือแขนเสื้อปิดปากปิดจมูก ชี้ไม้ชี้มือไปที่ประตูของห้อง 301 ที่ปิดสนิทด้วยใบหน้าหวาดผวา

กลิ่นหอมของบะหมี่ ไปกระตุ้นความเหม็นเข้าให้แล้ว!

เดิมทีก็ค่อยๆ สูดดมกันจนชินจมูกไปแล้ว แต่พอถูกกลิ่นหอมนี่กระตุ้นเข้าหน่อย ก็โดนรมจนอ้วกแตกอ้วกแตนกันไปตามๆ กัน

แม่งเอ๊ย เหม็นเกินไปแล้ว!

ไม่นานนัก ร่างหลายร่างก็พากันวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาใกล้

หลิวกั๋วต้งและหลินอี้ฟูพาทีมลาดตระเวนรีบรุดมาถึงที่เกิดเหตุ

“เกิดอะไรขึ้น?!” หลิวกั๋วต้งตะโกนถามเสียงดังกังวาน

เพื่อนบ้านชั้นสามคนหนึ่งพอเห็นหลิวกั๋วต้งมาถึงก็เหมือนเจอที่พึ่ง รีบพุ่งเข้าไปหาแล้วชี้ไปที่ประตูห้อง 301 พลางละล่ำละลักบอก

“หะ... หัวหน้าหลิว! คุณมาสักที! คุณรีบดมดูสิ! หะ... ห้อง 301 นี่ไม่รู้เป็นบ้าอะไร ตั้งแต่เมื่อคืนวานก็ส่งเสียงร้องโหยหวนยังกับผีสาง วันนี้ทั้งวันก็เงียบกริบ พอตกดึก กลิ่นเหม็นเน่าก็เริ่มลอยออกมาตามซอกประตู! กลิ่นนั่น... กลิ่นนั่นมันแทบจะ...”

พูดไม่ทันจบ เขาก็เหมือนจะนึกถึงกลิ่นนั้นขึ้นมาได้อีก จึงโค้งตัวลงแล้วโก่งคออ้วกอย่างรุนแรง

ไม่ต้องรอให้บอก หลิวกั๋วต้งกับหลินอี้ฟูกก็สัมผัสได้แล้ว

มันเป็นกลิ่นเหม็นเน่าที่ไม่อาจหาคำบรรยายใดมาเปรียบเปรยได้

มันผสมปนเปไปด้วยกลิ่นเหม็นเปรี้ยวของอาหารบูด กลิ่นเหม็นคาวของของเสียหมักหมม และยังมีกลิ่น... กลิ่นที่อธิบายยากยิ่งกว่า ซึ่งคล้ายกับสารพัดกลิ่นเหม็นที่เกิดจากศพเน่าเปื่อยขั้นสุด

กลิ่นเหม็นนี้ราวกับมีมวลสารจับต้องได้ มันเข้มข้นเสียจนแทบจะมองเห็นเป็นเส้นสายสีเหลืองอ่อนลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ

มันชอนไชเข้าโพรงจมูกของทุกคน พุ่งทะลวงขึ้นกบาล กระตุ้นให้น้ำตาไหลพราก กระเพาะอาหารปั่นป่วนจนแทบจะขย้อนของเก่าออกมา

ขนาดชายฉกรรจ์ที่เคยเป็นทหารมาโชกโชนอย่างหลิวกั๋วต้ง พอได้กลิ่นนี้เข้าไปก็ยังหน้าเขียวคล้ำ กระเพาะอาหารบีบรัดเป็นระลอก

ปฏิกิริยาของหลินอี้ฟูนั้นดูเป็นมืออาชีพกว่า เขาล้วงหน้ากากอนามัยทางการแพทย์ออกจากกระเป๋าสองชิ้นทันที ใส่ให้ตัวเองชั้นหนึ่ง แล้วยื่นให้หลิวกั๋วต้งอีกอัน

คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น แววตาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

“หลบไป! หลบไปให้หมด!”

หลิวกั๋วต้งสวมหน้ากากอนามัยแล้วก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย เขาโบกมือไล่ฝูงชนที่มุงดูอยู่ แล้วส่งสัญญาณให้ลูกทีมลาดตระเวนเข้าปิดล้อมห้อง 301 ไว้

“ช่างฉิน!”

“อ่า มาแล้ว”

“เคาะประตู! ถ้าไม่มีคนตอบก็งัดกุญแจให้ฉันเลย!” หลิวกั๋วต้งออกคำสั่งเสียงเข้ม

“ได้เลย” ช่างฉินพยักหน้าพลางเดินไปที่หน้าประตูห้อง 301 กลิ่นเหม็นเน่าที่ลอยปะทะจมูกทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เขายกมือขึ้น เคาะประตูอย่างแรง

“ข้างในมีคนอยู่ไหม? ป้าจาง? เปิดประตู!”

ภายในห้องเงียบกริบราวกับป่าช้า

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย

ช่างฉินหันกลับไปมองหลิวกั๋วต้งแวบหนึ่ง พอเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป

เขาหยิบเครื่องมือโลหะรูปร่างแปลกตาหลายชิ้นออกจากกระเป๋าหนังใบเล็กที่เอว

เขาเสียบแผ่นฟอยล์บางๆ เข้าไปในรูกุญแจ แล้วใช้เหล็กแหลมเส้นเล็กเขี่ยเบาๆ อยู่ข้างใน

ฝูงชนที่มุงดูอยู่ต่างกลั้นหายใจ จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความลุ้นระทึก

เวลาผ่านไปไม่ถึงสิบวินาที

แกรก!

เสียงปลดล็อกดังขึ้นแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

ประตูถูกเปิดออกแล้ว

ช่างฉินยังไม่ทันจะได้เก็บเครื่องมือด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่ยื่นมือออกไปตามสัญชาตญาณ แล้วผลักบานประตูนิรภัยอันหนักอึ้งให้แง้มเข้าไปข้างใน

และในวินาทีที่ช่องประตูเปิดออกนั่นเอง!

กลิ่นเหม็นเน่าที่รุนแรงกว่าเมื่อครู่นี้เป็นสิบเป็นร้อยเท่าก็ราวกับได้พบทางระบาย มันก่อตัวเป็นมวลอากาศสีเหลืองพวยพุ่งทะลักออกมาจากรอยแยกของประตู!

นั่นไม่ใช่แค่กลิ่นธรรมดาอีกต่อไปแล้ว!

แต่มันคือมวลกลิ่นขี้ที่เหนียวข้นและหนืดเหนอะ!!!

“อ้วกกกก!!! แหวะ!!!”

ช่างฉินที่ยืนอยู่หน้าสุด รวมถึงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกสองคนที่อยู่ข้างๆ แทบไม่มีเวลาให้ตั้งตัว

พอถูกพายุแห่งความเหม็นเน่ากระแทกเข้าเต็มหน้า พวกเขาก็โก่งคออ้วกแตกอ้วกแตนออกมาตรงนั้นทันที!

พวกเขาทิ้งของในมือ คลานหนีหัวซุกหัวซุนไปที่ลานว่างด้านข้าง เกาะกำแพงไว้แน่นพร้อมกับขย้อนเอาทุกสิ่งทุกอย่างในกระเพาะออกมาจนหมดไส้หมดพุง

เหล่าผู้รอดชีวิตที่อยู่รอบๆ กรีดร้องลั่น พากันถอยกรูดหนีไปให้ไกลกว่าเดิม

สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังบานประตูที่เปิดอ้าซ่าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

ที่นั่นไม่ใช่โลกมนุษย์

แต่มันคือนรก!

มันคือ “นรกบ่ออาจม” ที่ถูกบรรยายไว้ในพระไตรปิฎกชัดๆ!