บทที่ 24 ภารกิจเสร็จสิ้น

ก่อนที่เหตุการณ์แย่งชิงจะระเบิดขึ้น เสียงอันทรงอำนาจก็ดังขัดจังหวะได้ทันท่วงที

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

หลิวกั๋วต้งพร้อมด้วย รปภ. อีกสองสามนายรีบรุดเข้ามา เขาแหวกฝูงชนมายืนอยู่กลางวงล้อมความขัดแย้งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ตาแก่หลี่! ทำบ้าอะไรของแก?!”

หลิวกั๋วต้งตวาดใส่หลี่เหล่าซานเสียงเขียว ก่อนจะหันมาเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงนุ่มนวลพูดกับหวังเต๋อฟาว่า

“เสี่ยวหวัง ใจเย็น ๆ ก่อน มีอะไรค่อยพูดค่อยจากัน ส่งกระต่ายมาให้ผมถือก่อนดีกว่า เดี๋ยวหลุดมือหนีไปจะยุ่ง”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยประหนึ่งญาติมิตร ราวกับหวังดีกับหวังเต๋อฟาจากใจจริง

หวังเต๋อฟามองหลิวกั๋วต้ง สลับกับมองสายตาหิวกระหายรอบด้าน หัวใจพลันเย็นวาบ

เขานึกด่าตัวเองในใจว่าเป็นไอ้โง่บรม

อยู่ดี ๆ ไม่ชอบ ดันตะโกนแหกปากหาพระแสงอะไร?

“หัวหน้าหลิว...” น้ำเสียงของเขาเจือแววอ้อนวอน

“วางใจเถอะ” หลิวกั๋วต้งตบไหล่เขาเบา ๆ ส่งสายตาที่ดู “จริงใจ” ให้

“ผมหลิวกั๋วต้งรับประกันเลยว่า จะไม่ปล่อยให้คุณเหนื่อยเปล่า! กระต่ายตัวนี้ถือเป็นเหยื่อตัวแรกของหมู่บ้านเรา มีความหมายมาก! ผมจะเอามันกลับไปให้ฝ่ายเสบียงจัดการ ถึงตอนปูนบำเหน็จ คุณหวังเต๋อฟาต้องได้ความดีความชอบสูงสุด! เนื้อส่วนแบ่งของคุณ ต้องได้ชิ้นใหญ่ที่สุดแน่นอน!”

“อย่าคิดว่าขาดทุนเลย ลองนึกถึงลูกเมียคุณดูสิ เพราะมีผู้เสียสละอย่างคุณนี่แหละ พวกเขาถึงจะมีข้าวกิน”

คำพูดของเขาสวยหรูดูดีมีสกุล นอกจากจะปลอบประโลมหวังเต๋อฟาแล้ว ยังถือเป็นการชี้แจงกับคนรอบข้าง และที่สำคัญที่สุด คือการโอนกรรมสิทธิ์เจ้ากระต่ายตัวนี้มาอยู่ในมือของ “ผู้จัดการชั่วคราว” อย่างเขาได้อย่างแนบเนียนสมเหตุสมผล

หลี่เหล่าซานยืนแสยะยิ้มอยู่ข้าง ๆ เขารู้ดีว่าพอหลิวกั๋วต้งออกโรง เรื่องก็เป็นอันจบ

เขาเลิกตอแย แต่ใช้สายตาของผู้ชนะมองหวังเต๋อฟา ราวกับจะเยาะเย้ยว่า: ไอ้หนู จะงัดข้อกับข้า เอ็งยังอ่อนหัดนัก

ภายใต้สายตา “เป็นมิตร” ที่กดดันของหลิวกั๋วต้ง ในที่สุดหวังเต๋อฟาก็จำใจต้องคลายมือออก

เจ้ากระต่ายอ้วนพีตัวนั้น จึงตกไปอยู่ในกำมือของหลิวกั๋วต้งโดยสมบูรณ์

ที่วงนอกของฝูงชน หวังฉู่มองดูฉากละครฉากนี้ แล้วกระซิบข้างหูหมิงเต้าเบา ๆ ว่า “เห็นไหมพี่ สันดานคนเรามันทนต่อบททดสอบไม่ได้หรอก โดยเฉพาะเมื่ออยู่ต่อหน้าก้อนโปรตีนที่วิ่งได้”

หมิงเต้าไม่ตอบโต้ สถานการณ์ตอนนี้คลื่นใต้น้ำกำลังก่อตัวรุนแรง เขาดึงแขนหวังฉู่เบา ๆ ส่งสัญญาณให้ถอย

ทั้งสองคนหิ้ว “ถุงผ้า” หนักอึ้งที่อัดแน่นไปด้วยเห็ดและพืชหัว ค่อย ๆ ถอยฉากออกมาจากวงล้อมฝูงชนอย่างเงียบเชียบ...

ในขณะที่สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เจ้ากระต่ายอ้วนและหลิวกั๋วต้ง ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า “หนูยักษ์” สองตัวที่ขนเสบียงจนเต็มกระเป๋า ได้ปลีกตัวออกจากกลุ่มใหญ่ เลาะเลียบไปตามเงาของตึก แล้วชิ่งหนีไปอย่างลอยนวล

ทันทีที่พวกเขาหันหลังเดินออกมาได้ไม่ไกล ชายป่าอันจอแจเบื้องหลังก็พลันเงียบสงัดลงกะทันหัน

ตามมาด้วยคลื่นพลังงานสีฟ้าที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แผ่ขยายออกมาจากจอยักษ์หัวใจของหมู่บ้านกลางลานกว้างอย่างรวดเร็ว!

คลื่นพลังนั้นกวาดผ่านผืนป่า ผ่านต้นไม้ทุกต้น และผ่านร่างกายของทุกคนไปอย่างเงียบเชียบ

ครบหนึ่งชั่วโมงแล้ว!

แทบจะเป็นเวลาเดียวกัน บนท้องฟ้า ตัวเลขที่แสดงความคืบหน้าของภารกิจก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!

[ความคืบหน้าปัจจุบัน: 100%]

ทุกคนปลอดภัยครบสามสิบสอง!

สำเร็จ!

ข้อความบนจอยักษ์เปลี่ยนไปอีกครั้ง

สถานะของ ‘ภารกิจประจำสัปดาห์: เสียงเพรียกจากพงไพร’ เปลี่ยนจาก ‘กำลังดำเนินการ’ เป็น ‘เสร็จสิ้น’ ในชั่วพริบตา

จากนั้น ตัวอักษรสีทองอร่ามก็ปรากฏขึ้นพร้อมเสียงกัมปนาท!

[มอบรางวัลภารกิจ: แต้มรวมหมู่บ้าน +200!]

สิ้นเสียงประกาศ บนกระดานคะแนน ตัวเลขของ ‘บลูเบย์เพนนินซูล่า’ ก็เริ่มดีดตัวขึ้นรัว ๆ!

3,220... 3,280... 3,350... 3,400...

สุดท้าย ท่ามกลางสายตาของทุกคน ตัวเลขก็หยุดนิ่งอยู่ที่ 3,420!

และที่ด้านล่างนั้น คู่แข่งที่เคยทำให้พวกเขาสิ้นหวังอย่างนิคมอุตสาหกรรมจินเซิ่ง ตัวเลข 3,320 นั้น ในเวลานี้ช่างดูขัดหูขัดตา และน่าขันสิ้นดี!

แซงแล้ว!

เริ่มเกมไม่ถึงวัน พวกเขาก็พลิกสถานการณ์จากที่ตามหลังร้อยแต้ม กลับมาแซงหน้าคู่แข่งไปร้อยแต้มได้สำเร็จ!

“ชนะแล้ว! พวกเราชนะแล้ว!”

“แซงได้แล้ว! ฮ่า ๆ ๆ ๆ! เราแซงได้แล้วโว้ย!”

“สองร้อยแต้ม! เป็นของพวกเราแล้ว!”

ทุกคนทยอยเดินกลับมาที่ลานกว้าง

แต่ทว่า ความดีใจมักอยู่ได้ไม่นาน เมื่อคลื่นแห่งความปิติระลอกแรกจางหายไป ปัญหาจากโลกความเป็นจริงอันโหดร้ายก็ผุดขึ้นมาในใจทุกคนอีกครั้ง

จะแบ่งกันยังไง?

เสียงโห่ร้องยินดีค่อย ๆ เงียบลง สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หลิวกั๋วต้ง หรือพูดให้ถูกคือ จ้องไปที่กระต่ายในมือเขา รวมถึงกองผักป่า เห็ด และผลไม้ป่าจำนวนมหาศาลที่ถูกขนออกมาจากป่ามากองรวมกันไว้ที่ขอบลานกว้าง

ฝูงชนเงียบกริบ บรรยากาศเริ่มตึงเครียดและอึมครึม

หลิวกั๋วต้งกวาดตามองสถานการณ์ทั้งหมด เขารู้ดีว่า บททดสอบที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มขึ้น

เขากระแอมไอ ส่งกระต่ายให้ รปภ. ข้างกายถือ แล้วยกโทรโข่งขึ้น

“ลูกบ้านทุกท่าน เงียบหน่อย! ฟังผมนะ!”

“ผมรู้ว่าทุกคนกำลังคิดอะไรอยู่”

“ผลผลิตที่ได้มาในครั้งนี้ เป็นผลมาจากความพยายามร่วมกันของทุกคน! แต่เราต้องยอมรับความจริงว่า ตอนนี้เราอยู่ในยุควันสิ้นโลก! ความยุติธรรมที่แท้จริงนั้นไม่มีอยู่จริง! และมันจะเป็นความไม่ยุติธรรมที่สุดสำหรับคนที่ลงแรงมากกว่า!”

เขาหยุดพูดครู่หนึ่งเพื่อสังเกตปฏิกิริยาของฝูงชน

“ดังนั้น ผมขอประกาศ! ผักป่า ผลไม้ป่า เห็ด และเสบียงอื่น ๆ ที่หามาได้ทั้งหมด จะต้องถูกเก็บรักษาโดยคณะกรรมการส่วนกลางเป็นการชั่วคราว! ตอนส่งมอบ จะมีเจ้าหน้าที่คอยจดบันทึกรายละเอียดของสิ่งที่แต่ละคน แต่ละครอบครัวหามาได้! บันทึกนี้จะเป็นเกณฑ์ในการจัดสรรปันส่วนในอนาคต!”

“ผมรับประกันความยุติธรรมแบบสัมบูรณ์ไม่ได้ แต่ผมรับประกันความยุติธรรมแบบสัมพัทธ์ได้!”

“เป้าหมายของเราไม่ใช่ให้ใครคนใดคนหนึ่งอิ่มท้อง แต่คือการทำยังไงให้รอดตาย! ทำยังไงให้คนรอดชีวิตมากที่สุด! นี่ต่างหากคือผลประโยชน์สูงสุด!”

คำพูดชุดนี้ปิดช่องโหว่ได้สนิท ยึดครองพื้นที่ทางศีลธรรมด้วยหลักการส่วนรวม และยังให้สัญญาเรื่อง “ทำมากได้มาก” ไปพร้อมกัน เรียกคะแนนเสียงจากกลุ่มคนเป็นกลางได้ทันที

ทว่า ก็ยังมีเสียงคัดค้านดังขึ้น

“เอาอะไรมาตัดสินวะ?!”