บทที่ 20 หน่วยสำรวจหน่วยแรกแห่งบลูเบย์เพนนินซูล่า

เจอคำถามรัวเป็นชุดเข้าไป สีหน้าหลิวกั๋วต้งยิ่งดูย่ำแย่ลงเรื่อยๆ

เขาเพิ่งรู้ตัวว่า ตัวเองไม่ได้คิดถึงรายละเอียดพวกนี้เลยสักนิด

ฝูงชนเริ่มส่งเสียงฮือฮา

“จริงด้วย! ถ้าเข้าไปตายในนั้น จะนับว่าทำภารกิจสำเร็จไหม?”

“ถ้าไม่นับ ก็เท่ากับตายฟรีสิ?”

“แล้วถ้านับ งั้นให้พวกคะแนนติดลบเข้าไปตายก่อนดีไหม ยังไงพวกมันตายไปก็ไม่เสียหายอะไรนี่?”

ประโยคหลังทำเอาพวกคะแนนติดลบหน้ามืดครึ้มทันที

ไอ้สัดเอ๊ย!

ทำไมมึงไม่ไปตายเองล่ะวะ?

หลิวกั๋วต้งสูดหายใจเข้าลึก ข่มความหงุดหงิดในใจเอาไว้

“น้องชาย... ที่พูดมาเนี่ย ต้องการจะสื่ออะไร?”

หมิงเต้าถอนหายใจ “ผมแค่จะเตือนสติทุกคน ก่อนจะทำอะไรบุ่มบ่าม ควรศึกษากติกาให้ชัดเจนก่อน”

“คนหนึ่งคนรอดชีวิตได้วันละ 1 คะแนน หมู่บ้านเรามี 3,000 คน แค่อยู่เฉยๆ ก็ได้คะแนนฟรีๆ วันละ 3,000 คะแนนแล้ว!”

“ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องโดนหักคะแนน ยิ่งคนเยอะ ตัวคูณคะแนนสะสมแต่ละวันก็ยิ่งเยอะ!”

“ขืนเอาชีวิตไปทิ้งสุ่มสี่สุ่มห้า เสียฐานคะแนนไปฟรีๆ ต่อให้เราทำภารกิจได้เยอะแค่ไหน ดีแค่ไหน ก็สู้คะแนนฟรีรายหัวไม่ได้หรอก สุดท้ายก็แพ้ราบคาบอยู่ดี!”

“สรุปคือ ชีวิตคนสำคัญที่สุด!”

คำพูดนี้กระตุกต่อมคิดของใครหลายคน

“พูด... พูดมีเหตุผล!”

“ตายไปก็จบกัน คะแนนเยอะแค่ไหนก็ไม่ได้ใช้!”

“เกือบไปแล้วกู! ขืนพาคนไปตายเป็นเบือ คะแนนพื้นฐานหายวูบ แล้วจะเอาอะไรไปแข่ง!”

กระแสวิจารณ์ตีกลับทันควัน

สัญญาณอันตรายดังลั่นในหัวหลิวกั๋วต้ง

ท่ามกลางสถานการณ์ที่ทุกคนใช้อารมณ์นำหน้า ไอ้หนุ่มนี่กลับยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน แถมยังวิเคราะห์ได้เฉียบขาดขนาดนี้... ไม่ธรรมดา!

แต่สีหน้าเขายังคงนิ่งสนิท

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามางัดข้อกับไอ้เด็กนี่ ตรงกันข้าม เขาต้องรีบฉวยโอกาสเอาข้อเสนอนี้มาใช้

เพราะข้อเสนอนี้ นอกจากจะสมเหตุสมผลแล้ว... ยังเป็นประโยชน์กับเขาที่สุดด้วย!

“ดี!”

หลิวกั๋วต้งตบขาฉาด ทำท่าเหมือนเพิ่งบรรลุธรรม เขาชี้ไปที่หมิงเต้า สีหน้าเปลี่ยนเป็นชื่นชม แล้วตะโกนบอกทุกคน

“น้องชายคนนี้พูดถูก! ผมเองที่หน้ามืดตามัว! ชีวิตคน คือสมบัติล้ำค่าที่สุดของชาวบลูเบย์เพนนินซูล่า!”

สายตาที่มองเขาดูเป็นมิตรขึ้นมาทันตาเห็น

“งั้นน้องชาย มีข้อเสนอแนะอะไรไหม?”

หมิงเต้าเริ่มจริงจังขึ้นมาบ้าง เขาเองก็กลัวแพ้ กลัวซวยโดนสุ่มลบหายไปเหมือนกัน

“ผมเสนอให้ส่งหน่วยเล็กๆ เข้าไปลาดตระเวนก่อน”

“ไม่ต้องเยอะ สักยี่สิบคนก็พอ”

“เริ่มจากเข้าไปสัก 10 นาที แล้วค่อยๆ เพิ่มเวลา”

“ให้พวกเขาเข้าไปสังเกตการณ์ ดูว่าในป่ามีอันตรายอะไรบ้าง แล้วก็ทดสอบดูว่าระบบมันนับภารกิจยังไง”

“ส่วนคนข้างนอกก็เตรียมพร้อมช่วยเหลือ”

“ถ้าพวกเขาอยู่รอดปลอดภัยได้ครบหนึ่งชั่วโมง ตัวเลขเปอร์เซ็นต์บนฟ้าขยับขึ้น 1% เมื่อไหร่ เราค่อยวางแผนขั้นต่อไป”

พูดง่ายๆ คือ ยอมเสียน้อยเพื่อเช็คของ ดีกว่าเทหมดหน้าตักแล้วเจ๊ง

หลิวกั๋วต้งขมวดคิ้ว

“ลาดตระเวน? แล้วถ้ายี่สิบคนนั้นเข้าไปแล้วไม่ได้กลับออกมาล่ะ?”

หมิงเต้ามองหน้าเขาเรียบๆ “งั้นก็แปลว่าในป่าอันตรายจริง”

“เราจะได้มีเวลาวางแผนรับมือให้รัดกุมกว่านี้”

“อย่างน้อยก็เป็นการตัดไฟแต่ต้นลม ดีกว่าพาคนพันห้าไปตายหมู่”

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

จริงของมัน ดีกว่าพาคนไปตายยกหมู่ สู้ส่งหน่วยกล้าตายไปลองเชิงก่อนดีกว่า

หลิวกั๋วต้งเงียบไป

ทฤษฎีเป๊ะ แต่ปัญหาคือ...

ใครจะไป?

ใครจะยอมไปเป็นหนูทดลอง?

จังหวะที่เขากำลังลังเล หมิงเต้ากลับกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

หลิวกั๋วต้งชะงัก แล้วก็เข้าใจทันที

พวกคะแนนติดลบไง ตัวเลือกชั้นดี!

“ผมขอประกาศ!” หลิวกั๋วต้งยกโทรโข่งขึ้นอีกครั้ง “เอาตามที่น้องชายเสนอ! เราจะตั้งหน่วยลาดตระเวนขึ้นมาก่อน! เพื่อประเมินสถานการณ์ในป่า โดยให้มีความสูญเสียน้อยที่สุด!”

เขากวาดสายตามองไปที่กลุ่มคนคะแนนติดลบในฝูงชน

“แต่! การลาดตระเวนย่อมมีความเสี่ยง! เราบังคับใครไปตายไม่ได้! ดังนั้น ผมตัดสินใจว่า ภารกิจนี้... ขอรับสมัครตามความสมัครใจ!”

สมัครใจ?

ฝูงชนเริ่มฮือฮาอีกรอบ

ใครมันจะไปสมัครใจไปตายวะ?

“แต่ว่า...”

“ในเมื่อเป็นการทำเพื่อหมู่บ้าน ก็ต้องมีรางวัลตอบแทน! ผมเสนอว่า การคัดเลือกครั้งนี้ จะให้โอกาสเป็นพิเศษสำหรับ... คนที่เป็นตัวถ่วงของหมู่บ้านก่อน!”

“พวกคุณทำคะแนนติดลบ ฉุดคะแนนรวมของหมู่บ้านลงเหว! ตอนนี้คือโอกาสทองที่จะไถ่โทษ!”

“ถ้าพวกคุณกล้าก้าวออกมาทำภารกิจลาดตระเวน ไม่ว่าคะแนนเก่าจะติดลบเท่าไหร่ ผม หลิวกั๋วต้ง ในนามตัวแทนคณะกรรมการหมู่บ้านชั่วคราว ขอสัญญาว่าจะล้างมลทินให้ทั้งหมด!”

“นี่ไม่เพียงแต่จะช่วยให้รอดจากการโดนสุ่มลบ เผลอๆ คะแนนวันนี้อาจพุ่งกระฉูดด้วยซ้ำ!”

“แถมถ้าใครรอดกลับมาได้ คุณคือวีรบุรุษของหมู่บ้าน! ต่อไปมีของกินของใช้ ผมให้สิทธิ์พวกคุณเลือกก่อน! ครอบครัวพวกคุณก็จะได้รับการดูแลอย่างดีที่สุด!”

ต้องยอมรับเลยว่า หลิวกั๋วต้งมีศิลปะในการพูดใช้ได้เลยทีเดียว

เอามีดจ่อคอหอย แล้วเอาน้ำผึ้งทาปลายมีดล่อไว้อีกที

สายตาทุกคู่พุ่งเป้าไปที่หวังเต๋อฟาและพวกพ้องทันที

หวังเต๋อฟาปากสั่นระริก เขาไม่มีทางเลือก

ไม่ไป… ภารกิจล่ม โอกาสโดนระบบลบยกครัวสูงลิ่ว

ไป… อย่างน้อยก็ยังมีลุ้นรอด

“ผะ... ผมไป...”

“เยี่ยม! หวังเต๋อฟา! ลูกผู้ชายตัวจริง!” หลิวกั๋วต้งรีบตะโกนเชิดชู กลัวมันเปลี่ยนใจ

“ผมขอแต่งตั้งให้หวังเต๋อฟา เป็นหัวหน้า ‘หน่วยสำรวจหน่วยแรกแห่งบลูเบย์เพนนินซูล่า’!”

หวังเต๋อฟาเข่าอ่อนแทบทรุด

หัวหน้าหน่วย?

นี่กะจะให้กูตายเร็วขึ้นใช่ไหมเนี่ย?!

พอมีคนแรก ก็มีคนที่สอง ที่สาม ตามมา...

ไม่นาน ผู้ชายสิบเก้าคนก็ก้าวออกมา

ทั้งหมดล้วนเป็นพวกคะแนนติดลบเมื่อวาน

พวกเขาไม่กล้าเสี่ยงดวง และยิ่งไม่กล้าฝากชีวิตไว้กับไอ้ระบบ “สุ่มลบ” บ้าบอนั่น

“ดีมาก! วีรบุรุษของเราพร้อมแล้ว! ‘หน่วยสำรวจหน่วยแรกแห่งบลูเบย์เพนนินซูล่า’ ก่อตั้งอย่างเป็นทางการ!”

เสียงปรบมือดังเปาะแปะดังขึ้นจากฝูงชน

มีทั้งความเห็นใจ เวทนา แต่ส่วนใหญ่คือความโล่งใจ

โล่งใจที่ไม่ใช่ตัวเองที่ต้องไปยืนตรงนั้น

หมิงเต้ายืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ จากด้านหลัง

หลิวกั๋วต้งเดินเกมได้สวย

นอกจากจะรับข้อเสนอของเขาแบบเนียนๆ ยังถือโอกาสเปลี่ยนพวกตัวถ่วงให้กลายเป็น “หน่วยกล้าตาย” ได้อย่างชอบธรรม แก้ปัญหาเรื่องคนขาด แถมยังได้บารมีเพิ่มอีกต่างหาก

ส่วนตัวมันเอง ก็ลอยตัวอยู่เหนือปัญหา ยืนหล่อๆ บนแท่นศีลธรรม

จังหวะนั้นเอง สายตาหลายคู่ก็ลอบมองมาที่หมิงเต้า

ทั้งหลิวกั๋วต้ง และพวกลูกหาบวัยกลางคนข้างกายเขา

แววตาเหล่านั้นไม่ได้มีแค่ความสงสัยใคร่รู้ แต่แฝงแววเชิญชวนอยู่ลึกๆ

คิดแผนได้รอบคอบขนาดนี้ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน แสดงว่าไอ้เด็กนี่หัวไวแถมยังใจเย็นจนน่ากลัว

คนแบบนี้ ถ้าดึงมาเป็นพวกได้...

หลายคนเริ่มวางแผนดึงหมิงเต้าเข้าพวกในใจ