บทที่ 13 ประกอบเครื่องกรองน้ำ

นับถอยหลังยี่สิบสี่ชั่วโมง!

หมิงเต้ายืนอึ้งมองฉากเหนือจริงตรงหน้า สมองถึงกับรวนไปชั่วขณะ

กลืนกิน... ที่แท้หมายความว่าแบบนี้เหรอ? เปลี่ยนหน้าต่างระบบของคนอื่นให้กลายเป็นของตัวเอง?

เขาไม่รู้เลยว่าหลังจากกลืนกินเสร็จแล้วจะเกิดความเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้นบ้าง แต่ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเขาว่า งานนี้มีแต่ได้กับได้ ไม่มีเสียแน่นอน!

นี่สินะ คือวิธีใช้งาน “หน้าต่างระบบก่อสร้าง” ที่แท้จริง!

งั้นทรัพยากรไร้เจ้าของที่กระจายอยู่ทั่วหมู่บ้านพวกนั้น ก็เสร็จเขาน่ะสิ...

พอคิดได้แบบนี้ ดวงตาของหมิงเต้าก็ลุกวาวด้วยความโลภ!

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป รีบหันหลังกลับ เดินจ้ำอ้าวไปที่ประตู แล้วเปิดประตูห้อง 201 ออก

ลอกการบ้าน!

เขาวิ่งขึ้นไปชั้นสาม ใช้วิธีการเดิมเปี๊ยบ ทุบกระจกห้องว่างเข้าไปอย่างป่าเถื่อน และก็เป็นไปตามคาด กลางห้องนั่งเล่นมี ‘หน้าต่างระบบก่อสร้าง’ ที่ขึ้นสถานะ ‘ไม่มีเจ้าของ’ ลอยเด่นเป็นสง่าอยู่เหมือนกัน!

เขายื่นมือออกไปทันที กะจะกดกลืนกินอีกรอบให้หนำใจ

ทว่า ทันทีที่ปลายนิ้วแตะโดนคำว่า ‘ผนวกรวมได้' หน้าต่างระบบกลับเด้งข้อความแจ้งเตือนใหม่ขึ้นมา

[การผนวกรวมกำลังคูลดาวน์ ไม่สามารถดำเนินการคำสั่งผนวกรวมใหม่ได้]

มีข้อจำกัดจริงๆ ด้วย

หมิงเต้าเข้าใจสถานการณ์ทันที แม้จะเสียดายนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ผิดหวังอะไร เขารู้ดีว่าโลภมากลาภจะหาย แค่กลืนกินสำเร็จไปอันหนึ่ง ก็ถือเป็นกำไรมหาศาลแล้ว

ช่วงแรกของการทะลุมิติ ทุกคนเริ่มต้นจากศูนย์ ใครรู้ข้อมูลมากกว่าคนนั้นก็ชนะ

เขาไม่ยอมแพ้ ในเมื่อตอนนี้ยังกลืนกินไม่ได้ ก็อย่ามัวเสียเวลา เขารีบลงมือค้นห้องนี้ทันที เป้าหมายชัดเจน... แผ่นกรองแอร์!

โชคไม่เข้าข้าง ห้องนี้ไม่มีเครื่องฟอกอากาศเหมือนกัน แต่เขาก็ยังชำนาญงาน แกะแอร์ในห้องนอนสองห้อง เอาฟองน้ำถ่านกัมมันต์ออกมาได้อย่างคล่องแคล่ว

ต่อด้วยชั้นสี่ ชั้นห้า...

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป หมิงเต้าปีนกลับออกมาทางหน้าต่างชั้นสอง

เป้สะพายหลังของเขาอัดแน่นจนแทบปริ ข้างในเต็มไปด้วยแผ่นกรองถ่านกัมมันต์สีดำ ประเมินคร่าวๆ ถ่านกัมมันต์ที่แกะได้จากแผ่นกรองพวกนี้ น้ำหนักรวมน่าจะเกินสองกิโลกรัมสบายๆ

วัสดุสำหรับทำเครื่องกรองน้ำ ครบจบในที่เดียว!

ที่สำคัญกว่านั้น เขาได้ยืนยันแล้วว่าในตึกนี้มีห้องว่างอย่างน้อยสิบกว่าห้อง และในห้องนั่งเล่นของทุกห้อง ก็มีหน้าต่างระบบก่อสร้างลอยเด่นรอให้เขาไป “กลืนกิน” อยู่เงียบๆ!

พวกนี้แหละ คือ “ทรัพย์สิน” ในอนาคตของเขา!

หมิงเต้ากอดถังน้ำไว้แนบอก กวาดสายตามองรอบตัวอย่างระแวดระวังเป็นครั้งสุดท้าย พอแน่ใจว่าไม่มีใครเห็นความเคลื่อนไหวของเขา ก็ย่อตัวลงต่ำ เดินเลาะไปตามเงาตึก มุ่งหน้ากลับบ้านอย่างรวดเร็ว

สายมากแล้ว ชาวบ้านส่วนใหญ่น่าจะตื่นกันแล้ว

......

“แกร๊ก”

การเดินขึ้นลงชั้นแปดนี่มันไม่ง่ายเลยจริงๆ

เมื่อก่อนมีลิฟต์ก็สบายไป ตอนนี้ต้องเดินขึ้นบันไดล้วนๆ เหงื่อท่วมหลังไปหมด

แถมน้ำอาบก็ไม่มี ตัวเหม็นหึ่งไปทั้งตัว

แต่ช่างเถอะ ไม่มีใครมาดมอยู่แล้ว จะหอมจะเหม็นก็ค่าเท่ากัน ขอแค่มีชีวิตรอดก็พอ

หมิงเต้ายืนหอบหายใจแฮ่กๆ

ทันทีที่เข้าห้องมาได้ เขาก็ล็อกประตูลงกลอนแน่นหนา แล้วดึงชะแลงจากเอวหลังออกมาขัดลูกบิดประตูไว้กับพื้น ทำมุมสามเหลี่ยมค้ำยันไว้อย่างแน่นหนา

ปลอดภัยแล้ว

มีแค่ในพื้นที่แคบๆ ที่สร้างจากคอนกรีตเสริมเหล็กและล็อกประตูหลายชั้นแห่งนี้เท่านั้น ที่ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้าง

หมิงเต้าเทถังน้ำพลาสติกในอ้อมกอดและเป้ใบหนักอึ้งลงบนพื้นห้องนั่งเล่น ข้าวของสารพัดอย่างกลิ้งหลุนๆ กระจายเต็มพื้น ส่งเสียงดังเคร้งคร้าง

ถังน้ำที่มีรอยแตก ท่อ PVC สั้นๆ ยาวๆ ทรายควอตซ์ครึ่งถุง เทปกาวกันน้ำม้วนใหม่เอี่ยม ประแจเลื่อน และแผ่นกรองถ่านกัมมันต์เปื้อนฝุ่นอีกสิบกว่าแผ่นที่แกะมาจากแอร์

ขั้นตอนแรก ซ่อมแซมภาชนะ

เขาหยิบเทปกาวกันน้ำสีเงินเทาออกมา ฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วแปะทับรอยร้าวยาวประมาณยี่สิบเซนติเมตรบนถังน้ำพลาสติกอย่างประณีต

เขาทำอย่างใจเย็น นิ้วมือกดรีดเทปกาวทุกตารางนิ้วให้แนบสนิทกับผิวถัง ไม่ให้มีฟองอากาศหลงเหลืออยู่แม้แต่นิดเดียว

หนึ่งชั้น สองชั้น สามชั้น... เขาแปะทับรอยร้าวทั้งด้านในและด้านนอกไปถึงห้าชั้น จนมั่นใจว่าต่อให้ใช้เล็บขูดก็ไม่มีทางหลุด ถึงได้พยักหน้าอย่างพอใจ

ขั้นตอนที่สอง ตัดท่อ

เขาดึงมีดพับอเนกประสงค์คมกริบออกมา กะระยะตามขนาดที่คิดไว้ในหัว แล้วตัดท่อ PVC ที่มีความยาวไม่เท่ากันให้ได้ขนาดที่ต้องการ พยายามไม่ให้เหลือเศษทิ้งขว้าง

ทุกอย่างพร้อมแล้ว

หมิงเต้าสูดหายใจเข้าลึก ล้วงเอาพิมพ์เขียวออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

กระดาษแผ่นนี้ หลังจากที่เขาเสกออกมาจากระบบเมื่อคืน มันก็กลายเป็นพิมพ์เขียวที่มีเนื้อสัมผัสเหมือนม้วนหนังสัตว์ เหนียวทนทาน บนนั้นวาดโครงสร้างเครื่องกรองน้ำไว้อย่างละเอียด

เขากางพิมพ์เขียวลงบนพื้นกลางห้อง

จากนั้น เขาก็เริ่มวางถังน้ำพลาสติกที่ซ่อมเสร็จแล้ว ท่อ PVC ที่ตัดเตรียมไว้ ทรายควอตซ์ครึ่งถุง แผ่นกรองถ่านกัมมันต์ทั้งหมด และอะไหล่อื่นๆ ลงไปบนพิมพ์เขียวทีละชิ้นอย่างระมัดระวัง

ฉากมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น!

ทันทีที่แผ่นกรองถ่านกัมมันต์ชิ้นสุดท้ายถูกวางลงบนพิมพ์เขียว กระดาษทั้งแผ่นก็เปล่งแสงสีขาวนวลตาออกมา!

วัสดุที่เป็นของจริงพวกนั้น เหมือนถูกพลังที่มองไม่เห็นยกขึ้น ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศอย่างช้าๆ

จากนั้น รูปร่างของพวกมันก็เริ่มเลือนราง ขอบเขตดูไม่ชัดเจน ก่อนจะถูกดูดเข้าไปในพิมพ์เขียวด้านล่าง!

เพียงแค่สิบกว่าวินาที วัสดุทั้งหมดบนพื้นก็ถูกพิมพ์เขียวดูดกลืนจนเกลี้ยง

แสงสว่างบนพิมพ์เขียวสว่างวาบขึ้นถึงขีดสุด!

“วูบ——”

เสียงวิ้งเบาๆ ดังขึ้น พร้อมกับแสงสีขาวเจิดจ้าที่ระเบิดออกมา!

หมิงเต้าหลับตาปี๋ ยกแขนขึ้นบังหน้าโดยสัญชาตญาณ

แสงสว่างมาเร็วเคลมเร็ว

พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เครื่องกรองน้ำแบบมือหมุนที่หน้าตาดูบ้านๆ แต่โครงสร้างครบถ้วนสมบูรณ์ ก็ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าเขาเรียบร้อยแล้ว

นี่แหละความเทพของพิมพ์เขียว ไม่ต้องมานั่งประกอบนั่งจูนให้ยุ่งยาก ขอแค่ของครบ ก็เสกออกมาให้เลย!

เครื่องกรองน้ำเครื่องนี้สูงประมาณครึ่งเมตร ตัวเครื่องหลักคือถังน้ำพลาสติกสีขาวที่เขาซ่อมมากับมือ ตอนนี้กลายเป็นถังเก็บน้ำไปแล้ว

ด้านข้างตัวถังมีท่อ PVC ขนาดต่างๆ เชื่อมต่อกันเป็นระบบกรองน้ำหมุนเวียนที่ซับซ้อน รอยต่อแนบสนิทไร้ที่ติ ดูไม่ออกเลยว่าเกิดจากการเอาเศษขยะมาปะติดปะต่อกัน

ที่ด้านล่างสุดของเครื่อง มีท่อน้ำเล็กๆ ยื่นออกมา ปลายท่อติดตั้งวาล์วเปิดปิดขนาดกะทัดรัดไว้ให้อย่างดี

สำเร็จ!