บทที่ 12 หน้าต่างระบบที่กลืนกินได้!

หมิงเต้าอุ้มถังน้ำพลาสติกสูงครึ่งตัว เดินย่อตัวย่องออกมาจากทางเข้าโรงรถใต้ดินตึก 14

วัสดุหัวใจหลักของเครื่องกรองน้ำ ขาดแค่อย่างเดียว... ถ่านกัมมันต์

เดิมทีเขากะว่าจะพอแค่นี้ แล้วขนของสงครามพวกนี้กลับไปที่ “เซฟเฮาส์” บนชั้นแปดก่อน

เพราะเหตุการณ์ในโรงรถเมื่อครู่เป็นเหมือนระฆังเตือนสติเขาว่า คนที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอดอย่างหลี่เหล่าซาน ไม่ได้มีแค่คนเดียวแน่ๆ

ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเดินเลาะไปตามเงามืดของกำแพงเพื่อกลับตึก จู่ๆ ผีห่าซาตานตนไหนไม่รู้ก็ดลใจให้เขาเงยหน้าขึ้นมองตึก 14 ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า

ตึกทั้งหลังมืดสนิท ไม่มีแสงไฟเล็ดลอดออกมาแม้แต่ห้องเดียว

ที่นี่เป็นตึกริมสุดของหมู่บ้าน อัตราการเข้าพักแทบจะเป็นศูนย์ ส่วนใหญ่เป็นห้องว่างที่เพิ่งตกแต่งเสร็จและยังไม่ได้เปิดระบายอากาศ

ห้องว่าง... เพิ่งตกแต่งเสร็จ...

ความคิดหนึ่งแล่นปราดเข้ามาในหัวหมิงเต้า!

ฟอร์มัลดีไฮด์!

บ้านที่เพิ่งตกแต่งเสร็จ สิ่งที่น่าปวดหัวที่สุดคือสารฟอร์มัลดีไฮด์เกินมาตรฐาน! แล้ววิธีกำจัดที่นิยมที่สุดคืออะไร? นอกจากการเปิดหน้าต่างระบายอากาศ ก็คือการใช้ถุงถ่านกัมมันต์และ... เครื่องฟอกอากาศ!

เครื่องฟอกอากาศสมัยใหม่แทบทุกรุ่น ไส้กรองหลักของมันต้องมีชั้นถ่านกัมมันต์เป็นส่วนประกอบเสมอ!

คิดได้ดังนั้น ดวงตาของหมิงเต้าก็ลุกวาว

เขาก้มมองถังน้ำเทอะทะในอ้อมแขน สลับกับมองประตูทางเข้าตึก 14 ที่ปิดสนิท แผนการบ้าบิ่นแผนหนึ่งก่อตัวขึ้นในใจทันที

ไม่รอช้า เขารีบเอาถังน้ำและกระเป๋าเป้ไปซ่อนไว้ในพุ่มไม้สูงครึ่งคนข้างทาง ใช้กิ่งไม้ใบหญ้าปิดอำพรางไว้อย่างดี

จัดการเสร็จสรรพ เขาปัดฝุ่นที่มือ ดึงชะแลงยาวครึ่งเมตรจากเอวด้านหลังออกมา กระชับไว้ในมือแน่น แล้วเดินตรงดิ่งไปยังประตูทางเข้าตึก 14 ที่มืดมิดราวกับถ้ำ

ประตูทางเข้าไม่ได้ล็อค แค่ผลักเบาๆ ก็เปิดออก

กลิ่นสีฉุนกึกพุ่งเข้าจมูก ทำเอาเขาต้องขมวดคิ้ว

เพิ่งตกแต่งเสร็จจริงๆ ด้วย

โถงทางเดินว่างเปล่าไร้ผู้คน แม้แต่ร่องรอยการอยู่อาศัยก็น้อยจนแทบไม่มี

วิธีดูว่าห้องไหนมีคนอยู่หรือไม่นั้นง่ายนิดเดียว หนึ่งดูว่าหน้าประตูมีพรมเช็ดเท้าที่ผ่านการใช้งานไหม สองดูว่าข้างประตูมีชั้นวางรองเท้าหรือของใช้อื่นๆ วางระเกะระกะหรือเปล่า

หมิงเต้าเริ่มเดินสำรวจจากชั้นหนึ่งขึ้นไป

ห้องพักสองห้องที่ชั้นหนึ่ง หน้าประตูสะอาดเอี่ยมอ่อง ไม่มีแม้แต่ฝุ่นจับ

ชั้นสอง ก็เหมือนกัน

ชั้นสาม ก็ยังว่างเปล่า

เยี่ยม!

เขาใจชื้นขึ้นมาทันที หันหลังเดินกลับลงมาที่ชั้นสอง

ข้างบันไดทางขึ้นชั้นสอง มีระเบียงปูนยื่นออกไปข้างนอกกว้างประมาณสองเมตร น่าจะเอาไว้สำหรับวางคอมเพรสเซอร์แอร์ เขาสำรวจดูลาดเลาแล้วก็ปีนข้ามออกไปได้อย่างง่ายดาย

พอยืนบนระเบียงปูน ด้านซ้ายมือมีหน้าต่างบานหนึ่งตรงกับตัวเขาพอดี มันเป็นหน้าต่างบานเล็กของห้องครัว ดูเหมือนจะเป็นบานติดตาย ไม่มีมือจับ เปิดจากข้างนอกไม่ได้

เขาแนบหน้ากับกระจก อาศัยแสงสลัวยามเช้าที่เริ่มสว่างขึ้นส่องดูข้างใน

ในห้องครัวห้อง 201 ตู้บิ้วอินชุดใหม่เอี่ยมยังแปะฟิล์มกันรอยสีฟ้าอยู่เลย

มองทะลุประตูห้องครัวเข้าไป เห็นชุดโซฟาผ้าใหม่กิ๊กวางอยู่ในห้องนั่งเล่น บนโซฟายังมีพลาสติกกันฝุ่นคลุมอยู่

ไม่มีคนอยู่จริงๆ ด้วย!

หมิงเต้าไม่ลังเลอีกต่อไปเขากัดฟัน ยกชะแลงในมือขึ้น

เขาไม่ได้เลือกทุบเปรี้ยงลงไปกลางกระจก แบบนั้นเสียงดังเกินไป แถมเศษกระจกจะกระเด็นเข้าไปข้างใน ทิ้งร่องรอยที่ยากจะเก็บกวาด เขาเล็งไปที่มุมกระจกทั้งสี่ด้าน

“เคร้ง!”

ปลายแหลมของชะแลงเคาะลงไปที่ขอบกระจกมุมขวาบนอย่างแม่นยำ

เสียงแตกเบาๆ ดังขึ้น รอยร้าววิ่งปราดออกจากจุดที่กระแทกทันที

“เคร้ง!”

“เคร้ง!”

“เคร้ง!”

เขาขยับมืออย่างรวดเร็ว เคาะไล่ไปตามมุมที่เหลืออีกสามมุม

พอไร้มุมยึดเกาะ เขาใช้ด้านแบนของชะแลงงัดเบาๆ ตามรอยร้าว กระจกทั้งแผ่นก็ร่วงกราวลงไปข้างในอย่างเงียบเชียบ

หมิงเต้ากวาดเศษกระจกที่ค้างอยู่บนกรอบหน้าต่างออกจนเกลี้ยง พอแน่ใจว่าจะไม่บาดเนื้อตัวแน่แล้ว ก็เอามือยันขอบหน้าต่าง พลิกตัวมุดเข้าไปอย่างคล่องแคล่ว

ทันทีที่เท้าแตะพื้น เขารีบกวาดตามองรอบตัวอย่างระแวดระวัง

ปลอดภัย!

เขาไม่เสียเวลาในห้องครัว เดินตัดผ่านโถงทางเดิน เริ่มค้นหาทีละห้อง

ห้องนอนใหญ่... ห้องนอนเล็ก... ห้องทำงาน...

ผลลัพธ์ทำเอาเขาผิดหวังนิดหน่อย อย่าว่าแต่เครื่องฟอกอากาศเลย แม้แต่ถุงถ่านกัมมันต์สักถุงก็ไม่เจอ สงสัยเจ้าของห้องยังไม่ได้ซื้อของพวกนี้เข้ามา

จังหวะที่เขากำลังจะถอดใจ กะว่าจะไปลองเสี่ยงดวงดูในห้องเก็บของเป็นห้องสุดท้าย สายตาก็เหลือบไปเห็นของสิ่งหนึ่งที่ติดอยู่บนผนังทุกห้อง... แอร์!

เดี๋ยวนะ!

แอร์!

หมิงเต้าชะงักกึก รายละเอียดเล็กๆ ที่มองข้ามไปผุดขึ้นมาในสมอง

แอร์รุ่นใหม่ๆ เดี๋ยวนี้มักจะมีฟังก์ชั่นฟอกอากาศในตัว บนแผ่นกรองฝุ่นข้างในมักจะมีชั้นฟองน้ำถ่านกัมมันต์ติดมาด้วย หรือไม่ก็มีแผ่นกรองถ่านกัมมันต์แยกต่างหากมาให้เลย!

คิดได้ดังนั้น ประกายความหวังก็จุดติดขึ้นมาอีกครั้ง

เขารีบจ้ำอ้าวไปที่ห้องนอนใหญ่ ลากเก้าอี้กินข้าวมาปีนขึ้นไป ชะแลงในมือได้ออกโรงอีกรอบ ปลายแบนสอดเข้าไปในร่องเขี้ยวล็อคของหน้ากากแอร์แล้วงัดเบาๆ

“แกร๊ก”

เสียงพลาสติกดีดตัวออก หน้ากากสีขาวเปิดอ้า เผยให้เห็นแผ่นกรองฝุ่นที่ซ้อนกันอยู่ข้างใน

เขาล้วงมือเข้าไป ดึงแผ่นกรองฝุ่นชั้นนอกสุดออกมา และที่ด้านหลังของมัน... มีวัสดุสีดำลักษณะเหมือนฟองน้ำตาข่ายซ่อนอยู่จริงๆ!

นี่แหละ!

ฟองน้ำถ่านกัมมันต์!

หมิงเต้าลิงโลดใจ รีบดึงแผ่นกรองสีดำนั่นออกมาทันที จากนั้นก็ใช้วิธีเดิมจัดการกับแอร์ในห้องนอนเล็ก ได้มาอีกแผ่น

แม้แผ่นกรองสองชิ้นนี้จะไม่ใหญ่มาก แต่ปริมาณถ่านกัมมันต์ก็น่าจะไม่น้อยเขาลองชั่งน้ำหนักในมือดู กะคร่าวๆ แล้วยังห่างจากสองกิโลที่เขียนไว้ในแบบแปลนอยู่พอสมควร แต่อย่างน้อยก็แก้ปัญหาเรื่อง “มีหรือไม่มี” ไปได้ก่อน

หลังจากค้นห้องนอนทั้งสองห้องจนพรุนและไม่เจอของมีค่าอื่นอีก เขาก็เตรียมตัวจะกลับทางเดิมผ่านห้องนั่งเล่น แต่แล้ว... ฝีเท้าของเขากลับต้องหยุดชะงัก แข็งทื่ออยู่กับที่!

ดวงตาจ้องเขม็งไปที่กลางห้องนั่งเล่น

ตรงนั้น...

ตรงนั้นดันมีหน้าต่างแสงสีฟ้าจางๆ ลอยคว้างอยู่เหมือนกัน!

เหมือนกับอันที่อยู่บ้านเขาเปี๊ยบ!

หน้าต่างระบบก่อสร้าง!!!

ที่นี่ก็มีหน้าต่างระบบก่อสร้าง!

ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลัง

หรือว่า... หน้าต่างระบบก่อสร้างจะเป็นไอเทมพื้นฐานที่มีกันทุกบ้าน? แล้วระบบสรุปผลเมื่อคืนล่ะ? มีกันทุกคนเลยหรือเปล่า?

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ไอ้สิ่งที่เขาคิดว่าเป็น “ความได้เปรียบ” ก็กลายเป็นเรื่องตลกน่ะสิ?

ไม่... ไม่ใช่!

เขานึกถึงคำประเมินและคะแนนรวม 17 คะแนนเมื่อคืนขึ้นมาทันที

เว้นเสียแต่ว่า... ระบบของคนอื่นจะไม่เหมือนกับของเขา? หรือว่าหน้าต่างระบบก่อสร้างกับระบบสรุปผลจะเป็นคนละส่วนกัน?

คำถามนับร้อยระเบิดขึ้นในหัว

เขาข่มความตื่นตระหนกในใจ แล้วเดินเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เขายื่นมือออกไป ลองแตะหน้าต่างแสงสีฟ้านั้นดู เหมือนกับที่บ้านเขา ปลายนิ้วทะลุผ่านไปอย่างไร้แรงต้าน ราวกับภาพฉายโฮโลแกรม

แต่ครั้งนี้ ทันทีที่ฝ่ามือของเขาทาบทับลงบนม่านแสง เนื้อหาบนหน้าจอกลับเปลี่ยนไป!

ตัวอักษร [หน้าต่างระบบก่อสร้าง] สี่ตัวใหญ่ที่อยู่ตรงกลางเลื่อนขึ้นไปข้างบน ด้านล่างปรากฏข้อความใหม่ขึ้นมาสองบรรทัด

[ไม่มีเจ้าของ]

[ผนวกรวมได้]

ผนวกรวมได้?

รูม่านตาของหมิงเต้าหดเกร็ง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว เขาเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่

นี่มันหมายความว่าไง?

นิ้วชี้ของเขายื่นออกไปโดยสัญชาตญาณ กดเบาๆ ลงบนคำว่า ‘ผนวกรวมได้’ ที่ส่องแสงสีน้ำเงินวูบวาบอยู่นั้น

ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนตัวอักษร ความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นฉับพลัน!

หน้าต่างระบบก่อสร้างที่เดิมทีลอยอยู่ในห้องนั่งเล่นบ้านเขา จู่ๆ ก็โผล่พรวดขึ้นมาข้างกายเขาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย!

แล้วพุ่งเข้าใส่หน้าต่างระบบก่อสร้างของห้อง 201 ตรงหน้าทันที!

หน้าต่างทั้งสองเริ่มซ้อนทับกัน จนในที่สุดก็หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว กลายเป็นหน้าต่างบานใหม่

และที่ตรงกลางของหน้าต่างบานนั้น ตัวเลขนับถอยหลังแถวหนึ่งก็เด้งขึ้นมาอย่างกะทันหัน

[23:59:59]

[23:59:58]