บทที่ 2 เปิดกล่องสุ่ม

นาฬิกายังคงนับถอยหลังต่อไป

นั่นหมายความว่าในอีกสิบสี่ชั่วโมงกว่าๆ “หน้าต่างระบบก่อสร้าง” อันนี้ก็เป็นแค่ของประดับ เป็นความหวังที่มองเห็นแต่จับต้องไม่ได้

เขาสูดหายใจลึก ความหวังน่ะเป็นเรื่องของอนาคต แต่วิกฤตมันอยู่ตรงหน้าแล้ว

เขาคิดไว้ชัดเจนมาก วิกฤตที่แท้จริงไม่ใช่ตอนนี้ แต่เป็นอีกสามวัน หรือหนึ่งอาทิตย์หลังจากนี้ต่างหาก

เมื่อเสบียงอาหารของทุกบ้านหมดเกลี้ยง เมื่อความหิวโหยครอบงำสติปัญญา ลองจินตนาการดูสิว่าเกาะร้างเล็กๆ แห่งนี้จะกลายสภาพเป็นยังไง

ดังนั้นต้องฉวยโอกาสตอนนี้ ตอนที่ทุกคนยังมีความหวังลมๆ แล้งๆ หลงเหลืออยู่ ตอนที่ระเบียบสังคมยังไม่พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ รวบรวมเสบียงให้ได้มากที่สุด!

เวลาคือชีวิต

พอคิดได้ดังนั้น หมิงเต้าก็เลิกสนใจหน้าต่างระบบ แล้วหันกลับมาโฟกัสที่ปัญหาการเอาชีวิตรอด

เป้าหมายของเขามีสองอย่าง

อย่างแรก ตู้พัสดุเฟิงเฉาของหมู่บ้าน

“บลูเบย์เพนนินซูล่า” เป็นหมู่บ้านขนาดกลางค่อนไปทางใหญ่ แค่ตึกสูงก็มีตั้ง 15 ตึก โซนเหนือยังมีบ้านเดี่ยวตั้งกระจัดกระจายอยู่อีกนิดหน่อย

แต่ที่นี่เป็นย่านใหม่ อัตราการเข้าอยู่ยังไม่สูง ตีให้เต็มที่ก็ประมาณพันกว่าครัวเรือน ถ้าคิดบ้านละสามคน ทั้งหมู่บ้านก็น่าจะมีคนราวๆ สามพันคน

ตอนเช่าห้อง เขาเลือกที่นี่เพราะสิ่งอำนวยความสะดวกใหม่และสภาพแวดล้อมดี

แต่ตอนนี้ ไอพวกนี้แหละที่จะกลายเป็นยันต์สั่งตาย

ปากท้องสามพันชีวิต ต้องใช้น้ำและอาหารวันละเท่าไหร่?

ตัวเลขมหาศาล

เสบียงของแต่ละบ้านอาจจะอยู่ได้ไม่กี่วัน อย่างมากก็อาทิตย์สองอาทิตย์

แล้วหลังจากนั้นล่ะ?

ถ้าไม่มีปัญญาออกไปล่าสัตว์ในป่าประหลาดข้างนอก การปล้นชิงและความโกลาหลภายในหมู่บ้าน เป็นจุดจบที่แทบจะฟันธงได้เลย

จะให้ไปเคาะประตูขอทีละบ้านเหรอ?

โง่บรม

เสียเวลา เสี่ยงเกินไป แถมตอนนี้ใครบ้างไม่ล็อกประตูแน่นหนา? ชะแลงของเขางัดตู้พัสดุได้ แต่งัดประตูนิรภัยหนาเตอะไม่ได้หรอกนะ

งั้นตู้พัสดุเฟิงเฉาก็คือคำตอบที่ดีที่สุด

ไอ้ตู้นั่นก็เหมือนกล่องสุ่มที่รอคนมาเปิด ข้างในมีสากกะเบือยันเรือรบ แต่โอกาสที่จะเจออาหารหรือของใช้จำเป็นก็สูงลิบลิ่ว!

เป้าหมายที่สอง คือลานจอดรถใต้ดิน

หลายบ้านชอบเอาของใช้ไม่จำเป็นหรือเสบียงสำรองไปกองไว้ในโรงรถ โรงรถบางที่ก็เปิดโล่ง บางที่ก็ติดประตูม้วนง่ายๆ

ขอแค่ตั้งใจหา รับรองว่าต้องเจอของดีแน่

ความคิดชัดเจน แผนการรัดกุม

หมิงเต้าไม่รอช้า

เขาดึงชะแลงเหล็กกล้ายาวครึ่งเมตรออกจากเอวด้านหลัง แล้วเสียบกลับเข้าไปใหม่ ปรับตำแหน่งให้ถนัดมือที่สุด

มือขวากำมีดพับอเนกประสงค์ไว้แน่น ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

เปิดประตู ล็อกห้อง

รวดเร็วแม่นยำ

ร่างของเขาหายลับไปในเงามืดสลัวของโถงทางเดิน เป้าหมายคือ—ตู้พัสดุข้างห้องไฟฟ้าตึกเก้า!

เปิดกล่องสุ่ม!

...

ทั้งหมู่บ้านบลูเบย์เพนนินซูล่ามีจุดตั้งตู้พัสดุเฟิงเฉาอยู่สามจุด

จุดใหญ่ที่สุด อยู่ข้างป้อมยามหน้าประตูใหญ่หมู่บ้าน คนพลุกพล่านที่สุด ตอนนี้มีคนกลุ่มใหญ่กำลังมุงกันอยู่ พยายามใช้มือถือต่อเน็ตที่ล่มไปชาตินึงแล้ว

จุดที่สอง อยู่ลึกเข้าไปในโซนบ้านเดี่ยว ไกลเกินไป แถมสถานการณ์ในโซนบ้านเดี่ยวก็ยังไม่ชัดเจน พวกคนรวยมีลูกไม้เยอะแยะจะตาย บุ่มบ่ามเข้าไปคงไม่ใช่เรื่องฉลาด

จุดที่สาม อยู่ข้างห้องไฟฟ้าหน้าตึกเก้านี่เอง ค่อนข้างลับตาคน ห่างไกลฝูงชน

หมิงเต้าย่อตัวลงต่ำ วิ่งเหยาะๆ แนบไปกับเงาตึกและแนวพุ่มไม้ เขาเลี่ยงพวกชาวบ้านที่เดินเหม่อลอยอยู่บนถนนสายหลักมาได้ ไม่นานก็ถึงที่หมาย

ตู้เหล็กสีเขียวขี้ม้าตั้งเรียงรายอยู่ข้างกำแพง ไม่มีคน!

เยี่ยม!

หมิงเต้าไม่เสียเวลา กวาดตามองรอบๆ อย่างรวดเร็ว พอเห็นว่าทางสะดวก ก็พุ่งเข้าไปทันที

เขาเลือกตู้ขนาดกลางตู้หนึ่ง

ปลายแบนๆ ของชะแลงเสียบเข้าไปในร่องประตูตู้ได้อย่างแม่นยำ

ขบแน่นกับแผ่นเหล็ก

เขาสูดหายใจลึก ทิ้งน้ำหนักตัว กดข้อมือลง ทุ่มแรงทั้งหมดไปที่ปลายชะแลง!

“เอี๊ยดดด——”

ตัวล็อกประตูตู้ปูดโปนออกมาให้เห็นด้วยตาเปล่า

มีหวัง!

ตาของหมิงเต้าเป็นประกายวาบ ไม่ดึงชะแลงออก แต่ออกแรงบิดข้อมืออีกครั้ง งัดออกในมุมที่ได้เปรียบสุดๆ!

“แกร๊ก!”

ประตูตู้เด้งผัวะออกมาครึ่งนิ้ว

สำเร็จ!

หมิงเต้าลิงโลดในใจ วิธีนี้ได้ผลจริงๆ ด้วย!

เขารีบกระชากประตูตู้เปิดออก ข้างในมีกล่องกระดาษขนาดเท่ากำปั้นวางอยู่

ฉีกกล่องออก เผยให้เห็นกล่องสีทองที่คุ้นเคย

ช็อกโกแลตเฟอเรโร่

แบบสิบหกชิ้น

หมิงเต้าหยิบกล่องขึ้นมา ยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ

ในยุคสงบสุขมันก็แค่ขนมธรรมดา แต่ตอนนี้ นี่มันของช่วยชีวิตชัดๆ!

ช็อกโกแลตคืออาหารที่ให้พลังงานสูง ประกอบด้วยโกโก้ น้ำตาล และไขมัน ช่วยเติมน้ำตาลและแคลอรี่ให้ร่างกายได้อย่างรวดเร็ว รักษาพละกำลัง ในการเอาชีวิตรอดวันสิ้นโลก ช็อกโกแลตคำเดียวอาจยื้อชีวิตได้ในนาทีวิกฤต

ที่สำคัญกว่านั้น มันกระตุ้นสมองให้หลั่งโดพามีน

ในสภาพแวดล้อมที่สิ้นหวังแบบนี้ ความสุขเล็กๆ น้อยๆ จากรสหวาน คือเสาหลักทางใจที่จะประคองให้คนเรามีชีวิตอยู่ต่อไปได้

เปิดประเดิมได้สวย!

หมิงเต้าไม่รอช้า ยัดช็อกโกแลตลงในเป้สะพายหลังทันที

เป้ใบไม่ใหญ่ แต่พอใส่ของที่กะว่าจะได้วันนี้

เขาไม่หยุดพัก สายตาเล็งไปที่ตู้ถัดไป

ต้องรีบเปิด “กล่องสุ่ม” พวกนี้ให้ได้มากที่สุด ก่อนที่คนอื่นจะตั้งสติได้

ตู้ที่สอง

“แกร๊ก!”

คราวนี้มีประสบการณ์แล้ว ท่าทางเลยคล่องแคล่วขึ้น

ข้างในเป็นกล่องกระดาษใบเล็ก ลองเขย่าดู น้ำหนักใช้ได้

ฉีกเทปกาวออก ตาของหมิงเต้าลุกวาว

บิสกิตอัดแท่งเต็มกล่อง!

ห่อสีเขียวทหาร ยี่สิบห่อ ห่อละสี่ชิ้น ไอ้นี่แคลอรี่สูง ปริมาณน้อย เก็บง่าย สุดยอดอาหารฉุกเฉิน!

“เชี่ยเอ๊ย!”

“วันนี้ดวงดีชิบเป๋ง!”

รวยเละ!

ตู้ที่สาม

“แกร๊ก!”

รองเท้ากีฬาไนกี้คู่ใหม่เอี่ยม

เบอร์ 36

เล็กไป หมิงเต้าเบ้ปาก ปิดประตูตู้ทิ้ง ของแบบนี้ตอนนี้ยังไม่จำเป็น

ตู้ที่สี่... ตู้ที่ห้า...

ว่างเปล่า!

ตู้ที่หก... ตู้ที่เจ็ด...

เขาทำท่างัดประตูซ้ำๆ เหมือนหุ่นยนต์

โฟมล้างหน้าผู้ชายหนึ่งหลอด

ชุดเดรสผู้หญิงหนึ่งชุด

หนังสือ “ห้าปีเกาเข่า สามปีโมนี” (รวมข้อสอบเข้ามหาลัย) หนึ่งเล่ม

...

พัสดุส่วนใหญ่เป็นของไร้สาระ แต่เขาไม่สน

การเปิดกล่องสุ่มมันเป็นเรื่องของความน่าจะเป็น ขอแค่เปิดเยอะเข้าไว้ เดี๋ยวก็เจอของดีเอง

“แกร๊ก-”

ประตูตู้เด้งออกอีกบาน

ข้างในเป็นถุงกระดาษคราฟท์หนาๆ

หมิงเต้าล้วงมือเข้าไปคลำ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นพิลึกกึกกือ

เขาหยิบถุงออกมาเปิดดู ข้างในเป็นผ้าอนามัย... ห้าห่อใหญ่

แถมมาครบเซ็ต ทั้งแบบกลางวัน กลางคืน ยาวพิเศษ แผ่นอนามัย

“...”

หมิงเต้าเงียบไปครึ่งวินาที

ถึงเขาจะไม่ได้ใช้ แต่ของแบบนี้ในวันสิ้นโลก คือสกุลเงินชั้นดี

คุณสมบัติซึมซับและปลอดเชื้อของมัน ทำให้ใช้ทำแผลได้ดีกว่าผ้าก๊อซธรรมดาซะอีก

เก็บ!

เขาไม่เกรงใจ ยัดผ้าอนามัยทั้งห้าห่อลงในเป้ที่เริ่มตุงไปครึ่งใบ

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าและเสียงคุยกันก็ดังแว่วมาจากมุมตึกไม่ไกล

“...ฉันว่าตรงนั้นเหมือนมีอะไรขยับนะ”

“ไปดูซิ!”

หมิงเต้าใจหายวาบ หยุดชะงักทันที

เขารีบนั่งยองๆ ซ่อนตัวในเงามืดตรงมุมตู้พัสดุ มือกรำชะแลงแน่น

หัวใจเต้นรัวเร็วขึ้นมาในบัดดล