บทที่ 6 รากวิญญาณเทียม สิ่งที่เฉินฉางเซิงได้รับโดยไม่คาดคิด

บทที่ 6 รากวิญญาณเทียม สิ่งที่เฉินฉางเซิงได้รับโดยไม่คาดคิด

เฉินฉางเซิงเช็ดคราบเลือดออก เย็บเศษเนื้อที่ขาดแยกให้เรียบร้อย

จากนั้นถอดเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นของศพออก แล้วเปลี่ยนเป็นชุดไว้ทุกข์ใหม่เอี่ยม

เขาจัดแต่งร่างของศพตรงหน้าอย่างใจเย็น รอบคอบในทุกขั้นตอน ประหนึ่งทำพิธีศพด้วยความเคารพ

ครึ่งชั่วยามผ่านไป หน้าตาของผู้ตายก็ค่อย ๆ คืนสภาพจนใกล้เคียงกับเมื่อยังมีชีวิต แม้แต่ฟันที่หลุดกระจัดกระจายก็ถูกเฉินฉางเซิงเก็บรวบรวมจนครบ

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เฉินฉางเซิงก็ใช้มือขวาตบลงบนถุงหนังสัตว์ที่เอว

พลันปรากฏโลงศพคุณภาพดีใบหนึ่งขึ้นตรงหน้า

เมื่อวางร่างศพลงในโลงเสร็จ เฉินฉางเซิงก็เริ่มใช้เข็มทิศค้นหาฮวงซุ้ยที่เหมาะสมในบริเวณรอบ ๆ

ขุดหลุม ยกโลง ฝังศพ แม้จะมีเณรน้อยช่วยอยู่ข้าง ๆ เขาก็ยังใช้เวลานานถึงสองชั่วยามกว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จ

ทว่าเมื่อถึงขั้นตอนการตั้งป้ายหลุมศพ เฉินฉางเซิงกลับหยุดมือลง

“เณรน้อย การตั้งป้ายหลุมศพต้องรู้ชื่อของผู้ตาย แล้วยังต้องเขียนชื่อผู้ตั้งป้ายลงไปด้วย”

“เขาชื่ออะไร?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เณรน้อยก็พนมมือแล้วกล่าวว่า “ท่านผู้นี้เป็นประมุขแห่งนิกายเทียนม๋อ ฉายาว่าบรรพชนโลหิตมารส่วนชื่อจริงไม่มีใครล่วงรู้”

“สำหรับผู้ตั้งป้าย ก็ให้ท่านตัดสินใจเอาเองเถิด”

“เณรน้อยมีข้อห้ามจากกฎของวัด จึงไม่อาจตั้งป้ายหลุมศพให้แก่เขาได้”

เมื่อได้คำตอบนี้ เฉินฉางเซิงก็ขมุบขมิบปากเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เขียนลงบนป้ายศพว่า

“บรรพชนโลหิตมารแห่งนิกายเทียนม๋อฝังอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ผู้ส่งศพฝัง”

เมื่อเห็นข้อความบนป้าย เณรน้อยก็ถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า “ท่าน...ใช้ฉายาว่าผู้ส่งศพฝังงั้นหรือ?”

“ใช่แล้ว!”

“ข้าขายโลงศพ เก็บศพให้คน แล้วก็ฝังศพ ถ้าไม่เรียกว่าผู้ส่งศพฝัง จะให้เรียกว่าอะไรล่ะ?”

พูดจบ เฉินฉางเซิงก็หันหลังเดินจากไปพลางโบกมือกล่าว

“หน้าที่ของข้าจบแล้ว ขอตัวก่อน”

“ถ้าในอนาคตมีเรื่องแบบนี้อีก อย่าลืมมาหาข้าล่ะ”

เณรน้อยมองตามแผ่นหลังของเฉินฉางเซิงไปอย่างครุ่นคิด

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับคนแปลกประหลาดถึงเพียงนี้

คนผู้นี้มีอะไรบางอย่างที่บรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

...

เมืองเล็กหลิงหลง

หลังกลับถึงร้านขายโลงของตนเอง เฉินฉางเซิงก็รีบปิดประตูร้าน แล้วหันมามองฟันซี่หนึ่งในมือตนด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น

ฟันซี่นี้เขาได้มาจากร่างของบรรพชนโลหิตมาร

ตอนแรกดูเผิน ๆ ก็ไม่ต่างจากฟันธรรมดา ทว่าหากเพ่งดูอย่างถี่ถ้วนก็จะเห็นว่า มีลวดลายค่ายกลขนาดเล็กสลักอยู่บนผิว

หากไม่ใช่เพราะเฉินฉางเซิงเป็นคนแต่งศพให้บรรพชนโลหิตมารด้วยตนเอง แม้จะคิดจนหัวแตกเขาก็คงไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า ฟันยังสามารถซุกซ่อนอะไรไว้ได้ด้วย

หลังพินิจอยู่ครู่หนึ่ง เฉินฉางเซิงก็ลูบคางพึมพำ

“ดูจากลวดลายแล้วน่าจะเป็นค่ายกลประเภทกักเก็บ...บรรพชนโลหิตมารถึงกับลงทุนขนาดนี้ ของที่อยู่ในนี้คงไม่ธรรมดาแน่”

พูดจบ เฉินฉางเซิงก็สะบัดมือขวาออกมาคราหนึ่ง ทันใดนั้นก็ปรากฏตำราหนาเตอะกว่าสิบเล่มวางเรียงรายอยู่ตรงหน้า

ตำราเหล่านี้ล้วนเกี่ยวข้องกับค่ายกลทั้งสิ้น

พรสวรรค์ด้านการฝึกตนของเฉินฉางเซิงเรียกได้ว่าเลวร้ายถึงขีดสุด ตลอดห้าสิบปีที่ผ่านมา เขาเพิ่งจะฝึกถึงขั้นชำระปราณชั้นสามเท่านั้น

ระดับพลังเช่นนี้ สำหรับผู้มีพรสวรรค์ แค่ใช้เวลากินข้าวก็บรรลุได้แล้ว

เมื่อมั่นใจว่าตนไม่มีพรสวรรค์ในการฝึกตนจริง ๆ เฉินฉางเซิงจึงเบนความสนใจไปยังศาสตร์ค่ายกลและการหลอมโอสถแทน

เพราะศาสตร์เหล่านี้สามารถสั่งสมประสบการณ์ได้และสิ่งที่ต้องใช้เวลาสั่งสมก็เป็นสิ่งที่เขาชื่นชอบที่สุด

เขาจุดตะเกียงน้ำมัน แล้วเริ่มต้นศึกษาค่ายกลบนฟันซี่นั้นทันที

...

แม้เฉินฉางเซิงจะศึกษามาเพียงพื้นฐานของศาสตร์ค่ายกลและแม้ค่ายกลที่บรรพชนโลหิตมารทิ้งไว้จะชั้นสูงเพียงใด

แต่ทั้งหมดนั้นก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาเลยเพราะเฉินฉางเซิงมีชีวิตที่ยืนยาว

หนึ่งวันไม่พอก็ใช้หนึ่งเดือน หนึ่งเดือนไม่พอก็หนึ่งปี

ตราบใดที่ไม่ยอมแพ้ ค่ายกลบนฟันซี่นี้ย่อมถูกเขาลบล้างได้ในที่สุด

...

สามเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตลอดช่วงเวลานั้นเฉินฉางเซิงแทบไม่ก้าวเท้าออกจากร้านเลย

ก็ยังดีที่ร้านขายโลงของเขาโดยปกติแทบไม่มีลูกค้า ไม่เช่นนั้นคงเป็นที่สังเกตของผู้คน

“ฮู้~”

เฉินฉางเซิงถอนหายใจยาว แล้วขยับร่างกายที่แข็งขืนจากการนั่งนาน

หลังจากใช้เวลาสามเดือน เขาก็สามารถลบล้างค่ายกลของบรรพชนโลหิตมารได้สำเร็จ

“รากวิญญาณเทียม?”

เฉินฉางเซิงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เมื่อเห็นชื่อหนังสือที่อยู่ในมือ

รากวิญญาณเป็นรากฐานของผู้ฝึกตน เป็นตัวชี้วัดพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียร

โดยทั่วไปมักเป็นรากวิญญาณธาตุทั้งห้าและยังแบ่งออกเป็นระดับต่ำ กลาง สูงและยอด

รากวิญญาณระดับยอดคือตัวแทนของพรสวรรค์ชั้นสูงสุด นอกจากนั้นก็ยังมีรากวิญญาณพิเศษบางประเภท

รากพิเศษเหล่านั้นก็มีพลังไม่แพ้กัน ขึ้นอยู่กับสถานการณ์

ทว่าในบรรดารากวิญญาณหลากหลายชนิด เขากลับไม่เคยได้ยินชื่อรากวิญญาณเทียมมาก่อนเลย

เมื่อคิดถึงจุดนี้ เฉินฉางเซิงก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันทีเพราะสิ่งที่เขาชอบที่สุดคือการเรียนรู้เรื่องที่ไม่รู้จัก

“น่าสนใจจริง ๆ ข้าต้องดูให้ได้ว่าเจ้ารากวิญญาณเทียมนี่คืออะไรกันแน่”

บ่นพึมพำเบา ๆ พลางเปิดหนังสือไปยังหน้าแรก

เมื่อตัวหนังสือปรากฏตรงหน้า เฉินฉางเซิงก็พบว่านี่ไม่ใช่ตำราวิชาหรือเคล็ดลับฝึกตน

พูดให้ถูก นี่เป็นเพียงบันทึกชีวิตของบุคคลหนึ่ง เป็นอัตชีวประวัติที่บันทึกเส้นทางการฝึกตนของบรรพชนโลหิตมาร

พรสวรรค์ของบรรพชนโลหิตมารนั้นย่ำแย่อย่างถึงที่สุด แทบจะเรียกได้ว่าเป็นระดับต่ำสุดในวงการฝึกตน

เขามีรากวิญญาณปะปนธาตุทั้งห้าและยังเป็นรากคุณภาพเลวร้ายยิ่ง

เขาติดอยู่ในขั้นชำระปราณเป็นเวลาหลายปี จนในที่สุดก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา

ในเมื่อมีรากวิญญาณอยู่แล้ว เช่นนั้นจะสามารถยกระดับคุณภาพของรากได้ด้วยการฝึกฝนภายหลังหรือไม่?

เมื่อมีความคิดนี้ขึ้นมา เขาก็เริ่มทดลองทันที

ทว่าแนวคิดนี้ออกจะเพ้อฝันเกินไป บรรพชนโลหิตมารจึงไม่กล้าใช้ตนเองเป็นหนูทดลอง

สุดท้ายจึงหันไปทดลองกับมนุษย์เป็น ๆ แทน

เมื่อจำนวนคนที่ตายด้วยน้ำมือเขามากขึ้นเรื่อย ๆ เขาก็เริ่มจับทางบางอย่างของเรื่องรากวิญญาณได้

รากวิญญาณไม่สามารถยกระดับคุณภาพได้ด้วยโอสถ เคล็ดวิชา ค่ายกล

หรือวิธีใด ๆ ที่ผู้ฝึกตนรู้จักในปัจจุบัน ทว่ารากวิญญาณกลืนรากวิญญาณกลับสามารถยกระดับได้

เมื่อค้นพบความลับนี้ บรรพชนโลหิตมารก็เริ่มก้าวสู่หนทางแห่งการฝ่าฟัน

เขากลืนกินรากวิญญาณของผู้ฝึกตนที่อ่อนแอกว่าตนเองเข้าไปเรื่อย ๆ จนรากของตนค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้น

พอเข้าสู่วงจรที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ พลังของเขาก็เพิ่มมากขึ้นจนในที่สุดกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่ง

แต่ท้ายที่สุด วิธีของเขาก็เริ่มมีปัญหาและความบ้าคลั่งในการสังหารของเขาก็ทำให้ถูกล้อมปราบโดยนิกายต่าง ๆ

ถึงตรงนี้ อัตชีวประวัติของบรรพชนโลหิตมารก็จบลงอย่างกะทันหัน

“เชอะเชอะ!”

“เจ้าบรรพชนโลหิตมารนี่ช่างเป็นอัจฉริยะจริง ๆ!”

“ถึงกับคิดวิธีเพี้ยน ๆ แบบนี้ออกมาได้”

เฉินฉางเซิงพูดพลางเก็บหนังสือเล่มนั้นเข้าไปในพื้นที่ของระบบ

“ระบบ เจ้าคิดว่ารากวิญญาณเทียมที่บรรพชนโลหิตมารพูดถึงนั้น จะเป็นไปได้จริงหรือไม่?”

“ในช่วงหลังของอัตชีวประวัติ เล่มนี้พูดถึงรากวิญญาณเทียมหลายครั้งแถมยังเต็มไปด้วยสมมุติฐานของเขาอีกมาก”

“ข้าว่ามันฟังดูสมเหตุสมผลอยู่ไม่น้อยเลยนะ”