ตอนที่ 2 เสริมสร้างกายา

ตอนที่ 2 เสริมสร้างกายา

เมื่อนึกถึงอนาคตที่อาจเกิดขึ้น เฮเคตก็เต็มไปด้วยความกังวล

เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเรียกสาวใช้ที่รออยู่หน้าห้องเข้ามาช่วยปรนนิบัติล้างหน้าและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นจึงลงไปทานอาหารเช้าที่ชั้นล่าง

ทุกคนนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารเรียบร้อยแล้ว

กฎข้อหนึ่งของตระกูลคาริลันส์คือ การรับประทานอาหารต้องตรงเวลา และสมาชิกทุกคนต้องมาพร้อมหน้ากันก่อนจึงจะเริ่มลงมือทานได้

หัวใจของเฮเคตเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ขณะค่อยๆ นั่งลงอย่างระมัดระวัง ท่านพ่อฟอร์ติสในฐานะนักเวทระดับสูงและยังมีบรรดาศักดิ์เป็นถึงเอิร์ลนั้นมีความน่าเกรงขามอย่างยิ่ง การที่มาสายเช่นนี้ไม่รู้ว่าจะถูกตำหนิหรือไม่

เอิร์ลฟอร์ติสปรายตามองด้วยสายตาเรียบเฉยแล้วกล่าวว่า "คราวหน้าอย่ามาสายอีก"

"เฮเคตทราบแล้วครับ ท่านพ่อ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฮเคตก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ มาดามออเดรย์ผู้เป็นมารดาก็เข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง "เฮเคตลูกรัก ดูเหมือนลูกจะมีเรื่องไม่สบายใจนะ ติดขัดตรงไหนหรือเปล่า?"

"ไม่มีครับ ท่านแม่" เฮเคตส่ายหน้า

"เฮเคต แม่รู้ว่าลูกมีความคิดความอ่านเป็นผู้ใหญ่ยิ่งกว่าเรโวเลนเสียอีก แต่ลูกสามารถพึ่งพาพวกเราให้มากกว่านี้ได้นะ พวกเราคือครอบครัวเดียวกัน" ออเดรย์ลูบผมของเขาและกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เฮเคตเผยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นออกมา "ทราบแล้วครับท่านแม่ หากเจออุปสรรคอะไร เฮเคตจะบอกท่านแน่นอน"

แม้จะตอบไปเช่นนั้น แต่ในใจกลับคิดว่า เรื่องที่ลูกชายของท่านกำลังจะกลายเป็นแม่มด จะให้พูดออกไปได้อย่างไรกัน

อากาศวันนี้ค่อนข้างดี ซึ่งช่างตรงข้ามกับสภาพจิตใจของเฮเคตที่เหมือนกำลังมีพายุฝนโหมกระหน่ำอย่างสิ้นเชิง

หลังจากคุยกับมารดาเสร็จ เขาก็ไปเรียนบทเรียนของวันนี้พร้อมกับลอเรีย

วิชาเวทมนตร์

ภายในห้องเรียน

อาจารย์วีญ่ากล่าวขึ้นว่า "เฮเคต ปีนี้ลูกอายุ 12 ปีแล้ว เตรียมตัวจะเข้าสถาบันไหนหรือยัง? เดี๋ยวอาจารย์จะเขียนจดหมายแนะนำให้ หรือจะให้เอิร์ลฟอร์ติสเป็นคนเขียนให้ก็ได้นะ"

"คงเป็นสถาบันเวทมนตร์เมสันครับ ท่านพ่อเตรียมจดหมายแนะนำไว้ให้แล้ว"

ทั้งพี่ชายคนโตและพี่สาวคนที่สองต่างก็เรียนอยู่ที่สถาบันแห่งนี้ ท่านพ่อคงไม่มีทางยอมให้ไปเรียนที่สถาบันอื่นเพียงลำพังแน่

"สถาบันเมสันงั้นเหรอ ก็ไม่เลวนะ" อาจารย์วีญ่าครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

ลอเรียรีบยกมือขึ้นทันที พร้อมกับส่งเสียงใสๆ ออกมา "ลอเรียก็จะไปสถาบันเวทมนตร์เมสันด้วย จะไปกับท่านพี่!"

วีญ่ายิ้มอย่างเอ็นดู "ลอเรียน้อยต้องรอให้ถึงอายุ 12 ปีก่อนนะจ๊ะถึงจะไปได้"

ลอเรียทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ

หลังจากพูดคุยกันเสร็จ อาจารย์วีญ่าก็ให้ทั้งสองคนเริ่มฝึกสมาธิครู่หนึ่ง

ทันทีที่เฮเคตหลับตาลง ก็สัมผัสได้ถึงพลังเวทอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในอากาศ

ก่อนหน้านี้สัมผัสพลังเวทได้เพียงเบาบางไม่กี่จุด แต่ตอนนี้กลับรู้สึกถึงพลังเวทที่หนาแน่นราวกับแยมผลไม้ สายเลือดแม่มดนี่ช่างทรงพลังเหลือเกิน!

"เฮเคตก้าวหน้าขึ้นมาก เข้าสู่สภาวะสมาธิได้รวดเร็วขนาดนี้เชียว" อาจารย์วีญ่าเอ่ยชม

.....

เวลาเที่ยงคืนตรง

เฮเคตที่นอนอยู่บนเตียงลืมตาขึ้นตรงเวลา ก่อนจะเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาเพื่อสุ่มรางวัลทันที

ติ้ง~

【ของขวัญแห่งโชคชะตา: ระดับความชำนาญคาถาระดับพื้นฐานเพิ่มขึ้น 1 ระดับ, อายุขัยลดลง 1 ปี】

เฮเคตถึงกับพูดไม่ออก

ที่ว่าดวงจะดีขึ้นอะไรนั่นคงเป็นเรื่องโกหกสินะ ยังคงเป็นพวกดวงกุดเหมือนเดิมไม่มีผิด

สิ่งที่เรียกว่าคาถาระดับพื้นฐานก็คือความรู้ในระดับผู้ฝึกหัดเวทมนตร์ แม้ว่าหลังจากอายุ 12 ปีและเข้าสถาบันไปแล้วอาจารย์จะสอนวิชาคาถา แต่ในฐานะขุนนาง จะยอมมีจุดเริ่มต้นเท่ากับคนอื่นได้อย่างไร

เฮเคตสะบัดมือปฏิเสธของขวัญชิ้นนี้ไป

ช่างเถอะ พรสวรรค์พลังเวทบรรลุถึงระดับสูงสุดแล้ว ถึงภายหลังจะสุ่มไม่ได้ของดีก็ไม่เป็นไร

เฮเคตเลือกที่จะลดความคาดหวังของตัวเองลงและหลับตาเตรียมจะนอน

แต่แล้วก็ลืมตาขึ้นมาทันควัน พลางมองไปที่หน้าต่างสถานะอีกครั้ง ในช่องเผ่าพันธุ์ ความคืบหน้าการปรับปรุงสายเลือดแม่มดมาถึง 2% แล้ว

"เพิ่มขึ้นวันละ 1% อีก 98 วันก็จะกลายเป็นแม่มดโดยสมบูรณ์งั้นเหรอ..."

เฮเคตหลับตาลงพร้อมกับถอนหายใจ "มีได้อย่างเสียอย่างจริงๆ"

หากมองในแง่ดี แม้ต้องสูญเสียบางอย่างไป แต่กลับสามารถปรับปรุงพรสวรรค์เวทมนตร์ให้ไปถึงระดับความใกล้ชิดสูงสุดได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผู้คนนับไม่ถ้วนโหยหาแต่ไม่มีวันได้มา

ยิ่งไปกว่านั้น เฮเคตรู้สึกว่าต่อให้รู้ล่วงหน้าว่าจะต้องกลายเป็นแม่มด ก็คงจะเลือกใช้เมล็ดพันธุ์นั้นอยู่ดี

ในฐานะผู้กลับชาติมาเกิด ย่อมไม่ยินยอมที่จะเป็นคนธรรมดา

ตลอด 12 ปีที่สุ่มรางวัลมา เพิ่งจะได้ของชิ้นนี้มาเพียงชิ้นเดียว ไม่ว่าจะอย่างไรก็หาเหตุผลมาเกลี้ยกล่อมให้ตัวเองละทิ้งมันไม่ได้

"ถึงตอนนั้นจะอธิบายกับท่านพ่อท่านแม่อย่างไรดีนะ? ช่างเถอะ สถาบันเมสันดูเหมือนจะมีตัวเลือกให้พักในหอพักได้ คงต้องถ่วงเวลาไปก่อนเท่าที่จะทำได้"

......

ผ่านไปอีกคืน หลังจากตื่นขึ้นมา เฮเคตก็ยังคงใช้ชีวิตตามปกติเหมือนเดิม

ผ่านไปอีกวัน

เฮเคตที่ตื่นขึ้นมาจ้องมองเพดาน เมื่อพบว่าดวงไม่ได้ดีขึ้น ก็ไม่คิดจะอดนอนรออีกต่อไป แต่เลือกจะตื่นมาสุ่มรางวัลตอนเช้าแทน

เฮเคตกดสุ่มเบาๆ

ติ้ง~

【ของขวัญแห่งโชคชะตา: การเสริมสร้างร่างกาย】

ได้อันนี้อีกแล้ว

เฮเคตที่ยังมีอาการง่วงซึมลืมตาขึ้น ในใจคิดว่าก็ไม่เลวนัก

การเสริมสร้างร่างกายจากของขวัญชิ้นนี้ มีปริมาณเทียบเท่ากับการออกกำลังกายอย่างหนักเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม

"จีน่า" เฮเคตเรียก

สาวใช้ที่รออยู่หน้าห้องรีบเปิดประตูเข้ามา ทักทายอรุณสวัสดิ์นายน้อย แล้วเริ่มช่วยล้างหน้าแต่งตัว

เมื่อลงมาถึงชั้นหนึ่ง

เฮเคตรีบกล่าวกับบิดาทันที "ท่านพ่อครับ อาการป่วยของข้าปรากฏขึ้นอีกแล้ว"

ค่าตอบแทนของของขวัญแห่งโชคชะตาชิ้นนี้คือการที่เขาต้องกินและดื่มอย่างหนัก ดังนั้นทุกครั้งที่สุ่มได้รางวัลนี้ เฮเคตจึงมักจะใช้อาการป่วยเป็นข้ออ้างเพื่อให้ห้องเครื่องเร่งจัดเตรียมอาหารให้เขาอย่างบ้าคลั่ง

จากประสบการณ์ที่เคยเห็นมาตั้งแต่เฮเคตยังเยาว์วัย เอิร์ลฟอร์ติสจึงไม่ได้นึกสงสัยอะไร

แน่นอนว่าเขาเคยตามหาทั้งหมอและนักเวทผู้เชี่ยวชาญมากมายมาตรวจร่างกายให้เฮเคต แต่ทุกคนต่างก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ เลย

เอิร์ลฟอร์ติสขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะออกคำสั่ง "เฟยฉี ให้ห้องเครื่องเตรียมตัว"

"รับทราบครับนายท่าน" เฟยฉีในชุดพ่อบ้านรีบมุ่งหน้าไปยังห้องเครื่องในทันที

เพียงไม่นาน ขนมปังขาวตะกร้าแล้วตะกร้าเล่าก็ถูกยกออกมา สิ่งเหล่านี้เป็นของที่มีเตรียมไว้อยู่แล้ว ส่วนเนื้อสัตว์และผักที่ต้องปรุงสุกจะตามมาในภายหลัง

【ตอบรับของขวัญ】

เฮเคตคิดในใจ เมื่อข้อมูลการสุ่มรางวัลบนหน้าต่างสถานะเลือนหายไป ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความหิวโหยอย่างรุนแรงจนทนไม่ไหว จึงรีบหยิบขนมปังขาวในตะกร้าขึ้นมาเคี้ยวกลืนอย่างรวดเร็ว

มาดามออเดรย์มองดูด้วยความสงสาร "เฮเคต ค่อยๆ ทานลูก เดี๋ยวจะติดคอเอาได้นะ"

พี่ชายคนโตและพี่สาวคนที่สองทยอยเดินลงมาจากชั้นสอง เมื่อเห็นอาหารวางเต็มโต๊ะยาวก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นเฮเคตกินขนมปังขาวคำละก้อน สีหน้าของพวกเขาก็กลับมาเรียบเฉยตามเดิม

เรโวเลนนั่งลง "อาการป่วยของน้องชายกำเริบอีกแล้วอย่างนั้นหรือ?"

อีดิธกล่าวเสริมว่า "อาการกินจุผิดปกติเป็นพักๆ แบบนี้ จะเกี่ยวข้องกับคำสาปแห่งความหิวโหยบางอย่างหรือเปล่านะ?"

สาวใช้จูงมือลอเรียลงมาจากชั้นบน ยัยหนูตัวน้อยกำลังพยายามขยี้ตาเพื่อขับไล่ความง่วง แต่เมื่อเห็นอาหารกองโตบนโต๊ะ ความง่วงของเธอก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง

"ว้าว อาหารเยอะแยะเลย!"

"วันนี้เป็นวันเทศกาลอะไรเหรอคะ?"

ลอเรียวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นเต้น

มาดามออเดรย์ดึงเธอมาไว้ข้างกาย "นี่เป็นอาหารของพี่ชายลูกจ้ะ"

ลอเรียตาโต ก่อนจะมองไปที่เฮเคตซึ่งถูกล้อมรอบด้วยกองอาหารแล้วหัวเราะร่า "ท่านพี่เฮเคตจะกลายเป็นถังข้าวอีกแล้ว!"

เขาทานต่อเนื่องไปทั้งวันจนกระทั่งถึงช่วงเย็น ความรู้สึกหิวโหยในท้องจึงค่อยๆ จางหายไป

เมื่อมองดูอาหารที่ยังคงถูกยกขึ้นมาไม่ขาดสาย เฮเคตก็ลอบถอนหายใจ หากเป็นครอบครัวคนจน คงไม่มีปัญญาจ่ายค่าอาหารที่ถูกบริโภคอย่างบ้าคลั่งขนาดนี้ได้แน่นอน

"จีน่า บอกให้ห้องเครื่องหยุดเถอะ ข้าอิ่มแล้ว"

สาวใช้จีน่ารับคำ "เจ้าค่ะ"

หลังจากสั่งความเสร็จ เขาก็รีบมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำทันที ตลอดทั้งวันที่กินเข้าไปนั้น เขาต้องเข้าห้องน้ำไปแล้วไม่ต่ำกว่าสิบเที่ยว