ตอนที่ 39 เพลิงแค้น

ตอนที่ 39 เพลิงแค้น

สาวงามยิ้มมุมปาก กระดกเหล้าในแก้วจนหมดรวดเดียว แล้วลุกเดินออกจากบาร์ไป

ฉู่เกอเดินตามออกไป ทั้งสองขึ้นรถแท็กซี่คันเดียวกัน

รถแล่นไปจอดที่ตรอกเปลี่ยวแห่งหนึ่ง

หญิงสาวลงจากรถ “ตามมาสิ บ้านฉันอยู่ในหมู่นี้นี่แหละ”

หัวใจฉู่เกอเต้นแรง โชคดีแบบปุบปับขนาดนี้ทำเอาเขารู้สึกเหมือนฝันไป หรือว่าเขาจะหล่อจนสาวสวยระดับนางฟ้ายอมทอดกายให้ แต่เดี๋ยวนะ ค่าเสน่ห์เขามีแค่ 11 แต้ม สูงกว่าคนปกติแค่นิดเดียว แต่ผู้หญิงคนนี้ดูยังไงค่าเสน่ห์ก็น่าจะเกิน 15 ทำไมถึงเป็นเขา

เขามองสภาพแวดล้อมสลัว ๆ รอบตัวด้วยความระแวง แวบหนึ่งคิดจะหนี แต่ก็เปลี่ยนใจ เฮ้ย ผ่านความเป็นความตายมาตั้งกี่ครั้ง จะมาปอดแหกอะไรตอนนี้ ต่อให้เป็นแก๊งต้มตุ๋น ด้วยฝีมือระดับเขาตอนนี้กลัวที่ไหน เผลอ ๆ อาจจะไม่ได้ซวยขนาดนั้น บางทีอาจจะมีคนชอบสไตล์เขาก็ได้ใครจะรู้

“ถึงแล้ว ที่นี่แหละ” จู่ ๆ หญิงสาวก็หยุดเดิน

ฉู่เกอยังไม่ทันได้มองให้ชัด จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ต้นคอเหมือนถูกอะไรแทง สมองมึนงงทันที

ฉู่เกอตกใจสุดขีด สบถในใจว่า ว่าแล้วเชียว ของฟรีไม่มีในโลก!

เขาพยายามฝืนอาการมึนงง แต่ร่างกายกลับค่อย ๆ ทรุดลง ภาพสุดท้ายที่เห็นคือแววตาเป็นประกายและรอยยิ้มเย้ยหยันของหญิงสาว

จากนั้นสติก็ดับวูบไป

เสียง กุกกัก ดังเข้าหู สมองของฉู่เกอยังมึนเบลอ รู้สึกได้ราง ๆ ว่าพื้นกำลังสั่นสะเทือนรุนแรง สติสัมปชัญญะยังไม่กลับมาเต็มร้อย ความคิดสับสนปนเป แต่ความรู้สึกทางกายเริ่มส่งสัญญาณไปที่สมองแล้ว

ตึง แรงสะเทือนอีกระลอก เขารู้สึกเหมือนมีท่อนแขนกดทับอยู่บนตัว อึดอัดชะมัด อยากจะดึงออกแต่ขยับไม่ได้ ร่างกายชาไปหมด

เกิดอะไรขึ้นกับฉัน ฉู่เกอคิดอย่างงุนงง

ตึง แรงสะเทือนอีกครั้ง ปรื้น เสียงแตรรถดังลั่น

สมองฉู่เกอกระตุกวูบ ทันใดนั้นเขาก็ลืมตาโพลง ตื่นจากภวังค์โดยสมบูรณ์

ที่นี่ที่ไหน เกิดอะไรขึ้น ฉู่เกอลองขยับตัว พบว่ามือและเท้าถูกมัดแน่น เขานอนอยู่บนรถ ร่างกายยังอ่อนเปลี้ยเพลียแรง เขาจึงนอนนิ่งไม่ผลีผลาม พยายามทบทวนความทรงจำก่อนหน้านี้ ภาพเหตุการณ์ค่อย ๆ ผุดขึ้นมา

เชี่ยเอ๊ย โดนลักพาตัว! พอรู้ตัวเขาก็เริ่มตื่นตระหนก หรือว่ามีองค์กรลับรู้เรื่องระบบดันเจี้ยนพหุจักรวาลแล้วตามมาจัดการ จะทำยังไงดี

เดี๋ยวนะ ถ้าอีกฝ่ายเก่งกาจขนาดนั้น บุกมาจับถึงบ้านก็ได้ ไม่เห็นต้องใช้แผนนางนกต่อแบบนี้ จริง ๆ แล้วเขานี่โคตรโง่เลย ดันหลวมตัวตามออกมาง่าย ๆ

ฉู่เกอทั้งโกรธทั้งร้อนใจ ร้อนใจว่าจะหนียังไง โกรธที่ตัวเองซวยซ้ำซ้อน นาน ๆ ทีจะมีสาวมาอ่อย ดันเป็นนางนกต่อซะงั้น

เอี๊ยด รถเบรกกะทันหัน

เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ ฉู่เกอรีบหลับตาแกล้งตาย ประตูรถถูกกระชากเปิดออก เขารู้สึกว่ามีคนลากเขาลงจากรถอย่างหยาบคาย คนหนึ่งหิ้วแขน คนหนึ่งหิ้วขา อย่างน้อยก็มีสองคน ไม่สิ ต้องสามคน รวมคนนำทางข้างหน้าอีกคน

ฉู่เกอได้ยินเสียงคนนำทางบอก “ทางนี้ ทางนี้” ตามด้วยเสียงเปิดประตูเหล็ก แล้วเขาก็ถูกหามเข้าไปในที่ที่คล้ายโกดัง ได้กลิ่นน้ำมันเบนซินและน้ำมันเครื่องจาง ๆ

ผ่านประตูอีกบาน แล้วเขาก็ถูกจับให้นั่งบนเก้าอี้

“เฮ้ย มันคงไม่ตื่นขึ้นมาหรอกนะ” เสียงผู้ชายตะคอกถาม

“วางใจเถอะ ฉีดไปขนาดนั้น อย่างน้อยอีกสิบชั่วโมงกว่าจะฟื้น”

“งั้นก็ดี ขังไว้ก่อน รอหัวหน้ามาค่อยว่ากัน ว่าแต่ค้นตัวหรือยัง”

“เรียบร้อยแล้วครับ พวกเรามืออาชีพน่า หายห่วงได้เลย ไอ้หมอนี่ไม่มีแม้แต่เข็มสักเล่ม เป็นแค่โอตาคุธรรมดา ไม่มีพิษสงหรอก”

เสียงพูดคุยค่อย ๆ ห่างออกไป ปัง เสียงประตูปิดลง ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง

ฉู่เกอลืมตาโพลง กวาดตามองรอบตัว พบว่าตัวเองอยู่ในโกดังร้างจริง ๆ รอบด้านมืดสนิท มีเพียงแสงรอดผ่านช่องประตูข้างหน้าเข้ามาเล็กน้อย

เขาลองขยับตัว มือถูกมัดไขว้หลัง ขาถูกมัดติดกับขาเก้าอี้

สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ชัดเจนว่าถูกลักพาตัวและฉีดยาสลบ แต่ที่เขาฟื้นเร็วกว่ากำหนดคงเป็นเพราะแหวนต้านพิษ สกิลของแหวนช่วยลดระยะเวลาและผลของพิษ ดูเหมือนจะใช้กับยาสลบได้ด้วย

ดวงแข็งจริง ๆ แฮะ ว่าแต่ใครกันนะที่จับเขามา ช่างเถอะ ตอนนี้ต้องหาทางหนีก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน

เชือกที่มัดมือมัดเท้าแน่นหนามาก แต่ไม่ใช่ปัญหา ฉู่เกอมีวิธี

กระสุนเพลิง! เพ่งจิตเรียกรวมพลัง ไฟลุกขึ้นที่ฝ่ามือ เขาบิดข้อมือให้เปลวไฟเผาเชือก กลิ่นไหม้โชยเตะจมูกพร้อมความร้อนวูบวาบ เชือกขาดผึง ข้อมือเป็นอิสระ

ร้อนชิบ! สิ่งแรกที่ทำหลังเชือกขาดคือรีบตบไฟที่แขนเสื้อให้ดับ

สำรวจร่างกาย โชคดีที่กระเป๋าหนังใบเล็กยังอยู่ พวกมันคงนึกไม่ถึงว่ากระเป๋าใบเท่าฝ่ามือที่ดูว่างเปล่านี้จะซ่อนของดีไว้เพียบ

เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า กระชากดาบถังเตาออกมา ตัดเชือกที่ขาขาดในฉับเดียว

พอเป็นอิสระ ความโกรธก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาแทนที่

“บังอาจจับกูมา วันนี้พวกมึงได้เห็นนรกแน่”

ไม่รู้หรอกว่าเป็นใคร หรือจับมาทำไม แต่ฉู่เกอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ปรานี เขาบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยขบ ฤทธิ์ยาสลบหมดไปแล้ว มองดูแหวนต้านพิษที่นิ้ว ขอบใจแกจริง ๆ

ฉู่เกอเช็กของในกระเป๋า เขาไม่ได้พกชุดเกราะมา มีแค่ดาบถังเตา ธนูทดกำลัง ลูกธนูไม่กี่ดอก และน้ำยาเพิ่มเลือดขวดเดียว แต่แค่นี้ก็เกินพอ

มือข้างหนึ่งกำดาบถังเตาแน่น ฉู่เกอแนบหน้ามองผ่านรอยแตกประตู ด้านนอกเป็นเหมือนอู่ซ่อมรถร้าง โกดังโล่งกว้างมีโต๊ะตั้งอยู่ตัวหนึ่ง ชายร่างใหญ่หัวเกรียนใส่สูทดำนั่งยอง ๆ สูบบุหรี่อยู่ ส่วนอีกคนหน้าบากกำลังก้มหน้าเล่นมือถือ น่าจะมีอีกคนอยู่ข้างนอก

ฉู่เกอประเมินสถานการณ์ น่าจะจัดการได้

เขาลองผลักประตูเบา ๆ พบว่าประตูล็อกอยู่ บ้าเอ๊ย พวกนี้รอบคอบชะมัด ไม่มีช่องโหว่เลย แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวป๋าจัดให้

ความรู้สึกตอนนี้ผสมปนเปทั้งโกรธ ตื่นเต้น และกลัวนิด ๆ อัดแน่นจนแทบระเบิด แต่สมองกลับเย็นเยียบอย่างน่าประหลาด คงเป็นผลจากการลงดันเจี้ยนมาสองรอบ สำหรับการต่อสู้ที่จะเกิดขึ้น ใจเขานิ่งสงบราวกับยังอยู่ในเกม

(จบตอน)