ตอนที่ 40 สังหารหมู่

ตอนที่ 40 สังหารหมู่

ฉู่เกอย่องกลับไปที่เก้าอี้ แล้วถีบมันล้มลงกระแทกพื้นเสียงดัง โครม จากนั้นรีบไปหลบหลังประตู กำชับดาบถังเตาในมือแน่น

เสียงเก้าอี้ล้มเรียกความสนใจจากคนข้างนอกได้ทันที

“เฮ้ย ตื่นแล้วหรือวะ”

“ไม่น่าตื่นเร็วนขนาดนั้นมั้ง สงสัยหลับเพลินจนตกเก้าอี้ เดี๋ยวเข้าไปดูก็รู้”

สิ้นเสียง ประตูก็ถูกเปิดออก ชายหัวเกรียนชะโงกหน้าเข้ามา พอเห็นเก้าอี้ล้มระเนระนาดแต่ไร้วี่แววคน สีหน้าก็เปลี่ยนไป

จังหวะนี้แหละ! ฉู่เกอกระโดดล็อกคอชายคนนั้นจากด้านหลัง ชายชุดดำหันขวับมาสบตากับฉู่เกอพอดี

“ตายซะ!” ฉู่เกอตะโกนลั่น แทงดาบถังเตาเข้ากลางอก ทะลุหัวใจออกด้านหลัง

เลือดพุ่งกระฉูดรดตัวฉู่เกอ ชายคนนั้นอ้าปากค้าง ร้องเสียงหลง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความเหลือเชื่อ ก่อนจะหงายหลังล้มตึง ฉู่เกอไม่รอช้า ก้าวข้ามศพพุ่งออกไปนอกห้อง เห็นชายชุดดำอีกคนที่เมื่อกี้สูบบุหรี่ กำลังจะจุดมวนที่สอง ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็โดนฉู่เกอฟันหน้าหงาย ร้องโหยหวนเอามือกุมหน้าล้มกลิ้งไปกับพื้น

เมื่อลงมือแล้วต้องเอาให้ตาย ฉู่เกอไม่ปรานี ตามไปซ้ำอีกดาบจนแน่นิ่ง ขณะกำลังดึงดาบออกจากศพ ประตูใหญ่ของโกดังก็เปิดผัวะ

“เฮ้ย เสียงดังอะไรกันวะ เบา ๆ หน่อยสิ” ชายชุดดำหวีผมแสกกลางเดินเข้ามาพร้อมบ่นอุบ แต่พอเห็นฉู่เกอเลือดท่วมตัวยืนอยู่เหนือศพพรรคพวก หน้าก็ถอดสี ฉู่เกอเงื้อดาบจะวิ่งใส่ ชายคนนั้นรีบล้วงบางอย่างออกมาจากอกเสื้อ

ปืน! ฉู่เกอใจหายวาบ แวบแรกเขาไม่อยากจะเชื่อ ของปลอมหรือเปล่า

ก็ช่วยไม่ได้ ชีวิตนี้เขาเห็นปืนแต่ในหนังในเกม ไม่เคยเห็นของจริง เลยคิดไปเองว่าคงไม่มีใครพกปืนจริงหรอก แต่ความจริงตบหน้าเขาฉาดใหญ่ ปัง กระสุนเฉี่ยวหัวเขาไปนิดเดียว

ฉู่เกอสะดุ้งสุดตัว แม่งของจริงนี่หว่า เขารีบหันหลังจะวิ่งหลบ

ปัง! นัดที่สองตามมาติด ๆ คราวนี้โชคไม่เข้าข้าง เขาเจ็บแปลบที่หน้าท้อง โดนยิงเข้าให้แล้ว

เชี่ย เจ็บชิบหาย! ตอนแรกเหมือนโดนผึ้งต่อย แต่พริบตาเดียวความเจ็บปวดมหาศาลก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เรี่ยวแรงหายวูบไปหมด

ฉู่เกอกัดฟันพุ่งตัวหลบกลับเข้าไปหลังประตูบานเดิม

พิงกำแพงหอบแฮ่ก ความเจ็บปวดเล่นงานจนแทบขาดใจ ตายแน่กู ตายแน่ มือข้างหนึ่งกุมแผลที่หน้าท้อง เลือดอุ่น ๆ ไหลทะลักผ่านง่ามนิ้ว อีกมือสั่นเทาล้วงน้ำยาเพิ่มพลังชีวิตออกมาจากกระเป๋า เปิดฝากรอกใส่ปากรวดเดียวหมดขวด

น้ำยาออกฤทธิ์ทันใจ

เขารู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อกำลังสมานตัว ความเจ็บปวดลดลงอย่างรวดเร็วจนหายไป เหลือเพียงความรู้สึกตุบ ๆ ที่แผลเป็นสัญญาณเตือนจากเส้นประสาท

เปิดเสื้อดู รอยกระสุนที่หน้าท้องหายไปไร้ร่องรอย แม้แต่แผลเป็นก็ไม่มี

ฉู่เกอถอนหายใจโล่งอก รอดตายแล้วกู ขอบคุณสวรรค์ที่มีน้ำยาขวดนี้ มันมหัศจรรย์จริง ๆ เขาจ้องขวดเปล่าในมืออย่างซาบซึ้งใจ คราวหน้าต้องตุนไว้เยอะ ๆ แล้ว

เสียงฝีเท้าจากด้านนอกใกล้เข้ามา คนร้ายคงกลัวว่าเขาจะยังไม่ตายเลยจะเข้ามาซ้ำ แต่ก็ยังกล้า ๆ กลัว ๆ ไม่กล้าบุกเข้ามาตรง ๆ

ฉู่เกอกำดาบรออยู่หลังประตู ผ่านไปไม่กี่วินาที แทนที่จะเห็นคนเดินเข้ามา กลับได้ยินเสียงกดโทรศัพท์ มันกำลังเรียกพวก! ฉู่เกอร้อนรนขึ้นมาทันที

ในวินาทีวิกฤต ฉู่เกอก็ปิ๊งไอเดีย

ปลุกชีพศพ! ฉู่เกอหันไปร่ายเวทใส่ศพชายหัวเกรียนที่นอนอยู่ ศพเริ่มขยับตัวช้า ๆ ภายใต้การควบคุมของฉู่เกอ มันคลานออกไปนอกห้อง

เสียงปลายสายดังลอดมา “ฮัลโหลลูกพี่ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว ไอ้หนุ่มนั่นมันเล่นงานอาเปียวตายคาที่ ผมยิงมันไปแล้ว น่าจะตายแล้ว แต่... เอ๊ะ อาเปียว แกยังไม่ตายเหรอ เฮ้ย เป็นไงบ้างวะ ไอ้หนุ่มนั่นตายยัง”

ฉู่เกอได้ยินเสียงไอ้หนุ่มแสกกลางถามด้วยเสียงสั่นเครือ ดูเหมือนมันจะพยายามเข้าไปพยุงเพื่อน ผ่านดวงตาของซอมบี้อาเปียว ฉู่เกอเห็นไอ้แสกกลางเดินเข้ามาใกล้

เอาเลย! สิ้นคำสั่งในใจ ซอมบี้อาเปียวก็กระโจนใส่ไอ้แสกกลางทันที

“เฮ้ย อาเปียวทำอะไรวะ” ชายคนนั้นร้องลั่น ล้มลงไปกองกับพื้นโดยไม่ทันตั้งตัว “เชี่ยเอ๊ย อาเปียวแกบ้าไปแล้วเหรอ!”

จังหวะนี้แหละ! ฉู่เกอพุ่งออกจากที่ซ่อน เห็นไอ้แสกกลางกำลังปล้ำฟัดกับซอมบี้ มือหนึ่งถือปืน มือหนึ่งถือโทรศัพท์

ฉู่เกอเตะปืนกระเด็น แล้วเอาดาบพาดคอไอ้แสกกลาง สั่งให้ซอมบี้ถอยออกไป

ไอ้แสกกลางตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับ

ฉู่เกอแย่งโทรศัพท์มาปิดเครื่อง

ไอ้แสกกลางมองฉู่เกอที่ยืนอยู่ตรงหน้า ไร้รอยขีดข่วน ทั้งที่มั่นใจว่ายิงโดนจัง ๆ ด้วยความตกตะลึง “แก... แกไม่เป็นไรเลยเหรอ เป็นไปไม่ได้ ชัดยิงโดนแกแล้วนี่!”

“หุบปาก” ฉู่เกอชกหน้ามันไปหมัดหนึ่ง “ฉันถาม แกตอบ ตอบดีมีรางวัล ตอบไม่ดีตาย ข้อแรก ใครส่งแกมา”

ไอ้แสกกลางเม้มปากแน่น ทำท่าจะไม่ยอมพูดง่าย ๆ

ฉู่เกอเดือดจัด “อ้อ จะเล่นบทฮาร์ดคอร์ใช่ไหม ได้ เดี๋ยวจัดให้”

เปลวไฟลุกโชนขึ้นที่มือฉู่เกอ เขาจ่อไฟเข้าไปใกล้หน้ามัน

ไม่มีชุดกันไฟช่วย ผิวหน้ามันเริ่มไหม้เกรียม

“อ๊ากกก! อย่านะ! บอกแล้ว! ยอมบอกแล้ว!” เสียงร้องโหยหวนและกลิ่นเนื้อไหม้ทำเอาฉู่เกอสะอิดสะเอียน เขาชักมือกลับ

“ว่ามา ใคร”

“พี่อวี่... พี่อวี่สั่งให้พวกเราทำ”

“พี่อวี่? อวี่ไหนวะ” ฉู่เกองง ไม่เคยรู้จักคนชื่อนี้

“เหอเจิ้นอวี่ เจ้าของบริษัทรักษาความปลอดภัยซิงอวี่”

ฉู่เกอทบทวนความจำ มั่นใจว่าไม่เคยได้ยินชื่อนี้ “แล้วมันจับฉันมาทำไม”

“ไม่รู้ครับ ผมแค่ทำตามคำสั่ง เขาบอกว่าถ้าจับตัวคุณได้ ให้โทรรายงาน แล้วเขาจะสั่งการต่อ”

“ลองตอบว่าไม่รู้ดูอีกทีสิ!” ฉู่เกอตาขวาง ไฟในมือลุกพรึบขึ้นอีกครั้ง

“บอกแล้วครับบอกแล้ว! เหมืองทอง! เขาให้มาถามเรื่องเหมืองทอง พวกเราไม่ได้คิดร้ายจริง ๆ นะครับ แค่อยากถามเฉย ๆ!”

เหมืองทอง!? ฉู่เกอชะงัก เหมืองทองอะไร เหมืองหินแตกในดันเจี้ยนเหรอ แล้วพวกมันรู้ได้ไง

ทองก้อนธรรมชาติ... จินฟู่กุ้ย! ฉู่เกอปะติดปะต่อเรื่องราวได้ทันที เขาขายทองแค่สองครั้ง และขายให้จินฟู่กุ้ยคนเดียว ไอ้เวรนั่นต้องเข้าใจผิดว่าเขาไปเจอเหมืองทอง แล้วส่งคนมาอุ้มแน่ ๆ จินตนาการล้ำเลิศจริง ๆ นะมึง!

ฉู่เกอหน้าเครียด สีหน้าเปลี่ยนไปมา

ไอ้แสกกลางถามเสียงสั่น “พี่ชาย ผมบอกหมดเปลือกแล้ว ปล่อยผมไปได้ยังครับ”

ฉู่เกอแสยะยิ้มเย็นชา “ปล่อยพ่องสิ มึงโง่จริงหรือแกล้งโง่ เพื่อนมึงตายไปสอง กูปล่อยมึงไปเรียกพวกมาล้างแค้นหรือไง สมองแค่นี้ริจะเป็นนักเลง”

ความหวังในแววตาไอ้แสกกลางดับวูบ มันรู้ชะตากรรมตัวเองดี

“แก... แกอย่าได้ใจไป ลูกพี่ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่”

“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันจะส่งลูกพี่แกไปอยู่เป็นเพื่อน” พูดจบฉู่เกอก็แทงดาบลงไปที่คอหอย

เลือดพุ่งกระฉูด นัยน์ตาเบิกโพลงค่อย ๆ หมดประกาย ความโกรธแค้นในใจฉู่เกอก็ค่อย ๆ สงบลงตามไปด้วย

จากนั้นความคลื่นไส้ก็เข้าจู่โจม ไม่ใช่เพราะฆ่าคน แต่เพราะกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง

การฆ่าคนในโลกความจริงต่างจากในดันเจี้ยนลิบลับ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนคนหนึ่งจะมีเลือดเยอะขนาดนี้

ต้องรีบไปจากที่นี่ แต่ทิ้งศพไว้ไม่ได้ ฉู่เกอตัดสินใจทำลายหลักฐาน ยัดศพทั้งสามลงกระเป๋าหนังใบเล็ก

กระเป๋ามิตินี่วิเศษจริง ๆ ยัดศพผู้ใหญ่สามคนเข้าไป กินพื้นที่แค่สามช่อง

ฉู่เกอถอดเสื้อผ้าเปื้อนเลือดออก ล้างคราบเลือดตามตัวที่ก๊อกน้ำ เสื้อผ้าซักไม่ไหวเลยเผาทิ้ง โชคดีที่พกแจ็กเก็ตสำรองมาด้วย พอเปลี่ยนเสื้อเสร็จกำลังจะไป นึกขึ้นได้ รีบเดินไปหาปืนที่เตะกระเด็นไปเมื่อกี้

ปืนพกสีดำนอนสงบนิ่งอยู่มุมห้อง น่าจะเป็นปืนพกแบบ 54 ตัวปืนทำจากโลหะหนักอึ้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้จับปืนจริง ความตื่นเต้นแล่นพล่าน ปลดแม็กกาซีนออกมาเช็ก เหลือกระสุนหกนัด

ของแรงขนาดนี้ ยิงนัดเดียวเกือบตาย ดาเมจเจาะเกราะน่าจะไม่ต่ำกว่า 60 แรงกว่าธนูเยอะ แม้กระสุนจะน้อย แต่ก็น่าจะพอเป่าหัวบอสได้สักตัว

ฉู่เกอเก็บปืนใส่กระเป๋า แล้วเดินออกจากโกดัง

ข้างนอกมืดสนิท แต่พอดูออกว่าเป็นเขตนอกเมือง มองเห็นแสงไฟรถวิ่งบนถนนไกล ๆ รถตู้คันหนึ่งจอดอยู่หน้าโกดัง ฉู่เกอลังเลครู่หนึ่ง แต่ตัดสินใจไม่ขึ้นรถ เลือกเดินเท้าฝ่าความมืดมุ่งหน้าสู่ถนนใหญ่แทน

(จบตอน)