ตอนที่ 7 ดาบฟันม้าและชุดปราบจลาจล

ตอนที่ 7 ดาบฟันม้าและชุดปราบจลาจล

ต่อมาคืออาวุธระยะประชิด อันนี้เลือกยากหน่อย หลัก ๆ คือฉู่เกอไม่มีประสบการณ์ด้านอาวุธเย็นเลย ไม่แน่ใจว่าตัวเองเหมาะกับอาวุธแบบไหน คิดไปคิดมาเลยตัดสินใจว่าซื้อมาลองหลาย ๆ แบบเลยดีกว่า อันไหนเข้ามือค่อยใช้อันนั้น เลือกไปเลือกมาก็ได้ผู้ท้าชิงมาแปดเก้าชิ้น

ดาบคาตานะ ดาบเรเปียร์ ดาบถังเตา มีดสั้น หอก ดาบสั้น ดูดีไปหมด ฉู่เกอเกือบจะกดสั่งซื้อเหมาหมดแล้ว

แต่พอดูละเอียด ๆ ก็เจอปัญหาใหญ่ อาวุธที่ขายออนไลน์พวกนี้ส่วนใหญ่ยังไม่เปิดคม ซึ่งมันน่าอึดอัดใจพิลึก

ฉู่เกอไม่มีเวลามานั่งลับมีดเอง สุดท้ายเลยต้องติดต่อไปที่โรงงานผลิตดาบโดยตรง แจ้งความต้องการไป จนในที่สุดก็หาซื้อดาบที่เปิดคมแล้วได้ เขาตัดสินใจซื้อมา 5 ชิ้น

ได้แก่

ดาบถังเตามือเดียว: ตีจากเหล็กกล้าชั้นดี หนัก 1.5 กิโลกรัม ยาว 85 เซนติเมตร ราคา 3,900 หยวน

ดาบฟันม้า สองมือ: ตีจากเหล็กกล้าคาร์บอนสูง หนัก 2.3 กิโลกรัม ยาว 113 เซนติเมตร ราคา 4,600 หยวน

มีดล่าสัตว์ด้ามสั้น: ตีจากเหล็กกล้าลาย หนัก 0.6 กิโลกรัม ยาว 38 เซนติเมตร ราคา 1,980 หยวน

ขวานต่อสู้ระยะประชิด: 1 เล่ม ราคา 699 หยวน

หอกยาวแบบถอดประกอบได้: 1 เล่ม ราคา 890 หยวน

จากนั้นก็ธนู ฉู่เกอมีความรู้เรื่องธนูอยู่บ้าง เมื่อหลายปีก่อนเขาเคยบ้าธนูอยู่พักหนึ่ง เล่นอยู่เกือบปี แม้สุดท้ายจะเลิกไป แต่พื้นฐานการยิงก็ยังพอมี ระยะ 30 เมตร ยิงเข้าเป้าได้ประมาณ 80% ส่วนจะเข้ากี่แต้มนั้น แล้วแต่ดวงล้วน ๆ และฉู่เกอเคยยิงแต่เป้านิ่ง ไม่เคยยิงเป้าเคลื่อนที่เลย

แต่พิจารณาจากพวกโคโบลด์ที่แทบไม่ค่อยขยับตัว ทางทฤษฎีแล้วก็นับเป็นเป้านิ่งได้ ฉู่เกอเลยพอจะมั่นใจในฝีมือตัวเองอยู่บ้าง

ธนูมีหลายประเภท ธนูยาว ธนูรีเคิร์ฟ ธนูทดกำลัง ธนูโบราณ ฉู่เกอลังเลใจอยู่พักใหญ่

ตอนที่เขาเล่นธนู เพราะแค่ยิงเล่น ๆ เลยไม่ได้ซื้อของแพง ใช้แค่ธนูยาวแรงดึง 36 ปอนด์ราคาถูก ๆ สองร้อยกว่าหยวน รวมเป้าและลูกธนูแล้วยังไม่ถึง 700 หยวนเลย ช่วยไม่ได้ ก็แค่งานอดิเรก เขาเลยไม่กล้าทุ่มเงินเยอะ

แต่ครั้งนี้ไม่จำเป็นต้องประหยัดแล้ว ฉู่เกอประมวลประสบการณ์และความแตกต่างของธนูแต่ละชนิด สุดท้ายตัดสินใจเลือก ธนูรีเคิร์ฟล่าสัตว์แรงดึง 40 ปอนด์สำหรับฝึกซ้อม ราคา 1,599 หยวน และ ธนูทดกำลังรีเคิร์ฟรุ่นไนท์วอล์กเกอร์  แรงดึง 60 ปอนด์ ราคา 6,688 หยวน

รวมหัวลูกศรสามแฉกสำหรับล่าสัตว์ ก้านลูกธนู และอุปกรณ์ป้องกันนิ้ว แค่ค่าธนูและอุปกรณ์เสริมก็ปาไปหมื่นกว่าหยวนแล้ว

ฉู่เกอลองคำนวณดู เงินสองหมื่นกว่าที่ได้จากการขายทองน่าจะใช้ไปเกือบหมดแล้ว

แต่ไม่เป็นไร ขอแค่มีอุปกรณ์พร้อม ลงดันเจี้ยนได้ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา อยากได้เท่าไหร่ก็หาได้

จากนี้ก็แค่รอของมาส่ง จริง ๆ ถ้ามีโอกาส ฉู่เกอก็อยากฝึกวิชาการต่อสู้ด้วยอาวุธเย็นเหมือนกัน แต่ติดที่วิชาพวกนี้หาคนสอนยาก แล้วตอนนี้เขาก็กำลังร้อนวิชา อยากลงดันเจี้ยนใจจะขาด จะให้เสียเวลาเป็นสิบวันครึ่งเดือนไปฝึกวิชาก็คงไม่ทันกิน

ดังนั้นสองสามวันนี้ เขาทำได้แค่ดูคลิปวิดีโอสอนการต่อสู้ด้วยอาวุธเย็นในอินเทอร์เน็ต แล้วลองทำตามไปพลาง ๆ พร้อมกับออกกำลังกายเรียกความฟิตไปด้วย

นอกจากนี้ เขายังใช้เวลาศึกษา [ระบบดันเจี้ยนพหุจักรวาล] เพิ่มเติม

ระบบนี้มีเอไออัจฉริยะคอยตอบคำถามง่าย ๆ ได้ สองวันที่ผ่านมาฉู่เกออาศัยการโต้ตอบกับระบบ จนเข้าใจกลไกการทำงานของมันเกือบหมดแล้ว

อย่างแรก ระบบนี้สามารถสร้างดันเจี้ยนใหม่ได้เรื่อย ๆ แต่สร้างได้ทีละดันเจี้ยนเท่านั้น ต้องเคลียร์ดันเจี้ยนเก่าให้จบก่อน ถึงจะสร้างอันใหม่ได้

เนื้อหาของดันเจี้ยนที่สร้างจะเป็นแบบสุ่มทั้งหมด แต่สามารถใส่ คีย์เวิร์ด เพื่อกำหนดประเภทและแนวทางของดันเจี้ยนได้ เช่น ถ้าใส่คีย์เวิร์ด ออร์ค ดันเจี้ยนที่ได้ก็น่าจะมีพวกออร์คเป็นหลัก ถ้าใส่ เวทมนตร์ ก็อาจจะเจอมอนสเตอร์ที่ใช้เวทมนตร์ได้ ยิ่งคีย์เวิร์ดกว้าง ก็ยิ่งใช้แต้มดีเคพีน้อย ยิ่งเจาะจง ก็ยิ่งใช้แต้มมาก

เช่น ถ้าใส่คีย์เวิร์ด มอนสเตอร์ จะใช้แค่ 10 แต้มดีเคพี เพราะดันเจี้ยนไหน ๆ ก็มีมอนสเตอร์

แต่ถ้าใส่ นักธนูออร์คหญิง อาจต้องใช้ถึง 100 แต้มดีเคพี เพราะดันเจี้ยนที่ตรงตามเงื่อนไขนี้หายาก

ส่วนแต้มดีเคพี (หรือคะแนนดันเจี้ยน) จะได้รับจากการเคลียร์ดันเจี้ยน ระบบจะคำนวณจากผลงานของนักผจญภัย เช่น จำนวนบอสที่ฆ่า เวลาที่ใช้ การค้นพบความลับต่าง ๆ ล้วนมีผลต่อจำนวนแต้มที่ได้รับ

ยิ่งศึกษา ฉู่เกอก็ยิ่งทึ่ง ไม่รู้ว่าใครเป็นคนสร้างของวิเศษชิ้นนี้ขึ้นมา หรือว่าพระเจ้าจะมีจริง? หรือจะเป็นสิ่งมีชีวิตจากมิติที่สูงกว่า? แล้วน้าของเขาไปเจออะไรมากันแน่?

แต่คำถามพวกนี้คงหาคำตอบไม่ได้ในตอนนี้ สิ่งที่ฉู่เกอทำได้คือรอ

ในที่สุด วันที่สามก็มาถึง อาวุธและอุปกรณ์ที่สั่งไว้มาส่งครบหมดแล้ว

มองดูดาบ เกราะ และธนูที่วางเรียงรายอยู่บนพื้น ฉู่เกอตื่นเต้นจนเนื้อเต้น หยิบจับชิ้นนั้นชิ้นนี้อย่างรักใคร่ อาวุธนี่แหละคือความโรแมนติกของลูกผู้ชายจริง ๆ

ฉู่เกอหยิบดาบถังเตาขึ้นมา ชักออกจากฝัก ใบดาบสีเงินส่องประกายวาววับล้อแสงไฟนีออน ดูน่าเกรงขาม

ลองเหวี่ยงดูสองสามที รู้สึกใช้ได้เลย อย่างน้อยก็ดีกว่าดาบฟรอสต์มอร์นเยอะ

จากนั้นก็ลองดาบฟันม้า น้ำหนักจะเยอะกว่าหน่อย แต่ถ้าถือสองมือก็เข้ามือดี ให้ความรู้สึกทรงพลัง ฟันทีเดียวโคโบลด์คงขาดสองท่อนแน่

ฉู่เกอลองอาวุธทีละชิ้น รู้สึกเข้ามือทุกชิ้น ดูจากภายนอกเขาก็ดูไม่ออกหรอกว่าอันไหนดีไม่ดี เอาแค่จับถนัดมือก็พอ

สุดท้ายเขาเลือก ดาบฟันม้าสองมือ เป็นอาวุธหลัก ดาบถังเตามือเดียวคู่กับโล่ปราบจลาจล เป็นอาวุธสำรอง และพก มีดล่าสัตว์ด้ามสั้น ไว้ป้องกันตัวสุดท้าย ส่วนขวานต่อสู้และหอก แม้จะมีข้อดีอย่างการเจาะเกราะหรือระยะโจมตีไกล แต่ศัตรูเป็นแค่โคโบลด์ เก็บไว้ก่อนดีกว่า

ต่อมาคือธนู ธนูสองคันนี้ดีกว่าธนูเก่าของเขาแบบคนละเรื่อง แต่ก็มีความแตกต่างกันอยู่

ธนูรีเคิร์ฟล่าสัตว์รูปทรงกลาง ๆ นอกจากแรงดีดจากคันธนูรีเคิร์ฟที่ทำให้แรงส่งลูกสูงขึ้นแล้ว สัมผัสในการยิงยังคล้ายกับธนูยาวอันเดิมของเขามาก ทำให้คุ้นมือได้เร็ว แถมแรงดึงก็น้อยกว่า ดึงง่ายกว่า

ส่วนธนูทดกำลังไนท์วอล์กเกอร์นั้นต่างออกไป รูปทรงซับซ้อนดูทันสมัย ตัวคันธนูโลหะดูมีความเป็นไซไฟ รอกทดแรงช่วยผ่อนแรงดึงได้มาก แม้จะมีแรงดึงถึง 60 ปอนด์ แต่ฉู่เกอก็ดึงได้ไม่ยากเลย สมราคาจริง ๆ ทั้งความแม่น แรงปะทะ ความง่ายในการใช้ ธนูทดกำลังกินขาดธนูรีเคิร์ฟทุกประตู แต่ข้อเสียคือใส่ลูกและง้างสายช้า เพราะกลไกซับซ้อนและแรงดึงสูง ถ้าเน้นยิงทีละดอกแบบหวังผล ธนูทดกำลังกินขาด แต่ถ้ายิงรัว ๆ ต่อเนื่อง ธนูรีเคิร์ฟตอบโจทย์กว่า

สุดท้าย ฉู่เกอลองทดสอบความทนทานของชุดปราบจลาจล ผลออกมาดีกว่าที่คิด ส่วนที่เป็นเรซินแข็ง แม้แต่มีดทำครัวฟันก็ไม่เข้า หรือต่อให้ใช้อาวุธที่เพิ่งซื้อมา ถ้าไม่ออกแรงเต็มที่ก็ฟันไม่ทะลุ เมื่อเทียบกับอาวุธกาก ๆ ของพวกโคโบลด์แล้ว ใส่ชุดนี้เข้าไปฉู่เกอก็แทบจะเป็นอมตะ

สวมชุดปราบจลาจล เหน็บมีดสั้นไว้ที่เอว สะพายธนูรีเคิร์ฟและกระบอกลูกธนูบรรจุ 50 ดอกไว้ด้านหลัง มือถือดาบฟันม้า ฉู่เกอในชุดเต็มยศพร้อมรบก้าวเท้าเดินเข้าสู่ม่านแสงดันเจี้ยน

(จบตอน)