ตอนที่ 6 ทองก้อนธรรมชาติ

ตอนที่ 6 ทองก้อนธรรมชาติ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา หน้าห้างทองจวี้เป่าโหลว

ห้างทองจวี้เป่าโหลวแห่งนี้ เป็นร้านทองใหญ่อันดับสองของเมืองเสวียนเกอที่ฉู่เกออาศัยอยู่ สาเหตุที่ไม่ไปร้านอันดับหนึ่ง เพราะกลัวโดนร้านใหญ่เอาเปรียบลูกค้า อีกอย่างทองคำร้อยกว่ากรัมของเขาไม่ใช่ทองบริสุทธิ์ด้วย ขืนไปร้านใหญ่คงโดนกดราคาแย่

ฉู่เกอเดินผ่านประตูร้านทองเข้ามา เมินเฉยต่อพนักงานและลูกค้าที่กำลังเลือกซื้อเครื่องประดับ เขาเดินตรงดิ่งเข้าไปยังโซนค้าทองคำด้านใน ซึ่งเป็นโซนสำหรับจำหน่ายพวกทองแท่งและผลิตภัณฑ์ทองคำเพื่อการลงทุน

“สวัสดีครับ รับซื้อทองไหมครับ” เขาถามพนักงานคนหนึ่งตรง ๆ

“รับค่ะ” พนักงานพยักหน้ารับทันที “คุณลูกค้าต้องการขายทองหรือคะ”

“ใช่ครับ” ฉู่เกอพูดพลางหยิบทองก้อนขนาดเท่าไข่นกพิราบออกมาจากกระเป๋า

พนักงานเห็นเข้าก็ชะงัก ทองในมือฉู่เกอรูปร่างขรุขระ ไม่เหมือนทองรูปพรรณหรือทองแท่งมาตรฐานเลยสักนิด

“คุณลูกค้ากรุณารอสักครู่ค่ะ เดี๋ยวฉันไปตามผู้จัดการมาให้”

พูดจบเธอก็กดกริ่งเรียก ไม่นานชายวัยกลางคนสวมแว่นตาไร้กรอบท่าทางสุภาพก็เดินเข้ามา

พนักงานสาวกระซิบอะไรบางอย่างกับเขา ชายคนนั้นพยักหน้าแล้วโบกมือให้เธอออกไป ก่อนจะหันมาหาฉู่เกอ

“ผมเป็นผู้จัดการร้านทองแห่งนี้ ชื่อจินฟู่กุ้ยครับ ได้ยินว่าคุณลูกค้าต้องการขายทอง”

“ถูกต้องครับ” ฉู่เกอยื่นทองในมือให้

ชายวัยกลางคนรับไปพิจารณา แววตาฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง “โอ้โห ดูเหมือนจะไม่ใช่ทองบริสุทธิ์นะครับเนี่ย” พูดไปก็หยิบแว่นขยายออกมาส่องดูอย่างละเอียด

“ดูแล้วไม่น่าจะใช่ทองที่ผ่านการหลอม แต่น่าจะเป็นทองธรรมชาติ นี่คงไม่ใช่ ทองก้อนธรรมชาติ ที่เขาเรียกกันหรอกนะ”

ฉู่เกอคิดในใจว่าหมอนี่ตาถึงใช้ได้ ถึงแม้คำว่าทองหัวสุนัขในภาษาจีนจะหมายถึงทองก้อนธรรมชาติ ไม่ได้เกี่ยวกับหัวของพวกโคโบลด์ในดันเจี้ยนจริง ๆ แต่ก็ถือว่าพูดถูก เขาจึงพยักหน้า

“ใช่ครับ นี่คือทองก้อนธรรมชาติ มีปัญหาอะไรไหมครับ”

“ไม่มีครับ ไม่มีปัญหาแน่นอน” ชายวัยกลางคนครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ขอโทษนะครับ คุณลูกค้าแซ่อะไรครับ”

“แซ่ฉู่”

“คุณฉู่ครับ ผมขอชี้แจงก่อนนะ ทองก้อนธรรมชาติเนี่ย ปกติมีวิธีขายสองแบบ แบบแรกคือขายตามราคาทองคำปกติโดยคำนวณจากความบริสุทธิ์ แบบนี้เราทำรายการได้ทันทีครับ”

“ส่วนแบบที่สอง คือขายในฐานะของสะสม เพราะทองก้อนคือทองคำที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ แม้จะไม่บริสุทธิ์เต็มร้อย แต่เพราะหายาก จึงมีมูลค่าแก่การสะสม ถ้าขายแบบนี้ บางทีราคาอาจจะสูงกว่าทองคำบริสุทธิ์เสียอีก แน่นอนว่าจะสูงกว่าเท่าไหร่ ขึ้นอยู่กับรูปทรงของทองและความพอใจของผู้ซื้อครับ ถ้าขายแบบนี้จะใช้เวลานานหน่อย แต่ราคาดีกว่าขายเป็นทองปกติแน่นอน ถ้าคุณฉู่ต้องการใช้เงินด่วน ก็ต้องขายแบบแรก แต่ถ้าไม่รีบ ให้ทางเราประเมินราคาแล้วฝากขายก็ได้ครับ แต่จะขายออกเมื่อไหร่บอกไม่ได้ และทางเราจะหักค่านายหน้าร้อยละ 5 ไม่ทราบว่าคุณฉู่สนใจแบบไหนครับ”

ฉู่เกอฟังแล้วก็เพิ่งรู้ว่ามันมีรายละเอียดเยอะขนาดนี้ ตามหลักแล้วถ้าขายเป็นของสะสมน่าจะคุ้มกว่า ฟังจากน้ำเสียงอ้อมแอ้มของอีกฝ่าย ก็น่าจะทำเงินได้มากกว่าเท่าตัว

แต่ปัญหาคือสถานการณ์ของเขาไม่ปกติ เทียบกับทองก้อนเดียวในมือ เขาห่วงทองในดันเจี้ยนมากกว่า และการจะลงดันเจี้ยนต้องมีอุปกรณ์ดี ๆ ซึ่งต้องใช้เงินซื้อเดี๋ยวนี้

อีกอย่าง แค่มันเป็นทองคำจริง ๆ ก็ถือว่าเป็นข่าวดีมากพอแล้วสำหรับเขา

“ขายตามราคาทองปกติเลยครับ” ฉู่เกอตอบอย่างไม่ใส่ใจ

จินฟู่กุ้ยยิ้ม เหมือนจะไม่แปลกใจเท่าไหร่

“งั้นรบกวนคุณฉู่รอสักครู่ ทางเราต้องตรวจสอบความบริสุทธิ์และชั่งน้ำหนักก่อนครับ”

ฉู่เกอพยักหน้า

รออย่างใจเย็นอยู่พักใหญ่ ผลการตรวจสอบก็ออกมา

“ทองก้อนของคุณฉู่มีความบริสุทธิ์ค่อนข้างดีครับ มีทองคำผสมอยู่ร้อยละ 70 ดังนั้นราคาจะคิดที่ร้อยละ 70 ของราคาทองคำปกติ ทางเรารับซื้อทองคำที่กรัมละ 340 หยวน ทองก้อนนี้หนัก 103 กรัม 340 คูณ 103 คูณ 0.7 รวมเป็นเงิน 24,514 หยวนครับ”

ผู้จัดการยื่นเครื่องคิดเลขให้ฉู่เกอดู “คุณฉู่มีข้อสงสัยตรงไหนไหมครับ”

ฉู่เกอพยักหน้า บอกว่าไม่มีปัญหา

ไม่นานเงินจำนวน 24,514 หยวนก็ถูกโอนเข้าบัญชีธนาคารของฉู่เกอ

มองยอดเงินที่เพิ่มขึ้นมาสองหมื่นกว่าในบัญชี ฉู่เกอรู้สึกเหมือนฝันไป เงินได้มาง่ายดายชะมัด สะใจกว่าเงินเดือนไม่กี่พันตั้งเยอะ

จินฟู่กุ้ยเอ่ยขึ้น “ถ้าคุณฉู่มีทองแบบนี้อีก ยินดีต้อนรับเสมอนะครับ ทางเรายินดีรับซื้อ นี่นามบัตรผมครับ มีอะไรเกี่ยวกับทองคำปรึกษาได้”

ฉู่เกอพยักหน้าเล็กน้อย รับนามบัตรแล้วเดินออกจากร้านไป

พอก้าวพ้นประตูร้าน ฉู่เกอก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ เงินหาง่ายขนาดนี้เชียว พอคิดถึงโคโบลด์อีกตั้งเยอะในดันเจี้ยนที่รอให้ฆ่า ให้ล้วงศพ ไม่รู้จะได้ทองก้อนอีกตั้งเท่าไหร่ ฉู่เกอก็รู้สึกตื่นเต้นจนเนื้อเต้น ไม่รอช้า รีบไปหาอาวุธกันเลยดีกว่า

พอกลับถึงบ้าน ฉู่เกอเปิดคอมพิวเตอร์ เขาขุดคอมเก่าที่เลิกใช้เมื่อสองปีก่อนออกมาต่อเข้ากับเคสที่น้าส่งมา ส่วนตัวเขาใช้คอมพิวเตอร์เครื่องปัจจุบัน

เรื่องปืนผาหน้าไม้คงหวังไม่ได้แล้ว ฉู่เกอรู้สึกเสียดายนิดหน่อย ถ้ามีปืนอาก้าสี่สิบเจ็ดสักกระบอก กราดยิงใส่พวกโคโบลด์คงมันพิลึก ดันเจี้ยนนั่นคงเคลียร์ได้สบาย ๆ

แต่ตอนนี้ คงต้องพึ่งอาวุธเย็นอย่างพวกมีดดาบไปก่อน

ฉู่เกอคิดรายการของที่จะซื้อไว้แล้ว

อย่างแรกคือธนู เพราะพวกโคโบลด์อยู่กันเป็นกลุ่ม การใช้ธนูไม่เพียงช่วยโจมตีระยะไกล แต่ยังใช้ล่อให้มอนสเตอร์ออกมาทีละตัวได้ด้วย ถ้ามอนสเตอร์แห่กันมาเยอะ มีระยะห่างไว้ก่อนจะได้วิ่งหนีทัน

อย่างที่สองคืออาวุธประชิดตัว ต้องเป็นดาบที่มีคม พร้อมโล่ แล้วก็อาวุธยาวอย่างหอกสักเล่ม บวกมีดสั้นพกติดตัวไว้ป้องกันตัว แค่นี้ก็น่าจะครบเครื่อง

อย่างที่สามคือชุดเกราะ ตอนนี้เขาเอาตัวจริงลงดันเจี้ยน ชีวิตมีแค่ชีวิตเดียว จะมาเสี่ยงไม่ได้ ถ้าพลาดโดนฟันสักแผลคงไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ ถ้ามีชุดเกราะป้องกัน ความปลอดภัยคงเพิ่มขึ้นเยอะ

ของพวกนี้ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงหาซื้อยาก แต่สมัยนี้ แค่เข้าอินเทอร์เน็ตก็จัดการได้หมด

ฉู่เกอเปิดเว็บช้อปปิ้งหลายเว็บเริ่มค้นหา เดิมพันด้วยชีวิตและการผจญภัย แถมเพิ่งได้เงินก้อนโตมาหมาด ๆ ฉู่เกอเลยทุ่มไม่อั้น เลือกแต่ของดีของแพง

เริ่มจากชุดเกราะ ในเน็ตมีขายเยอะแยะ ตั้งแต่เกราะแผ่นเหล็กเต็มตัว แต่ฉู่เกอคิดแล้วคิดอีก สุดท้ายเลือกชุดปราบจลาจลที่เบาและคล่องตัวกว่า รูปร่างอย่างเขาใส่เกราะเหล็กหนัก ๆ คงวิ่งได้ไม่กี่ก้าว ชุดปราบจลาจลนี่แหละเหมาะสุด

ฉู่เกอพบว่าราคาของพวกนี้ต่างกันมาก ของถูก ๆ ไม่กี่ร้อยก็มี ดีขึ้นมาหน่อยก็พันสองพัน ของดีเกรดสูงสี่ห้าพันก็มี

ฉู่เกอไม่คิดจะงกกับเรื่องความปลอดภัยของตัวเอง สุดท้ายเลยเลือกชุดปราบจลาจลเอ็มเคห้าของเยอรมัน ครบชุดทั้งเกราะอก สนับแข้ง หมวกกันน็อก สนับแขน และเกราะคอ แถมยังมีโล่ปราบจลาจลมาให้อีก ราคา 5,800 หยวน ถึงจะแพงหน่อย แต่เพื่อความปลอดภัยถือว่าคุ้มค่า

(จบตอน)