ตอนที่ 5 ประสบการณ์ล้วงศพครั้งแรก

ตอนที่ 5 ประสบการณ์ล้วงศพครั้งแรก

อย่างไรก็ตาม โคโบลด์อีกสองตัวก็พุ่งเข้ามาถึงตัวในพริบตา เหวี่ยงอีเต้อขุดแร่เล็งเข้าแสกหน้า

ฉู่เกอรีบถอยหลังหลบ แม้จะหลบทีแรกพ้น แต่ทีที่สองกลับไม่รอด อีเต้ออันหนึ่งเจาะเข้าที่หน้าแข้งของเขาเต็ม ๆ

โอ๊ย เจ็บ! ฉู่เกอแยกเขี้ยวด้วยความเจ็บปวดจนเกือบจะร้องโอกออกมา ดีที่แรงของโคโบลด์ไม่ได้เยอะมาก บวกกับกางเกงยีนที่เขาใส่ค่อนข้างหนา ทำให้แผลไม่ลึกจนเลือดสาด แต่ถึงอย่างนั้นก็เล่นเอาฉู่เกอเกือบหลุดปากร้องลั่น

เกิดมาทั้งชีวิตเขายังไม่เคยเจ็บตัวขนาดนี้มาก่อน

ความเจ็บปวดนี้ไม่ได้ทำให้ฉู่เกอหมดสภาพการต่อสู้ แต่กลับกระตุ้นความดิบเถื่อนในตัวเขาให้พลุ่งพล่าน ดาบฟรอสต์มอร์นถูกหวดสวนกลับไปอย่างบ้าคลั่ง

ใช่แล้ว หวด เพราะฉู่เกอเพิ่งค้นพบว่าดาบฟรอสต์มอร์นเล่มนี้ไม่ได้ลับคมเลยสักนิด โคโบลด์ตัวเมื่อกี้ตายเพราะแรงกระแทกล้วน ๆ

เจ้าโคโบลด์สองตัวนั้นก็ซื่อบื้อเหลือเกิน ดูเหมือนจะไม่รู้จักหลบหลีกเลยสักนิด ตัวหนึ่งโดนดาบฟาดจนหงายหลัง อีกตัวโดนถีบจนล้มกลิ้ง จากนั้นฉู่เกอก็ปักปลายดาบเข้าที่คอหอยของตัวที่นอนหงายอยู่เต็มแรง

ส่วนโคโบลด์ตัวแรกที่โดนฟาดกระเด็นไปเมื่อกี้กลับตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาได้ ยังไม่ตายอีก แถมยังพุ่งเข้ามาหาเรื่องไม่เข็ดหลาบ ฉู่เกอเลยจัดให้อีกดอก เล่นงานมันด้วยวิธีเดิมจนร่วงไปกองกับพื้น

ฉู่เกอยืนหอบหายใจ มองดูศพโคโบลด์สามตัวที่นอนเกลื่อนพื้น ความเดือดดาลในอกค่อย ๆ สงบลง

สิ่งที่เหลืออยู่คือความเจ็บปวดทางกาย และความรู้สึกเหลือเชื่อที่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

นึกไม่ถึงว่าตัวเองจะเข้ามาตีมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนได้จริง ๆ แถมยังจัดการโคโบลด์ไปได้ตั้งสามตัว

แต่พอเทียบกับในเกมแล้ว ความรู้สึกแบบนี้มันช่างเร้าใจกว่ากันเยอะ ติดอย่างเดียวคือเจ็บชิบเป๋ง ก้มลงมองหน้าแข้งตรงจุดที่โดนอีเต้อเจาะเมื่อครู่ เห็นเลือดซึมออกมาจาง ๆ

ไม่ได้การ ต้องรีบกลับไปล้างแผล อีเต้อของพวกโคโบลด์สกปรกจะตาย ใครจะรู้ว่าจะมีเชื้อบาดทะยักหรือเปล่า

เขาตั้งใจจะหยิบอีเต้อพวกนั้นขึ้นมาตรวจสอบ แต่กลับพบว่ามันเหมือนถูกติดกาวไว้กับพื้น หยิบยังไงก็หยิบไม่ขึ้น

ฉู่เกอส่ายหน้าอย่างจนปัญญา กำลังจะเดินจากไป แต่ก็ต้องชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นว่าศพโคโบลด์ทั้งสามที่เพิ่งถูกจัดการไปนั้น กำลังเปล่งแสงสีขาวจาง ๆ ออกมา

ฉู่เกอนึกขึ้นได้ทันที ฆ่ามอนสเตอร์เสร็จแล้ว ยังไม่ได้เก็บของนี่หว่า หรือว่ามอนสเตอร์ในดันเจี้ยนนี้จะดรอปของด้วย? มิน่าล่ะถึงหยิบอีเต้อไม่ได้ สงสัยจะเก็บได้เฉพาะไอเทมที่ดรอปจากมอนสเตอร์เท่านั้น

เรื่องเก็บของ หรือที่เรียกกันว่า ‘ล้วงศพ’ ในเกมเขาทำเป็นประจำ แต่ในชีวิตจริงนี่เป็นครั้งแรก ไม่รู้ว่าจะเหมือนกับในเกมหรือเปล่า

ฉู่เกอเดินไปที่ศพหนึ่ง ยื่นมือไปสัมผัส ทันใดนั้นหน้าต่างรายการของก็เด้งขึ้นมาตรงหน้า ราวกับหน้าจอเสมือนจริงลอยอยู่เหนือศพโคโบลด์

เหรียญทองแดง x 8

คำอธิบาย: เหรียญทองแดงสลักลวดลายเรียบง่าย ทำจากทองเหลือง มีมูลค่าในตัวมันเองพอสมควร

เทียนไขของโคโบลด์ (ขยะ)

คำอธิบาย: โคโบลด์ขี้ขลาดกลัวสิ่งที่ซ่อนอยู่ในความมืดมาก พวกมันจึงหวงแหนเทียนไขของตัวเองสุดชีวิต บางครั้งยิ่งกว่าชีวิตตัวเองเสียอีก

“เวร แล้วฉันจะเอาไอ้นี่ไปทำซากอะไร?”

ฉู่เกอมองเหรียญเงินตราที่ไม่รู้จักกับเทียนไขงานหยาบในมือด้วยสีหน้าบอกไม่ถูก

แต่ไหน ๆ ก็เป็นการล้วงศพครั้งแรก ฉู่เกอเลยยัดของทั้งหมดใส่กระเป๋าเสื้อไปก่อน

จากนั้นก็ศพที่สอง ได้เหรียญทองแดงมาอีกไม่กี่เหรียญ กับของชิ้นหนึ่งขนาดเท่าฝ่ามือ

เศษผ้าลินิน (วัตถุดิบ)

คำอธิบาย: เศษผ้าลินินที่พบเห็นได้ทั่วไปและใช้ประโยชน์ได้หลากหลาย สามารถนำไปทำเสื้อผ้า เย็บแผล ทำผ้าเช็ดหน้า หรือผ้าขี้ริ้ว ในพื้นที่ที่เศรษฐกิจไม่ดี อาจใช้แทนเงินตราได้ด้วย

ก็ยังดูไร้ประโยชน์อยู่ดี แต่คิดไปก็สมเหตุสมผล โคโบลด์กระจอกขนาดนี้ จะให้ดรอปของเทพ ๆ ก็คงเป็นไปไม่ได้ ถ้าฆ่ามอนสเตอร์กระจอกในเกมออนไลน์ เขาก็คงไม่คาดหวังอะไรเหมือนกัน

ฉู่เกอยัดของลงกระเป๋าอย่างเซ็ง ๆ แล้วเอื้อมมือไปแตะศพโคโบลด์ตัวที่สาม

เหรียญทองแดง x 6, ทองก้อนโคโบลด์ x 1

ทองก้อนโคโบลด์ (ขยะ)

คำอธิบาย: ก้อนทองคำตามธรรมชาติ โคโบลด์มักจะแอบซ่อนทองคำที่ขุดเจอไว้กับตัว แม้พวกมันแทบจะไม่ได้ใช้ และมักจะดึงดูดนักผจญภัยให้มาฆ่าพวกมันเพราะทองก้อนนี้ แต่พวกมันก็เลิกนิสัยนี้ไม่ได้สักที นักผจญภัยมักเรียกทองที่ได้จากโคโบลด์ว่า 'ทองก้อนโคโบลด์'

เชี่ย! ของจริงหรือเปล่าเนี่ย? คราวนี้ฉู่เกอตื่นเต้นขึ้นมาทันที ลองเดาะน้ำหนักดู ทองก้อนนี้น่าจะหนักอย่างน้อยสองตำลึง (100 กรัม) ตอนนี้ราคาทองกรัมละ 300 กว่าหยวน ทองก้อนนี้มูลค่าหลายหมื่นหยวนเลยนะ ต่อให้ความบริสุทธิ์ไม่ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ อย่างน้อย ๆ ก็ต้องได้สักสองสามหมื่นล่ะน่า

ฉู่เกอทำงานมาพักใหญ่แล้ว เงินเดือนตอนนี้ก็แค่ห้าพันกว่า หักค่าใช้จ่าย จ่ายค่าผ่อนบ้าน ก็แทบไม่เหลือเก็บ แต่นี่แป๊บเดียวได้มาสองสามหมื่น ในใจลิงโลดสุด ๆ

ฉู่เกอคิดในใจ นี่สิถึงจะเรียกว่าการผจญภัย ฆ่ามอนสเตอร์ เก็บสมบัติ แถมยังเป็นสมบัติจริง ๆ จับต้องได้ ไม่ใช่ไอเทมสมมติในเกม

พอมองไปข้างหน้า นึกถึงฝูงโคโบลด์ในเหมืองพวกนั้น ในใจก็คิดว่าพวกมันต้องพกทองคำไว้อีกเพียบแน่ ความคิดนี้ทำให้เขาอยากจะพุ่งเข้าไปเปิดโหมด ‘มุโซ’ ไล่ฆ่าล้างบางพวกมันให้เกลี้ยง

แต่เขาก็ยังมีสติพอ การจัดการโคโบลด์แค่สามตัวยังทำให้เขาเจ็บตัวได้ขนาดนี้ ถ้าต้องสู้รวบยอดทียี่สิบกว่าตัว มีหวังได้ตายคาที่แน่ อีกอย่าง ในเมื่อเป็นดันเจี้ยน ก็ต้องไม่ได้มีแค่ลูกกระจ๊อก ข้างในต้องมีบอสอยู่ด้วย ต่อให้เป็นบอสโคโบลด์ มันก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็นบอส อย่าเพิ่งห้าวดีกว่า ยังไงดันเจี้ยนก็ไม่หนีไปไหน เตรียมตัวให้พร้อมแล้วค่อยกลับมาลุยใหม่ก็ได้

คิดได้ดังนั้น ฉู่เกอก็รีบหันหลังเดินกลับ

พอเดินไปแตะม่านแสงตรงทางออก วูบเดียวเขาก็กลับมายืนอยู่ในห้องนั่งเล่น

วางดาบฟรอสต์มอร์นลงข้างตัว ฉู่เกอสูดหายใจเข้าลึก ๆ บังคับตัวเองให้ใจเย็นลง แล้วไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาทำแผล ถลกขากางเกงขึ้น หน้าแข้งเริ่มบวมแดง ตรงรอยที่โดนอีเต้อเจาะมีเลือดซึมออกมาพอสมควร ดีที่แผลดูสะอาด ไม่มีสิ่งสกปรกฝังอยู่ ระหว่างใส่ยาปิดแผล ฉู่เกอก็เริ่มไตร่ตรองถึงความหมายของเรื่องราวทั้งหมด

ดูเหมือนว่าน้าชายของเขาจะเป็นคนไม่ธรรมดาจริง ๆ เรื่องเล่าการผจญภัยที่เคยฟังสมัยเด็ก อาจจะเป็นเรื่องจริงทั้งหมดก็ได้

เพียงแต่ตอนนี้น้าคงเจอปัญหาบางอย่าง ทำให้กลับมาไม่ได้ชั่วคราว แต่ก็ยังอุตส่าห์ส่งของวิเศษชิ้นนี้มาให้

แล้วเขาควรทำยังไงต่อ? แน่นอนว่าคงไม่เก็บของวิเศษนี้ไว้เฉย ๆ ให้เสียของ ต้องใช้มันให้คุ้มค่า ‘เรื่องราวไม่ธรรมดา’ ที่เขารอคอยมานานปรากฏขึ้นแล้ว จะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด เขารู้สึกสังหรณ์ใจว่าถ้าครั้งนี้เขาถอย เขาคงไม่มีวันได้เจอโอกาสแบบนี้เป็นครั้งที่สองในชีวิตอีกแล้ว

ฉู่เกอคิดอยู่พักหนึ่ง ก็เริ่มวางแผนในหัวได้คร่าว ๆ

อย่างแรก ต้องเอาทองก้อนนี้ไปขายก่อน แม้ในคำอธิบายจะวงเล็บว่า (ขยะ) แต่ถ้ามันไม่ใช่ทองคำจริง ๆ เขาคงเสียใจแย่ แต่ไม่ว่ามันจะเป็นทองจริงหรือไม่ เขาก็จะลงดันเจี้ยนนี้ต่ออยู่ดี

แน่นอนว่าถ้าจะลงดันเจี้ยนอีกรอบ จะใช้ดาบห่วย ๆ นี่ไม่ได้แล้ว

ฉู่เกอมองดาบฟรอสต์มอร์นบนพื้นด้วยสายตารังเกียจนิด ๆ ถึงมันจะดูเท่ระเบิด แต่มันไม่ได้ลับคม แถมยังหนักอึ้ง เหวี่ยงก็ยาก ไม่ใช่อาวุธที่เหมาะมือเลยสักนิด

ดังนั้นหลังจากขายทองได้ เขาควรจะไปหาซื้ออาวุธและอุปกรณ์ป้องกันมาเพิ่ม แล้วค่อยกลับไปลุยดันเจี้ยนแบบจัดเต็ม

พอวางแผนเสร็จ แผลที่ขาก็ทำเสร็จพอดี

คิดแล้วทำเลย ฉู่เกอยัดทองใส่กระเป๋า แล้วเดินกะเผลกออกจากห้องไปทันที

(จบตอน)