ตอนที่ 4 ดันเจี้ยนเหมืองหินแตก

ตอนที่ 4 ดันเจี้ยนเหมืองหินแตก

ผ่านม่านแสงนั้น ฉู่เกอมองเห็นสภาพภายในถ้ำได้อย่างเลือนราง

เฮ้ย นี่มันอะไรวะเนี่ย! ฉู่เกอตกใจรีบลุกขึ้นยืน คว้าดาบฟรอสต์มอร์นที่แขวนอยู่บนผนังลงมาถือไว้

ดาบฟรอสต์มอร์นเล่มนี้เป็นของสะสมจากเกมที่ฉู่เกอซื้อมาจากอินเทอร์เน็ต ราคาตั้งหกร้อยกว่าหยวน ทำจากเหล็กกล้าทั้งเล่ม หนักตั้งเจ็ดแปดชั่ง ถึงจะยังไม่ได้ลับคม แต่เอาไปไล่ฟันคนก็น่าจะเจ็บไม่ใช่เล่น สองมือกุมดาบแน่นทำให้ฉู่เกอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง ม่านแสงนั้นสั่นไหวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนิ่งสงบ ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางห้องนั่งเล่น ดูน่าขนลุกพิลึก

ภาพในม่านแสงก็ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น

ดูเหมือนจะเป็นภายในเหมืองแร่ที่ไหนสักแห่ง มืดตึ๊ดตื๋อ มองเห็นแสงไฟวูบวาบอยู่ไกล ๆ

หรือว่าจะเป็นประตูมิติในตำนาน? ทางผ่านไปสู่ต่างโลก?

เขามองดูแล้วก็รู้สึกว่าไม่น่าใช่ หันกลับไปมองคอมพิวเตอร์ แล้วจู่ ๆ ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ เจ้าสิ่งนี้ต้องเกี่ยวข้องกับคอมพิวเตอร์ของน้าและระบบดันเจี้ยนพหุจักรวาลในนั้นแน่ ๆ หรือนี่จะเป็นสิ่งที่เรียกว่าทางเข้าดันเจี้ยน?

ใช่แล้ว พอคิดแบบนี้ มันก็ดูคล้ายกับม่านแสงหน้าทางเข้าดันเจี้ยนในเกมที่เขาเคยเล่นไม่มีผิด

เขารีบหันกลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ปรากฏว่ามีข้อมูลใหม่เด้งขึ้นมาในช่องข้อความจริง ๆ ด้วย

ระบบ: สร้างดันเจี้ยนเสร็จสิ้น ดันเจี้ยนปัจจุบัน เหมืองหินแตก

ชื่อดันเจี้ยน: เหมืองหินแตก

ระดับดันเจี้ยน: ระดับชาวบ้าน

ความยาก: ง่าย

คำอธิบายดันเจี้ยน: เหมืองหินแตกเคยเป็นเหมืองแร่ทางทหารภายใต้การควบคุมของอาณาจักรโอเร็ก ผลิตแร่คุณภาพดีจำนวนมหาศาลให้กับกองทัพมาอย่างยาวนาน ทว่าหลังจากพ่ายแพ้ในสงครามทุ่งร้าง อาณาจักรโอเร็กสูญเสียอำนาจควบคุมในเขตทุ่งร้าง เหมืองแห่งนี้จึงถูกทิ้งร้างไปในที่สุด

แต่เมื่อเร็ว ๆ นี้ มีกลุ่มโคโบลด์เข้ามายึดครองเหมือง ขุดแร่ทั้งวันทั้งคืนเหมือนมีแผนการบางอย่าง และวันนี้ คุณในฐานะผู้แทรกแซง ได้บังเอิญหลงเข้ามาที่นี่

มอนสเตอร์ในดันเจี้ยน: ???? สามารถใช้ DKP เพื่อปลดล็อกข้อมูล

บอสประจำดันเจี้ยน: ???? สามารถใช้ DKP เพื่อปลดล็อกข้อมูล

แผนที่ดันเจี้ยน: ???? สามารถใช้ DKP เพื่อปลดล็อกข้อมูล

รับสมัครปาร์ตี้: ???? สามารถใช้ DKP เพื่อปลดล็อกข้อมูล

ดูเหมือนว่านอกจากชื่อดันเจี้ยน การมีอยู่ของพวกโคโบลด์ ระดับชาวบ้าน และความยากระดับง่ายแล้ว ข้อมูลอื่น ๆ ล้วนต้องใช้แต้ม DKP ซื้อทั้งนั้น

โคโบลด์หรือ? ฉู่เกอรู้จักดี ในความทรงจำ มันคือมอนสเตอร์ที่อ่อนแอมาก ๆ มักจะโผล่มาแค่ในโซนผู้เล่นใหม่ ถ้าให้ไปสู้กับพวกออร์คหรือโอเกอร์ เขาอาจจะไม่กล้า แต่ถ้าแค่โคโบลด์ เขาก็ไม่กลัว ยิ่งเป็นดันเจี้ยนระดับง่ายด้วยแล้ว

แต่ดันเจี้ยนนี้จะลงยังไง? หรือว่าต้องเดินเข้าไปลุยเอง?

เบาะแสทุกอย่างชี้ไปทางนั้น แต่ฉู่เกอก็ยังไม่อยากจะเชื่อ เขาเดินเข้าไปใกล้ม่านแสงด้วยความประหม่า ชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน แต่ก็มองไม่เห็นอะไรชัดเจน เขาอยากลองเอาดาบฟรอสต์มอร์นจิ้ม ๆ ดูเพื่อทดสอบคุณสมบัติของม่านแสง แต่ทันทีที่คมดาบสัมผัสโดน ภาพตรงหน้าก็วูบไหว วินาทีต่อมา เขาก็มาโผล่อยู่ในสถานที่ที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

ภายในเหมืองมืดมิด

ส่วนม่านแสงกลับไปอยู่ด้านหลังเขาแทน มองผ่านม่านแสงออกไป เขายังเห็นสภาพห้องนั่งเล่นของตัวเองอยู่เลย

เชี่ย ต้องเอาตัวจริงลงดันเจี้ยนจริง ๆ ด้วย!

ในใจฉู่เกอทั้งตื่นเต้นทั้งกังวล ปนเปไปกับความดีใจอย่างประหลาด การผจญภัยที่เขาเฝ้าฝัน ชีวิตสุดระทึกที่เขาโหยหา มาถึงแล้วจริง ๆ แต่ถ้าตายในนี้ จะตายจริงไหมนะ?

ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ทำให้ความมุ่งมั่นเมื่อครู่ลดฮวบลงไป

มิน่าล่ะ น้าถึงให้เลือกดันเจี้ยนแรกรระดับชาวบ้าน มองดูความมืดมิดเบื้องหน้า ฉู่เกอลึก ๆ ก็อดลังเลไม่ได้

“บ้าเอ๊ย วัน ๆ เอาแต่บ่นว่าเบื่อ ที่รอมาตลอดก็คือเวลานี้ไม่ใช่เรอะ?” ฉู่เกอบอกตัวเอง “อีกอย่างไม่ได้ให้ไปล่ามังกรซะหน่อย แค่โคโบลด์เอง จะกลัวอะไรวะ!” คิดได้ดังนั้น เขาก็รวบรวมความกล้า ก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า

แม้ในเหมืองจะมืด แต่ก็ไม่ได้มืดสนิท บนผนังถ้ำมีคบเพลิงปักอยู่เป็นระยะ ๆ ฉู่เกออาศัยแสงไฟสลัวเดินลึกเข้าไป เดินไปได้ไม่ไกลก็ได้ยินเสียง เคร้ง เคร้ง ดังแว่วมา

พอเลี้ยวผ่านทางโค้ง แสงสว่างก็สาดเข้ามา เห็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ตัวเล็ก ๆ สูงไม่ถึงเมตรจำนวนมาก กำลังเหวี่ยงอีเต้อขุดแร่ที่ผนังถ้ำทั้งสองฝั่ง โคโบลด์จริง ๆ ด้วย! หน้าตาเหมือนที่เคยเห็นในเกมไม่มีผิด

พวกโคโบลด์หน้าตาดูขี้ขลาด หัวเหมือนสุนัข ผิวหนังเหี่ยวย่นมีขนขึ้นหรอมแหรม หลังค่อม ตัวผอมแห้ง ในมือถืออีเต้อ สวมเสื้อผ้าทำจากหนังสัตว์หรือเศษผ้าสกปรกมอมแมมดูไม่ออกว่าเป็นสีอะไร บางตัวก็แก้ผ้า ข้างหลังสะพายตะกร้าใส่แร่ บนหัวของโคโบลด์ทุกตัวมีเทียนไขปักอยู่เพื่อให้แสงสว่าง

บนหัวพวกมันมีชื่อสีแดงลอยอยู่ว่า โคโบลด์ขุดแร่

ใต้ชื่อมีแถบเลือดสีแดง เหมือนกับว่าเขาหลุดเข้ามาในเกมจริง ๆ

ฉู่เกอยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น สิ่งมีชีวิตที่เคยเห็นแต่ในเกมมาปรากฏตัวเป็น ๆ อยู่ตรงหน้า มันน่าอัศจรรย์จนทำอะไรไม่ถูก และในขณะเดียวกันก็รู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง จนไม่รู้จะทำยังไงต่อ

จนกระทั่ง... “แกจะเอาเทียนข้าไปไม่ได้นะ!” เสียงแหลมปรี๊ดดังขึ้นขัดจังหวะความมึนงงของฉู่เกอ โคโบลด์ตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุดเหมือนจะสังเกตเห็นเขาเข้าแล้ว จึงพุ่งเข้ามาหา โคโบลด์อีกสองตัวข้าง ๆ ได้ยินเสียงร้องของเพื่อน ก็วิ่งตามมาด้วย

เฮ้ย! ฉู่เกอได้สติ รีบหันหลังเตรียมวิ่งหนี ข้างหน้ามีโคโบลด์ตั้งยี่สิบสามสิบตัว ถึงจะดูอ่อนแอ แต่ถ้าโดนรุมทึ้ง... เอ๊ะ พอหันหลังกลับไป เขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติ โคโบลด์พวกนั้นดูเหมือนจะไม่เห็นหัวเขาเลย ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป มีแค่สามตัวใกล้ ๆ เท่านั้นที่พุ่งเข้ามา

พิจารณาดูแล้ว โคโบลด์พวกนี้สูงไม่ถึงเมตร ผอมแห้งแรงน้อย ดูไม่น่ากลัวสักนิด

ใช่แล้ว นี่มันดันเจี้ยนนี่นา มอนสเตอร์ในดันเจี้ยนมีระยะความสนใจของมัน ถ้าไม่เข้าไปในระยะ พวกมันก็จะไม่โจมตี ต่อให้เป็นมอนสเตอร์ประเภทมนุษย์ที่จะเรียกพวก ก็เรียกได้แค่ตัวที่อยู่ใกล้ ๆ เท่านั้น

ชั่วพริบตาฉู่เกอก็เข้าใจหลักการ แต่เขาก็ยังวิ่งหนีไปอีกหน่อย จนมั่นใจว่ามีแค่สามตัวที่ตามมาจริง ๆ ถึงได้หันขวับกลับมา ง้างดาบฟรอสต์มอร์นฟันสวนลงไปเต็มแรง

โคโบลด์ตัวหน้าสุดใจกล้าเงื้ออีเต้อสวนกลับมา แต่ด้วยความสูงไม่ถึงเมตร บวกกับอีเต้อสั้น ๆ ไม่ถึงครึ่งเมตร เทียบกับดาบฟรอสต์มอร์นยาวเมตรกว่าของฉู่เกอ รวมความยาวแขนเข้าไปอีก ระยะโจมตีของเขาได้เปรียบกว่าถึงสองสามเท่า

ผัวะ! ดาบฟาดเข้ากลางกบาลโคโบลด์เต็มรัก มันร้องโหยหวนแล้วล้มกลิ้งไปกับพื้นทันที

(จบตอน)