บทที่ 21 - คานงัด

“พันธมิตรเรือใบโลหิต? นี่มันองค์กรอะไรกัน... ไม่เห็นพวกรุ่นพี่เคยพูดถึงเลย...”

“จะองค์กรอะไรก็ช่างเถอะ ไม่เห็นเหรอว่าพวกนี้แผ่รังสีอำมหิตขนาดไหน อย่าไปยุ่งดีกว่า รีบไปเถอะ ออกไปก่อนค่อยว่ากัน”

เพียงพริบตาเดียว ในห้องเรียนหมายเลขเก้าก็เหลือเพียงสมาชิกพันธมิตรเรือใบโลหิตเกือบแปดสิบคน ที่กำลังล้อมกรอบผู้ฝึกหัดน้องใหม่ไม่กี่คนเอาไว้

คนที่เคยปากดีตะโกนว่าพวกกริมม์จะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินครึ่งปี ตอนนี้หน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นไหลอาบหน้าผาก สังเกตเห็นได้ชัดว่าขาสองข้างภายใต้เสื้อคลุมกำลังสั่นพั่บๆ

“พ... พวกนาย? นี่มันเรื่องเข้าใจผิด เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันนะ”

ชายคนนี้ชื่อ โทริส ตอนนี้เขาไม่ห่วงภาพพจน์อะไรอีกแล้ว น้ำเสียงแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

ใครจะไปคิดว่าในบรรดาเด็กใหม่รุ่นนี้จะมีองค์กรที่แข็งแกร่งขนาดนี้ก่อตั้งขึ้นมาแล้ว

ต้องรู้ว่าเด็กใหม่เพิ่งเข้าเรียนได้แค่สามวันเองนะ!

“เข้าใจผิด? หึๆ...”

ลาฟีหัวเราะเยาะ พลางหันไปมองยอร์คริสและยอร์คเลียนา

ยอร์คเลียนาพูดเสียงเบาอย่างกล้าๆ กลัวๆ “พี่ลาฟีคะ อย่าฆ่าเขาเลย ฆ่าคนในสถาบันจะโดนหน่วยคุมกฎไล่ล่าเอานะคะ”

คำเตือนของยอร์คเลียนาทำให้โทริสและพรรคพวกสิบกว่าคนข้างหลังเหงื่อแตกพลั่ก

อย่าฆ่าเขา?

หรือว่าเจ้าพวกนี้คิดจะลงมือจริงๆ?

ต้องรู้ว่าถ้าฆ่าคนอย่างโจ่งแจ้งในสถาบัน ถ้าหน่วยคุมกฎเอาเรื่องขึ้นมา มีแต่ทางตายสถานเดียว!

“วางใจเถอะ”

ลาฟีตอบกลับยอร์คเลียนาเพื่อความสบายใจ โทริสโล่งอกไปเปราะหนึ่ง แต่ในใจกลับอาฆาตมาดร้าย

คิดว่าหล่อนคงไม่กล้าหรอก หึๆ ขนาดตัวเขาเองยังต้องไปหาพวกรุ่นพี่ผู้ฝึกหัดพ่อมดเก่าๆ ถึงจะกล้าทำอะไร เจ้าพวกนี้แม้จะไม่รู้ว่ารวมตัวกันได้ยังไง แต่ก็เป็นแค่พวกบ้านนอกไม่มีอิทธิพล เดี๋ยวองค์กรนี้ก็ไปไม่รอด!

แต่ทว่า อัมรานด์กลับพูดต่อจากลาฟี หันไปบอกยอร์คเลียนาว่า “กฎของสถาบันน่ะพวกเราศึกษาอย่างรอบคอบแล้วในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เดิมทีเราก็ตั้งใจจะเชือดไก่ให้ลิงดูเพื่อสร้างบารมีให้พันธมิตรอยู่แล้ว ในเมื่อเจ้านี่โชคร้ายมาหาเรื่องลาฟี ก็เอามันนี่แหละ”

ผู้ใช้วิชาตุ๊กตาเบ้ปาก “เรื่องพรรค์นี้ ตอนนี้ในพันธมิตรก็คงมีแค่ฉันที่ลงมือได้ หวังว่าพวกสายคำสาปในพันธมิตรจะรีบเก่งขึ้นไวๆ นะ”

กริมม์ยืนดูอยู่ข้างๆ เห็นว่าเรื่องราวน่าจะจัดการได้เรียบร้อยแล้ว ก็ไม่คิดอะไรมาก ยกเท้าถีบเข้าที่ท้องของโทริสเต็มแรง

“อั่ก!”

โทริสหน้าซีดแล้วเปลี่ยนเป็นแดงก่ำเหมือนกินอุจจาระเข้าไป ตัวงอเป็นกุ้ง สองมือกุมท้องแน่น แต่ไม่กล้าร้องโอกโอยออกมา

“หึ ไอ้คนน่ารังเกียจ”

กริมม์เห็นสายตาดูถูกเหยียดหยามจากชายคนนี้มามากพอแล้ว มันทำให้เขานึกถึงคนบนเรือเดินสมุทรในตอนแรกที่เต็มไปด้วยความหยิ่งยโสโอหัง

เป็นเพราะพ่อมดหน้ากากไร้ลักษณ์ที่ทำให้ทุกคนตาสว่าง รู้จักตัวเอง ไม่ทำตัวไร้เดียงสาเหมือนเด็กน้อยที่พ่อแม่คอยประคบประหงมอีกต่อไป

“สวัสดี เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันไปได้หรือยัง?”

หญิงสาวที่โทริสตามจีบมาตลอดมองเขาด้วยสายตารังเกียจ พอเห็นว่าตัวเองโดนล้อมอยู่ด้วย ก็รู้สึกไม่สบายใจ จึงถามทุกคนออกไปอย่างไม่เกรงกลัว

อัมรานด์ชะงักไปนิดหนึ่ง สังเกตอากัปกิริยาของหญิงสาวคนนี้อย่างละเอียด

ครู่ต่อมา ความเย็นชาบนใบหน้าของอัมรานด์ก็หายไป แทนที่ด้วยรอยยิ้มสุภาพแบบขุนนาง โค้งคำนับให้หญิงสาว “ได้แน่นอนครับ คุณผู้หญิงผู้งดงาม”

“เอ๋?”

หญิงสาวแปลกใจเล็กน้อย มองอัมรานด์อีกสองสามที ก่อนจะยิ้มแปลกๆ แล้วเดินออกจากวงล้อมไปโดยไม่หันกลับมามองข้างหลังอีกเลย

เมื่อหญิงสาวจากไป ในห้องเรียนหมายเลขเก้าก็มีเสียงโหยหวนดังระงมราวกับหมูถูกเชือด ดังก้องไปทั่ว

พวกเด็กใหม่ที่ถูกไล่ออกไปยืนรอนอกห้องต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สีหน้าไม่สู้ดีนัก

เจ้าพวกนี้มันตัวอันตรายชัดๆ!

เด็กใหม่สวมแว่นตาที่เคยคิดว่าพวกกริมม์ตายแน่ ตอนนี้ได้แต่นึกเจ็บใจตัวเอง

เมื่อกี้เห็นพวกนั้นทำท่าไม่เกรงกลัวอะไร ก็น่าจะรู้ว่าต้องมีเบื้องหลัง แต่ตอนนั้นตัวเองดันถอยออกมาซะได้!

เด็กหนุ่มรู้สึกเสียดาย ถ้ายอมออกหน้าเมื่อกี้ อาจจะได้ทำความรู้จักและเข้าร่วมพันธมิตรเรือใบโลหิตนี้ไปแล้ว

เฮ้อ...

เหลือเวลาอีกนิดหน่อยก่อนจะเริ่มเรียน โทริสถูกพยุงออกไปโดยเด็กใหม่หน้าตาบวมปูดสองสามคน อัมรานด์ทำท่าปาดคอใส่ผู้ใช้วิชาตุ๊กตา ผู้ใช้วิชาตุ๊กตาพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ แล้วเดินตามกลุ่มนั้นออกไป

สักพัก ห้องเรียนหมายเลขเก้าก็กลับมาเนืองแน่นไปด้วยผู้คนอีกครั้ง ราวกับว่าการทะเลาะวิวาทเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา

ตึก ตึก ตึก...

เสียงรองเท้าส้นสูงดังก้องมาจากทางเดิน พร้อมกับเสียงนาฬิกาเวทมนตร์บอกเวลา ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน พ่อมดหญิงสาวสวยคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง

(Salty : คำว่า 'พ่อมด' ในที่นี้ไม่ได้เป็นคำระบุเพศนะครับ แต่เป็นชื่อเรียกตำแหน่งหรือสถานะของบุคคล :D)

ผมสั้นสีน้ำตาลเข้มดูทะมัดทะแมง ผิวพรรณเนียนละเอียด ดวงตาสีอำพัน และรูปร่างเย้ายวนภายใต้เสื้อคลุมรัดรูป ทั้งหมดนี้บ่งบอกว่านี่คือพ่อมดหญิงที่มีเสน่ห์และเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว

และนี่เป็นครั้งแรกที่กริมม์ได้เห็นพ่อมดในรูปลักษณ์มนุษย์ปกติ

“เอาล่ะ ต่อไปนี้ฉันจะเป็นอาจารย์สอนวิชาพื้นฐานทั้งเจ็ดคาบของพวกเธอ เรียกฉันว่าอาจารย์เลียนอี”

เสียงของพ่อมดหญิงที่มีเสน่ห์ดึงดูดใจดังขึ้น

พอเห็นทุกคนมองรูปร่างหน้าตาของเธอด้วยความประหลาดใจ เธอก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงยิ้มออกมา

“แปลกใจกับรูปร่างหน้าตาของฉันเหรอ? หึๆ ไม่ใช่พ่อมดทุกคนจะหมกมุ่นอยู่กับการวิจัยสายเลือดหรอกนะ แม้ว่าเวทมนตร์สายเลือดจะทำให้พ่อมดแข็งแกร่งขึ้นได้รวดเร็วที่สุด แต่มันก็จะเปลี่ยนรูปลักษณ์ของพ่อมดและมีการกัดกร่อนทางจิตใจที่แก้ไขไม่ได้ ดังนั้นเวทมนตร์สายเลือดจึงไม่ได้เหมาะกับพ่อมดทุกคน”

ว้าว...

โลกพ่อมดก็ยังมีด้านที่สวยงามอยู่สินะ ทุกคนมองดูอาจารย์เลียนอีแล้วอดคิดแบบนั้นไม่ได้

กร้วม!

ทันใดนั้น พร้อมกับเสียงเคี้ยว ทุกคนที่มีสีหน้าเคลิบเคลิ้มต่างพากันหน้าแข็งค้าง แม้แต่กริมม์ยังอดกระตุกที่หางตาไม่ได้

พ่อมดหญิงแสนสวยคนนี้ จู่ๆ ก็หยิบตะขาบสีดำตัวยาวเท่าฝ่ามือออกมา ยัดเข้าปากแล้วเคี้ยว “กร้วมๆ” อย่างหน้าตาเฉย ทุกคนถึงกับจินตนาการภาพตะขาบตัวนั้นกลายเป็นน้ำเหลวๆ ในปากของเธอได้เลย

พ่อมดที่สวยขนาดนี้ แท้จริงแล้ว...!

เฮ้อ...

เสียงถอนหายใจดังขึ้นอย่างไร้เสียง

“ตกใจที่ฉันกินไอ้นี่เหรอ?”

เลียนอีมองสีหน้าของทุกคนแล้วถาม ก่อนจะส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจ “สิ่งที่มีร่วมกันสามอย่างของพ่อมดธาตุทุกคน คือลูกแก้วพยากรณ์ แมลงปรสิต และทาสวิญญาณ ต่อไปถ้าพวกเธอไม่อยากตายเพราะคำสาปหรือภาพลวงตาโดยไม่รู้ตัว ก็รีบเพาะเลี้ยงแมลงปรสิตของตัวเองซะ”

พ่อมดสาวยิ้ม “และเมื่อถึงตอนนั้น พวกเธอก็จะรู้ว่าแมลงพวกนี้ไม่ได้สกปรกเหมือนที่พวกเธอเข้าใจอย่างตื้นเขินหรอก พวกมันเป็นเพียงสัญลักษณ์หนึ่งของจักรวาลอันไร้ที่สิ้นสุด เป็นส่วนหนึ่งของระบบนิเวศ”

กริมม์กลั้นความรู้สึกอยากจะอาเจียน แล้วคิดในใจเงียบๆ “แต่มันก็ไม่ใช่ของที่จะเอามากินเล่นแบบนั้นแน่นอน!”

เลียนอีไม่ได้สนใจสายตาของคนอื่น เธอยังคงเคี้ยวตะขาบในปากอย่างหน้าตาเฉย หลังจากกลืนลงคอไปแล้ว เธอก็พูดเรียบๆ ว่า “ในเมื่อเป็นคาบแรก ไหนลองบอกนิยามของพ่อมดในใจพวกเธอมาซิ”

ทุกคนมองหน้ากันไปมา

บินแฮนสันกลับเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่คือผู้กุมกฎเกณฑ์ของโลก พวกเขายืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกใบนี้ ควบคุมสมดุลและความเป็นความตายของสรรพชีวิต”

“พ่อมดคือสถานะที่หลุดพ้นจากปุถุชน คือการยกระดับและวิวัฒนาการของชีวิต...”

มีคนลุกขึ้นตอบประปรายสิบกว่าคน เกือบทุกคนต่างสรรเสริญความยิ่งใหญ่ ลึกลับ และไม่อาจต้านทานได้ของพ่อมด

กริมม์ก็ลองอธิบายพ่อมดในมุมมองของตัวเองดูบ้าง “พ่อมดผู้ยิ่งใหญ่ น่าจะเป็นผู้ที่ใช้ความรู้ที่ตนเองครอบครอง เพื่อบรรลุเป้าหมายตามอุดมการณ์ของตนเอง?”

ตอนที่พูดประโยคนี้ ในหัวของกริมม์ก็นึกถึงประโยคบนหินยักษ์ที่ปากอุโมงค์สถาบันขึ้นมาโดยอัตโนมัติ “ขอความรู้ที่ไร้สิ้นสุดแก่ข้า ข้าจะใช้ตัวเองเป็นจุดหมุน พลิกโลกทั้งใบให้ประจักษ์”

หลังจากที่เหล่าเด็กใหม่ได้อธิบายความเข้าใจเกี่ยวกับพ่อมดจนครบแล้ว เลียนอีก็ยังคงเงียบ แสดงว่าเธอยังไม่พอใจ

แต่ก็ไม่มีใครลุกขึ้นยืนอีกแล้ว

เลียนอีพูดอย่างราบเรียบ “สิ่งที่เรียกว่าพ่อมด คือผู้ที่ใช้คานงัดแห่งความรู้อันประณีตของตน งัดกฎเกณฑ์ของโลก จงจำไว้ คนที่พูดประโยคนี้คือพ่อมดวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ผู้ยิ่งใหญ่ในยุคโบราณ ท่านอันโตนิโอ”

จากนั้น พ่อมดสาวก็จัดระเบียบโต๊ะบรรยายแล้วพูดว่า “เอาล่ะ ต่อไปฉันจะสาธิตสิ่งที่เรียกว่าการงัดกฎเกณฑ์ให้ดู”

เลียนอีหยิบหินเวทมนตร์ขนาดเท่ากันออกมาสามก้อน แล้วนำไปวนที่หน้าลูกแก้วพยากรณ์ทีละก้อน

“ดูสิ หินเวทมนตร์สามก้อนนี้ ภายในมีพลังงานบรรจุอยู่เจ็ดหน่วยพลังงานเท่ากัน”

พูดจบ เลียนอีก็ร่ายคาถา ทันใดนั้นก็มีม่านพลังใสๆ ล้อมรอบแท่นบรรยาย และลูกแก้วพยากรณ์ตรงหน้าก็ลอยขึ้นกลางอากาศด้วยผลของคาถา

เลียนอีกล่าว “ต่อไป ลูกแก้วนี้จะบันทึกข้อมูลหน่วยพลังงานที่ระเบิดออกมาจากหินเวทมนตร์ทั้งสามก้อน”

หินเวทมนตร์ก้อนแรกถูกเลียนอีห่อหุ้มด้วยพลังเวทอย่างง่ายๆ แล้วโยนใส่ลูกแก้วที่ลอยอยู่กลางอากาศ จากนั้นหินเวทมนตร์ก็ระเบิด “ปุ” กลางอากาศ

“อืม มาดูผลลัพธ์กัน การใช้วิธีดิบเถื่อนที่สุดในการกระตุ้นให้หินเวทมนตร์ระเบิด ลูกแก้วบันทึกว่าได้รับแรงกระแทกความรุนแรงสามหน่วย ทั้งที่เดิมทีหินก้อนนี้มีพลังงานถึงเจ็ดหน่วย”

เลียนอีส่ายหน้า

“นั่นหมายความว่า หินเวทมนตร์ก้อนนี้ภายใต้การควบคุมที่หยาบช้าของพ่อมด ยังไม่ทันได้แสดงคุณสมบัติที่แท้จริงของมันออกมาด้วยซ้ำ”

ต่อมา เลียนอีหยิบหินเวทมนตร์ก้อนที่สองขึ้นมา

คราวนี้หลังจากห่อหุ้มด้วยพลังเวท พลังงานภายในหินกลับค่อยๆ ไหลเข้าสู่ร่างกายของเลียนอี จากนั้นเธอก็ร่ายคาถา ลูกไฟขนาดเท่ากำปั้นก็ลุกโชนขึ้นที่ปลายนิ้ว

เลียนอีโยนลูกไฟที่ปลายนิ้วขึ้นไปใส่ลูกแก้วกลางอากาศอย่างสบายๆ หลังม่านพลังสว่างวาบ เสียงระเบิดตูมก็ตามมา เปลวเพลิงถูกกักกันไว้อย่างสมบูรณ์ภายในพื้นที่เล็กๆ ของแท่นบรรยาย

“ดูผลลัพธ์สิ ครั้งนี้ฉันใช้วงเวทลูกไฟพื้นฐานที่สุดของพ่อมด เปลี่ยนพลังเวทในหินเวทมนตร์ให้เป็นพลังแห่งเปลวเพลิง ลูกแก้วแสดงว่าเมื่อกี้ได้รับแรงกระแทกถึงสี่สิบหน่วยพลังงาน ซึ่งมากกว่าสามหน่วยเมื่อกี้ถึงสิบสามเท่า และมากกว่าพลังงานดั้งเดิมของหินเวทมนตร์ถึงห้าเท่า”

พูดจบ เลียนอีก็หยิบหินเวทมนตร์ก้อนสุดท้ายขึ้นมา

หลังจากดูดซับพลังงานจนหมด ตามมาด้วยเสียงร่ายคาถาที่ซับซ้อน ปลายนิ้วของเลียนอีก็เกิดลูกไฟขนาดเท่าหัวคนลุกโชนขึ้น

แต่ที่ต่างออกไปคือ ลูกไฟลูกนี้ค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างตามบทสวด กลายเป็นรูปนกไฟที่กำลังกางปีกบิน

“นี่คือวงเวทลูกไฟดัดแปลงที่ฉันวิจัยขึ้นสมัยยังเป็นผู้ฝึกหัดพ่อมด แค่การวิจัยคาถานี้ก็กินเวลาฉันไปถึงสามปี แต่ตอนนี้พอกลับมาคิดดู มันก็คุ้มค่า”

จากนั้น นกไฟก็พุ่ง “ฟิ้ว” เข้าใส่ลูกแก้วกลางอากาศ เกิดเสียงระเบิดรุนแรง เปลวเพลิงม้วนตัวเผาผลาญรอบลูกแก้วอย่างบ้าคลั่ง พลังงานดูเข้มข้นมาก

มาเร็ว ไปเร็ว

การระเบิดเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา ไม่เหมือนเปลวไฟก่อนหน้าที่ลุกไหม้อยู่นาน

เธอกวักมือเรียก ลูกแก้วก็ตกลงในมือ เลียนอีดูข้อมูลในลูกแก้วแล้วยิ้ม “ลูกแก้วแสดงว่า เมื่อกี้มันรับแรงกระแทกถึงหกสิบหกหน่วยพลังงาน นั่นหมายความว่า หินเวทมนตร์ที่มีพลังงานแค่เจ็ดหน่วย หลังจากผ่านการงัดกฎเกณฑ์ด้วยคานงัดแห่งความรู้ของฉันที่เป็นพ่อมด มันระเบิดพลังออกมามากกว่าตัวมันเองถึงเก้าเท่ากว่าๆ”

เลียนอีหยุดนิดหนึ่งแล้วยิ้ม “นี่แหละ คือพลังที่พ่อมดครอบครอง”

เหล่าเด็กใหม่เต็มห้องเพิ่งจะเข้าใจที่มาและปรัชญาแห่งพลังของพ่อมดเป็นครั้งแรก ต่างพากันทำหน้าตื่นเต้น รู้สึกว่ามันมหัศจรรย์ เหลือเชื่อ และน่าสนุก

แต่คนเหล่านี้มองว่าการทดลองของเลียนอีเป็นเพียงเกมสนุกๆ เกมหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้คิดอะไรมาก

เพราะสิ่งที่พวกเขาสนใจ มีเพียงพลังที่เวทมนตร์มอบให้ และเมื่อไหร่พวกเขาถึงจะครอบครองพลังแบบนั้นได้

มีเพียงกริมม์เท่านั้นที่กำลังครุ่นคิด

ใช้ความรู้เป็นคานงัด ใช้ตนเองเป็นจุดหมุน อาศัยความแตกต่างและความขัดแย้งระหว่างกฎเกณฑ์ เพื่อต้านงัดกฎเกณฑ์ของโลก!

นี่หรือคือพ่อมด?

(จบแล้ว)