บทที่ 3: สระหมื่นภพกับพรสวรรค์ไร้ระดับ

นี่คือยุคสมัยที่รุ่งโรจน์ที่สุด เป็นยุคแห่งการบำเพ็ญเพียรสากลที่แม้แต่ผู้ไร้รากวิญญาณก็ยังได้รับรากวิญญาณเทียมระดับต่ำสุดฟรี เพื่อก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งอมตะ

ทว่านี่ก็เป็นยุคสมัยที่โหดร้ายที่สุดเช่นกัน เหล่าเจ้าดินแดนผู้เหนือโลกต้องออกสำรวจพหุจักรวาล เผชิญหน้ากับความเป็นความตาย ยิ่งโลกมีระดับสูงเพียงใด ความผิดพลาดเพียงเสี้ยววินาทีอาจหมายถึงจุดจบที่ร่างกายแหลกเหลวไม่มีชิ้นดี

กระนั้น ผู้คนนับไม่ถ้วนก็ยังดาหน้าเข้ามาเป็นเจ้าดินแดนเพื่อบุกเบิกโลกใหม่ เมื่อใดที่มีเจ้าดินแดนปรากฏขึ้นในโลกแห่งหนึ่งแล้ว จะไม่มีเจ้าดินแดนคนใหม่ถูกส่งไปที่นั่นอีกเป็นเวลาหนึ่งร้อยปี

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ เจ้าดินแดนทุกคนมีเวลาพัฒนาตนเองหนึ่งร้อยปีเต็ม

จะยืนหยัดอย่างผงาดง้ำได้หรือไม่ ล้วนขึ้นอยู่กับความสามารถของตนเองทั้งสิ้น

ความคิดของหนิงเกอค่อยๆ กลับมาอยู่กับปัจจุบัน การปรากฏตัวของนักตกปลาคนนั้นทำให้เขามั่นใจว่าตนหลุดเข้ามาในโลกหนึ่งดาวเป็นอย่างต่ำ จากนี้ไป ขอเพียงระมัดระวังตัวและรู้จักใช้ทรัพยากรที่มี เขาก็จะค่อยๆ เพิ่มพูนความแข็งแกร่งได้

ส่วนไอ้อาชีพเกษตรกรวิญญาณนั่น... ใครอยากเป็นก็เชิญเป็นไปเถอะ!

ว่าแต่ พรสวรรค์เจ้าดินแดนของข้าคืออะไรกันแน่?

หนิงเกอเรียกหน้าต่างสถานะออกมา ซึ่งเป็นรูปแบบที่ตราเจ้าดินแดนแสดงผลให้ผู้ใช้เห็น

【เจ้าดินแดนฝึกหัด: หนิงเกอ】

【รากวิญญาณ: รากวิญญาณเพลิงเทียม ระดับต่ำ】

【ตบะบารมี: ขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นที่สาม】

【เคล็ดวิชา: เคล็ดวิชาเพลิงชาด ขั้นที่สาม】

【คาถา: วิชาจอบขุด (ความสำเร็จขั้นสูง), วิชาเรียกฝน (ความสำเร็จขั้นต้น), ดัชนีทองคำกิง (ความสำเร็จขั้นต้น), วิชาวงปีไม้ (ความสำเร็จขั้นต้น), วิชาระเบิดเพลิงน้อย (ความสำเร็จขั้นสูง), ดัชนีเพลิง (ความสำเร็จขั้นต้น)】

【พรสวรรค์: สระหมื่นภพ (ความโปรดปรานจากหมื่นภพ)】

【ห้างสรรพสินค้า: ปลดล็อกหลังจากยึดครองดินแดน】

【แต้มเจ้าดินแดน: ไม่มี】

สระหมื่นภพงั้นรึ??? หนิงเกอตะลึงงันเมื่อเห็นช่องพรสวรรค์ของตน หรือพรสวรรค์ของเขาจะเป็นวัตถุสิ่งของ? แต่ชื่อมันฟังดูอลังการไม่เบา

เดี๋ยวนะ ทำไมถึงไม่ระบุระดับ?

ปกติมันต้องมีบอกระดับไม่ใช่หรือ?

หนิงเกอเพ่งสมาธิไปที่คำว่า "สระหมื่นภพ" ทันใดนั้นข้อมูลชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

【สระหมื่นภพ: พรสวรรค์ไร้ระดับ ระดับที่แท้จริงขึ้นอยู่กับตบะบารมีของเจ้าดินแดน และจะยกระดับขึ้นตามความแข็งแกร่งของเจ้าดินแดน ปัจจุบันสามารถสุ่มสร้างไอเทมจากพหุจักรวาลที่มีระดับไม่เกินระดับสอง การใช้งานแต่ละครั้งต้องใช้หนึ่งร้อยหินวิญญาณระดับต่ำ ไม่จำกัดจำนวนครั้งในการใช้งาน】

พรสวรรค์ไร้ระดับ? เติบโตตามตบะของเจ้าดินแดน... สมองของหนิงเกอแทบระเบิดออกด้วยความปิติ นี่มันพรสวรรค์ประเภทเติบโตชัดๆ!

วู้วฮูว!

หนิงเกอแทบอยากจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ในที่สุดโชคชะตาก็เข้าข้างเขาเสียที!

คนเรามันจะซวยซ้ำซ้อนไปตลอดชีวิตไม่ได้จริงๆ เรื่องที่ไม่มีรากวิญญาณเอย เรื่องพรสวรรค์ห่วยแตกจนสอบไม่ติดมหาวิทยาลัยเอย หรือเรื่องโดนโกงตอนขายสมุนไพรวิญญาณเอย... ทั้งหมดนั่นกลายเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วไปเลย

ตราเจ้าดินแดนคุณภาพต่ำเพียงชิ้นเดียวกลับพลิกชะตาชีวิตได้ขนาดนี้ จริงอย่างที่เขาว่า ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งโชคดีมากเท่านั้น!

แต่คำว่า "ความโปรดปรานจากหมื่นภพ" นี่มันหมายถึงอะไร?

หนิงเกอกดความตื่นเต้นในใจลง แล้วเพ่งสมาธิไปที่คำว่าความโปรดปรานจากหมื่นภพ

【ความโปรดปรานจากหมื่นภพ: เจ้าดินแดนผู้โชคดี ในฐานะผู้ครอบครองพรสวรรค์สระหมื่นภพแต่เพียงผู้เดียว ท่านได้รับผลพิเศษเพิ่มเติม ไอเทมที่ได้รับจากสระหมื่นภพจะมีจำนวนเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า】

ดวงตาของหนิงเกอเบิกกว้าง มีเรื่องแบบนี้ด้วยรึ? นั่นหมายความว่าเขาจะได้ไอเทมเหมือนกันสองชิ้นจากการสุ่มครั้งเดียวงั้นสิ? ผลลัพธ์คูณสอง!

นี่มัน... นี่มัน... แทบจะเป็นพรสวรรค์อีกอย่างหนึ่งเลยทีเดียว น่าเสียดายที่ผลนี้ใช้ได้กับสระหมื่นภพเท่านั้น ถ้าใช้กับทรัพยากรภายนอกได้ด้วย เขาคงรวยเละเทะไปแล้ว!

เขาเคยได้ยินมาว่ามีเจ้าดินแดนผู้โชคดีบางคนปลุกพรสวรรค์ที่ช่วยเพิ่มทรัพยากรที่หาได้เป็นสองเท่า หรือบางทีก็สิบเท่าร้อยเท่า คนพวกนั้นโดดเด่นขึ้นมาทันที ไม่เพียงแค่ฝึกฝนได้รวดเร็ว แต่ยังได้รับการสนับสนุนทรัพยากรจากเผ่ามนุษย์เหยียนหวงอีกด้วย

พรสวรรค์ของเขาในตอนนี้ ก็ไม่น่าจะด้อยไปกว่าเจ้าพวกนั้นหรอกมั้ง?

ติดปัญหาอยู่อย่างเดียว... ตอนนี้เขาไม่มีหินวิญญาณสักก้อน จะให้เปิดใช้งานสระหมื่นภพสักครั้งยังทำไม่ได้เลย

บ้าเอ๊ย แม่ศรีเรือนหัวไวแค่ไหน หากไร้ข้าวสารก็หุงข้าวไม่ได้! ลูกผู้ชายอกสามศอกทำได้แค่หลั่งน้ำตาในใจ

จะปล่อยให้สระวิเศษแบบนี้วางทิ้งไว้เฉยๆ ก็ไม่ได้

ก่อนอื่น ต้องขยันหาหินวิญญาณเสียก่อน

และเขาต้องรีบหาดินแดนยึดครอง ไม่อย่างนั้นก็ใช้ห้างสรรพสินค้าเจ้าดินแดนไม่ได้

หนิงเกอมองไปรอบๆ คิดว่าที่นี่ทำเลไม่เลว ดูจากสภาพของนักตกปลาคนนั้น ตรงนี้ไม่น่าจะเป็นดินแดนของใคร

"ตราเจ้าดินแดน ยึดครองพื้นที่รัศมีหนึ่งพันเมตรเป็นอาณาเขต"

ไม่ใช่ว่าหนิงเกอไม่อยากยึดครองพื้นที่ที่มีชุมชน แต่ที่นี่คือโลกบำเพ็ญเพียร ที่ที่มีคนอยู่ย่อมมีเจ้าของ สำหรับปลาซิวปลาสร้อยอย่างเขาที่มีตบะแค่ขั้นสาม ขืนไปแย่งที่คนอื่นก็เท่ากับรนหาที่ตาย

ถ้าเป็นโลกธรรมดา ป่านนี้หนิงเกอยึดครองเมือง หรืออย่างน้อยก็หมู่บ้านไปแล้ว

เพราะความเจริญรุ่งเรืองของดินแดนส่งผลต่อการได้รับแต้มเจ้าดินแดน แต่ในระยะนี้หนิงเกอยังไม่ต้องคิดถึงเรื่องนั้น ตบะของเขาต่ำเตี้ยเกินไป สิ่งแรกที่ต้องทำคือหาหินวิญญาณมาเพิ่มพูนความแข็งแกร่ง

เมื่อตบะสูงขึ้น จะกลับมาพัฒนาเมืองก็ยังไม่สาย

【ตรวจพบพื้นที่ที่สามารถยึดครองได้... ทำการยึดครองสำเร็จ... เปิดระบบห้างสรรพสินค้าเจ้าดินแดน】

เมื่อข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้น หนิงเกอก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ที่นี่กันดารอย่างที่คิดและเขาก็ยึดครองได้สำเร็จ

หนิงเกอเปิดห้างสรรพสินค้าเจ้าดินแดนขึ้นมาดู มีหมวดหมู่สินค้ามากมายละลานตา

【ของวิเศษฟ้าดิน】

【เคล็ดวิชาและคาถา】

【มรดกสายอาชีพ】

【สัตว์อสูรและสัตว์เซียน】

【สารานุกรมของวิเศษ】

【ของใช้ในชีวิตประจำวัน】

【สินค้าช่วยเพิ่มการบำเพ็ญเพียร】

【วัตถุเทพทรัพยากร】

...หนิงเกอกดเข้าไปดูหมวด "สินค้าช่วยเพิ่มการบำเพ็ญเพียร" หัวข้อนี้มันช่างล่อตาล่อใจเหลือเกิน

เพียงครู่เดียว น้ำลายของเขาก็แทบจะไหลย้อย

ของข้างในมันช่างเป็นที่ต้องการสำหรับเขาเสียเหลือเกิน

【โอสถบำเพ็ญเพียร ระดับหนึ่งขั้นต่ำ: เพิ่มตบะหนึ่งขั้นในช่วงต้นของขอบเขตกลั่นลมปราณ ไร้ผลข้างเคียง จำกัดการซื้อสามเม็ด ราคาเม็ดละห้าร้อยหินวิญญาณระดับต่ำ ผู้ขาย: เจ้าดินแดนเซียนโอสถ】

【โอสถทะลวงด่าน ระดับหนึ่งขั้นต่ำ: ทะลวงคอขวดจากช่วงต้นไปสู่ช่วงกลางของขอบเขตกลั่นลมปราณ ไร้ผลข้างเคียง จำกัดการซื้อหนึ่งเม็ด ราคาเม็ดละสามพันหินวิญญาณระดับต่ำ ผู้ขาย: เจ้าดินแดนเซียนโอสถ】

【โอสถบำเพ็ญเพียร ระดับหนึ่งขั้นกลาง: เพิ่มตบะหนึ่งขั้นในช่วงกลางของขอบเขตกลั่นลมปราณ ไร้ผลข้างเคียง จำกัดการซื้อสองเม็ด ราคาเม็ดละสองพันหินวิญญาณระดับต่ำ ผู้ขาย: เจ้าดินแดนเซียนโอสถ】

【โอสถทะลวงด่าน ระดับหนึ่งขั้นกลาง: ทะลวงคอขวดจากช่วงกลางไปสู่ช่วงปลายของขอบเขตกลั่นลมปราณ ไร้ผลข้างเคียง จำกัดการซื้อหนึ่งเม็ด ราคาเม็ดละแปดพันหินวิญญาณระดับต่ำ ผู้ขาย: เจ้าดินแดนเซียนโอสถ】

【โอสถบำเพ็ญเพียร ระดับหนึ่งขั้นสูง: เพิ่มตบะหนึ่งขั้นในช่วงปลายของขอบเขตกลั่นลมปราณ ไร้ผลข้างเคียง จำกัดการซื้อสองเม็ด ราคาเม็ดละหนึ่งหมื่นหินวิญญาณระดับต่ำ ผู้ขาย: เจ้าดินแดนเซียนโอสถ】

【โอสถทะลวงด่าน ระดับหนึ่งขั้นสุดยอด: ทะลายขีดจำกัดของขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นเก้าเพื่อเข้าสู่ขั้นสิบ จำกัดการซื้อหนึ่งเม็ด ราคาเม็ดละหนึ่งล้านหินวิญญาณระดับต่ำ ผู้ขาย: เจ้าดินแดนเซียนโอสถ】

【โอสถทะลวงด่าน ระดับหนึ่งสิบสองลาย: ทะลายขีดจำกัดของขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นสิบเพื่อเข้าสู่ขั้นสิบเอ็ด จำกัดการซื้อหนึ่งเม็ด ราคาเม็ดละสิบล้านหินวิญญาณระดับต่ำ ผู้ขาย: เจ้าดินแดนเซียนโอสถ】

【โอสถทะลวงด่าน ระดับหนึ่งสิบหาลาย: ทะลายขีดจำกัดของขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นสิบเอ็ดเพื่อเข้าสู่ขั้นสิบสอง จำกัดการซื้อหนึ่งเม็ด ราคาเม็ดละหนึ่งร้อยล้านหินวิญญาณระดับต่ำ ผู้ขาย: เจ้าดินแดนเซียนโอสถ】

ของดีก็คือของดี แต่มันมีข้อเสียที่เห็นได้ชัดอยู่หนึ่งอย่าง... แพงระยับ!

ในที่สุดหนิงเกอก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมพวกเด็กมัธยมที่มีผู้ปกครองเป็นเจ้าดินแดนถึงก้าวหน้าได้รวดเร็วนักในช่วงสามปี พับผ่าสิ! มีเงินขนาดนี้ใครมันจะไม่เก่งขึ้นบ้าง!

เจ้าดินแดนหลายคนไม่ต้องง้อเม็ดยาสำหรับขอบเขตกลั่นลมปราณด้วยซ้ำ ซื้อให้ลูกหลานกินเล่นยังได้ ไม่ต้องสนพรสวรรค์ แค่อัดยาเข้าไปเรื่อยๆ

ต่อให้เป็นหมู ก็ยังดันให้ถึงขั้นเก้า หรือกระทั่งทะลวงสู่ขอบเขตสร้างรากฐานได้ก่อนจบมัธยม!

"เจ้าดินแดนเซียนโอสถ... เจ้าสัวใหญ่ตัวจริง!"

จินตนาการไม่ออกเลยว่าตาแก่นี่จะรวยล้นฟ้าขนาดไหน!

หากไม่มีการจำกัดจำนวนการซื้อ ป่านนี้คงมีคนกวาดซื้อไปเก็งกำไรในโลกอื่นจนรวยเละไปแล้ว! เดี๋ยวนะ... ดูเหมือนว่าสำหรับเจ้าดินแดนเซียนโอสถ การขายยาใน "โลกเจ้าดินแดน" ของตัวเองคงไม่มีข้อจำกัดสินะ? ตาแก่นี่ต้องรวยระดับจักรวาลแน่ๆ!

สำหรับคนที่ผูกขาดเทคโนโลยีแต่เพียงผู้เดียว การหาเงินมันช่างง่ายดายเหลือเกิน

น่าเสียดายที่หนิงเกอไม่มีปัญญาซื้อแม้แต่เม็ดเดียว

เมื่อเลื่อนลงมาด้านล่าง ก็พบยาพื้นฐานทั่วไปอย่าง "ยาเพิ่มลมปราณ" ราคาไม่แพง เม็ดละห้าหินวิญญาณ หนึ่งเม็ดเพิ่มความก้าวหน้าหนึ่งเปอร์เซ็นต์ ต้องใช้หนึ่งร้อยเม็ด รวมเป็นเงินห้าร้อยหินวิญญาณ ถึงจะเลื่อนขั้นย่อยในช่วงต้นได้หนึ่งขั้น

จำกัดการซื้อสามร้อยเม็ด ซึ่งพอดีสำหรับการเลื่อนสามขั้นแรก

"นี่มัน... กล้าท้าชนกับโอสถบำเพ็ญเพียรระดับหนึ่งขั้นต่ำเชียวรึ? บ้าไปแล้ว..."

บ้าชัดๆ ยาเพิ่มลมปราณร้อยเม็ดจะไปเทียบชั้นกับยาเม็ดเดียวของคนอื่นได้ยังไง? อ้อ... มันเป็นยาเพิ่มลมปราณที่มีลวดลายโอสถ ไร้พิษตกค้าง และการเพิ่มพลังถูกล็อกไว้ตายตัวที่หนึ่งเปอร์เซ็นต์

หากเป็นยาจากโลกบำเพ็ญเพียรทั่วไป ยาที่มีลวดลายโอสถไม่น่าจะเพิ่มพลังแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์

ต้องยอมรับว่าเจ้าหมอนี่ที่ชื่อ "นักเรียนประถมปรุงยา" มีลูกเล่นแพรวพราวทีเดียว

หนิงเกอเดาว่าหมอนี่คงปรุงยาเทพๆ แบบตาแก่เซียนโอสถไม่ได้ เลยเน้นปริมาณเข้าสู้ ดูเหมือนตั้งใจจะทำสินค้าออกมาชนกับยาทุกตัวของเจ้าดินแดนเซียนโอสถเลยทีเดียว

เช่น ยาเพิ่มลมปราณขั้นกลาง และยาเพิ่มลมปราณขั้นสูง

นี่มันเหมือนให้กินยาแทนข้าวชัดๆ แถมราคาก็ไม่ขยับเลยสักนิด

ยังมีโอสถราคาถูกอีกมากมาย แต่นั่นเป็นราคาตามท้องตลาดของโลกบำเพ็ญเพียรทั่วไป ไม่จำกัดการซื้อ เพราะยาพวกนี้ไม่ได้ปรุงโดยเจ้าดินแดน แต่เป็นการนำทรัพยากรจากโลกที่พวกเขายึดครองมาขาย

แต่การจะหวังรวยด้วยวิธีนี้ก็ยากเอาการ

กำไรนิดหน่อยพอได้ แต่ถ้าขายตัดราคาจนกระทบผลประโยชน์ของตระกูลเซียนหรือสำนักใหญ่ในโลกนั้นๆ ก็เท่ากับรนหาที่ตาย

หนิงเกอเลื่อนดูต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเจอ "โอสถเซียน"!

แต่ราคานั้นสูงเสียดฟ้า และต้องซื้อด้วยสิ่งที่เรียกว่า "หินเซียน" เท่านั้น

แน่นอนว่ามีรากวิญญาณเทียมขายด้วย แต่อำนาจการขายนี้ผูกขาดโดยผู้อาวุโสทั้งสามสิบหกท่าน สำหรับรากวิญญาณแต่ละระดับ เจ้าดินแดนทุกคนมีสิทธิ์ซื้อได้เพียงครั้งเดียว

ราคานั้นเกินเอื้อมสำหรับหนิงเกอในตอนนี้ เขาทำได้แค่มองตาละห้อย

ไม่ใช่ว่าพอมีโอสถเพิ่มพลังแล้วรากวิญญาณจะไม่สำคัญ ตรงกันข้าม ระดับของรากวิญญาณมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อความแข็งแกร่งของผู้บำเพ็ญเพียร ระหว่างรากวิญญาณระดับต่ำกับระดับกลางที่อยู่ในขอบเขตเดียวกัน พลังปราณที่ฝึกฝนได้จะมีความเข้มข้นต่างกัน ซึ่งส่งผลโดยตรงต่ออานุภาพของคาถา แม้จะมีระดับความเชี่ยวชาญเท่ากันก็ตาม

อาจจะไม่เห็นผลชัดเจนนักในช่วงขอบเขตกลั่นลมปราณ แต่ยิ่งตบะสูงขึ้น ช่องว่างนี้ก็จะยิ่งถ่างกว้างขึ้นเรื่อยๆ