บทที่ 8 เขาจะไม่ปล่อยใครก็ตามที่พยายามแย่งชิงหร่วนหร่วนไป

นัยน์ตาของหลู้สือเหนียนไหววูบเล็กน้อย "ไม่มีใครกล้าหรอก"

เขารั้งร่างบางเข้ามาในอ้อมกอด ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง

"ไม่มีใครกล้าว่าเธอหรอก"

ซูหร่วนลอบค้านในใจ บนเครือข่ายดวงดาวมีคนก่นด่าเธอถมเถไป ตอนนี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะเปิดดูด้วยซ้ำ

"ตราบใดที่หร่วนหร่วนไม่หนีไปจากฉัน ก็จะไม่มีใครหน้าไหนกล้ารังแกเธอได้"

เขาก้มหน้าลง จ้องมองเธอเขม็ง

"แต่ถ้าเธอหนีไปล่ะก็ ฉันจะ..."

เขาจะจับเธอกลับมา หักปีกของเธอเสีย และทำให้เธอต้องพึ่งพาเขาไปชั่วชีวิต

ปลายนิ้วของหลู้สือเหนียนไล้แผ่วเบาไปตามพวงแก้มของซูหร่วน

ปลายนิ้วนั้นเย็นเยียบ เฉกเช่นเดียวกับอ้อมกอดของเขา เย็นชาทว่าเปี่ยมไปด้วยความต้องการครอบครอง

หลังจากทานข้าวต้มไปได้เล็กน้อย ซูหร่วนก็ผล็อยหลับไปอีกครั้ง การถูกเคี่ยวกรำถึงสองรอบทำเอาร่างกายบอบบางของเธอรับไม่ไหวจริงๆ

ตรงกันข้ามกับหลู้สือเหนียนที่ดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่า เขาเฝ้าดูเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินออกจากห้องนอนตรงไปยังห้องทำงาน

ห้องทำงานกลับมาสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบดังเดิมแล้ว

หลู้สือเหนียนนั่งลงหลังโต๊ะทำงาน เปิดออปติคอลคอมพิวเตอร์ หน้าจอโฮโลแกรมปรากฏขึ้นกลางอากาศ

ไม่นาน รองผู้บัญชาการหวังโม่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศก็ปรากฏตัวขึ้นบนหน้าจอ หวังโม่ทำวันทยหัตถ์ก่อนเอ่ยรายงาน "ท่านผู้บัญชาการ จับตัวคนได้แล้วครับ"

"อืม" หลู้สือเหนียนตอบรับเสียงเรียบ ประกายสีแดงฉานพาดผ่านนัยน์ตาสีนิลวูบหนึ่ง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ ห้องใต้ดินแห่งหนึ่ง

ร่างสูงของหลู้สือเหนียนปรากฏขึ้นที่หน้าประตู เจียงหลินที่ถูกจับตัวมามองเขาด้วยสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด

"ท่านผู้บัญชาการ! ผมไม่ได้เป็นคนต้นคิดเรื่องพาซูหร่วนหนีตามกันไปนะครับ!"

หลู้สือเหนียนหลุบตามองต่ำ ขยับจัดถุงมือหนังอย่างใจเย็น

ถุงมือหนังสีดำเย็นเยียบช่างดูคล้ายคลึงกับตัวเขา... เย็นชา โหดเหี้ยม ทรงพลัง และไม่อาจสั่นคลอน

เขาสาวเท้าก้าวเข้ามา รองเท้าคอมแบทกระแทกพื้นเกิดเสียงหนักแน่นเป็นจังหวะ ราวกับเสียงระฆังมรณะที่ดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอกย้ำลงกลางใจของเจียงหลิน

โดยที่หลู้สือเหนียนยังมิทันได้ลงมือทำอะไร เจียงหลินก็ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น โขกศีรษะร้องขอชีวิตไม่หยุด

"ท่านผู้บัญชาการ ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้วจริงๆ"

"ผมไม่กล้าแล้ว ครั้งหน้าผมไม่กล้าแล้วครับ"

"ไม่ ไม่ ไม่ ไม่มีครั้งหน้าอีกแล้วครับ"

เขาร่ำไห้อย่างน่าเวทนา ด้วยความหวาดกลัวว่าหลู้สือเหนียนจะปลิดชีพตน

หลู้สือเหนียนเดาะลิ้นเบาๆ ก่อนจะตวัดขาเตะเจียงหลินเต็มแรง

"หร่วนหร่วนหนีตามคนไร้น้ำยาอย่างแกไปเนี่ยนะ?"

"เหอะ"

เขาแค่นหัวเราะ รองเท้าคอมแบทเหยียบลงบนอกของเจียงหลิน ออกแรงบดขยี้เพียงเล็กน้อย เจียงหลินก็เจ็บปวดเจียนตายจนส่งเสียงไม่ออก

"ไม่... ไม่ใช่เพราะผม"

สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำงานทันที "เธอต้องการตามหาพี่ชาย เธอแค่อยากตามหาพี่ชายครับ!"

เจียงหลินกรีดร้องลั่น หมดสิ้นคราบผู้ดีที่เคยมี

"พี่ชาย?" ประกายบางอย่างวาบผ่านดวงตาของหลู้สือเหนียน

เขาพอรู้เรื่องราวภายในของตระกูลเสิ่นอยู่บ้าง... หลายปีก่อนเกิดเหตุผิดพลาดสลับตัวบุตรสาวแท้ๆ กับบุตรสาวจอมปลอม เลี้ยงลูกคนอื่นมานานถึงสิบแปดปี พอตามตัวหร่วนหร่วนของเขากลับมาได้ ก็ดันไม่ยอมไล่แม่ตัวปลอมนั่นออกไป

ผู้นำตระกูลเสิ่นช่างโง่เขลาสิ้นดี

ส่วนตระกูลซูนั้น... หลู้สือเหนียนไม่ได้รู้รายละเอียดมากนัก

ตระกูลซูอาศัยอยู่ที่ดาวชั้นล่างมาตลอด จนกระทั่งซูหร่วนอายุสิบแปดปีจึงถูกตระกูลเสิ่นรับตัวกลับมายังดาวนครหลวง

รู้เพียงว่าซูหร่วนมีพี่ชายสามคน แต่เมื่อไม่กี่ปีก่อน ทั้งสามคนกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยและไม่มีใครพบเห็นอีกเลย

หร่วนหร่วนของเขา... ที่แท้ก็กำลังพยายามตามหาพี่ชายงั้นหรือ?

เมื่อเทียบกับการหนีตามผู้ชายอื่น เหตุผลนี้ช่วยลดทอนความหงุดหงิดในใจของหลู้สือเหนียนลงได้บ้าง

ทว่า... สายตาของเขาตวัดกลับมาที่เจียงหลิน ริมฝีปากยกยิ้มมุมปาก

"ทำยังไงดีล่ะ? ฉันเองก็ไม่อยากปล่อยแกไปเหมือนกัน"

ใครก็ตามที่บังอาจคิดจะแย่งชิงหร่วนหร่วนไปจากอกเขา เขาไม่มีวันละเว้นมันผู้นั้น

ครึ่งชั่วโมงให้หลัง หลู้สือเหนียนเดินออกมาจากห้องใต้ดิน จากนั้นจึงมีคนเข้าไปเก็บกวาดความเรียบร้อยด้านใน

เมื่อเห็นสภาพของเจียงหลินที่เลือดท่วมตัวและหมดสติไป ทั้งสองคนต่างสบตากันด้วยความหวาดหวั่น ตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว ไม่กล้าปริปากเอ่ยสิ่งใด ได้แต่รีบหามร่างนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนจะพาไปที่ใดนั้น... บางทีคงมีแต่พวกเขาเท่านั้นที่รู้