บทที่ 7 ก็แค่อุบัติเหตุ

หลู้สือเหนียนไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เอื้อนเอ่ย เขาระดมจูบเธอ ตีตราประทับกลิ่นอายของเขาลงบนทุกตารางนิ้วของเรือนร่าง

เพื่อให้เธอตกเป็นของเขาโดยสมบูรณ์

สภาพห้องทำงานเละเทะไม่มีชิ้นดี

ในภวังค์อันเลือนราง ซูหร่วนได้ยินเสียงครางแผ่วเบาเจือความน้อยใจของหลู้สือเหนียนดังอยู่ข้างหู

"หร่วนหร่วนเป็นของฉัน"

"เธอเป็นของฉันได้แค่คนเดียว"

— — — —

เมื่อซูหร่วนตื่นขึ้นมาอีกครั้ง รัตติกาลก็มาเยือนเสียแล้ว

หลู้สือเหนียนหายตัวไป ห้องนอนว่างเปล่าเหลือเพียงเธอลำพัง

ซูหร่วนฝืนสังขารที่ปวดร้าวลุกขึ้นนั่ง สูดยอมหายใจเข้าลึกๆ

หลู้สือเหนียน... ไอ้คนสารเลว! ต่อให้เกิดภาวะคืนสู่สามัญ เขาก็ยังหื่นกระหายราวกับสัตว์ป่า!

เขาไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจเอาเสียเลย

ซูหร่วนยกมือขึ้นนวดเอว กำลังจะหยิบออปติคอลคอมพิวเตอร์มาเช็คข้อความ ประตูก็ถูกเปิดออกเสียก่อน

หลู้สือเหนียนเปลี่ยนมาอยู่ในชุดลำลอง ยืนถือชามข้าวต้มอยู่ที่หน้าประตู

เขาเดินดุ่มๆ เข้ามาหาเธอราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ซูหร่วนถลึงตาใส่เขา พึมพำด่า "คนสารเลว"

มือของหลู้สือเหนียนชะงักไปครู่หนึ่ง เขานั่งลงข้างขอบเตียง ยกชามข้าวต้มขึ้นมาแล้วมองสบตาเธอพลางเอ่ยหน้าตาย "ฉันยังเลวได้มากกว่านี้อีกนะ"

ซูหร่วน: ...

"ฉันกินเองได้ค่ะ" ซูหร่วนเอื้อมมือจะไปรับชามข้าวต้มจากมือหลู้สือเหนียน แต่เขากลับเบี่ยงหลบ

"หร่วนหร่วนยังมีแรงเหลืออีกหรือ?" หลู้สือเหนียนเอ่ยอย่างมีนัย "ดูท่าฉันคงยังพยายามไม่มากพอสินะ"

ซูหร่วนลดมือลง เอ่ยอย่างห่อเหี่ยว "งั้นคุณก็ป้อนฉันสิ"

"อืม" หลู้สือเหนียนขานรับเสียงนุ่ม ตักข้าวต้มขึ้นมา เป่าให้คลายร้อน แล้วจ่อที่ริมฝีปากของซูหร่วน

ซูหร่วนอ้าปากรับข้าวต้มอย่างว่าง่าย พลางเอ่ยถาม "ภาวะคืนสู่สามัญของคุณ..."

มือของหลู้สือเหนียนชะงัก ก้มหน้าลงต่ำเอ่ยเสียงขรึม "มันก็แค่อุบัติเหตุน่ะ"

ซูหร่วนขมวดคิ้วเล็กน้อย "เป็นเพราะสิ่งเจือปนในสารอาหารสังเคราะห์หรือเปล่าคะ?"

ตามหลักเหตุผลแล้ว ด้วยสถานะและอำนาจระดับหลู้สือเหนียน เขาต้องได้รับการบำบัดขจัดสิ่งเจือปนที่ศูนย์การแพทย์ทหารทุกๆ ครึ่งปี ไม่น่าจะเกิดอาการคืนสู่สามัญแบบนี้ได้

"อืม" หลู้สือเหนียนตอบรับสั้นๆ ไม่ได้ขยายความต่อ

ซูหร่วนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

พลังจิตของเธออยู่แค่ระดับ E สิ่งเจือปนในสารอาหารจึงไม่มีผลกระทบกับเธอเลยสักนิด

แต่เธอเคยได้ยินมาว่า ยิ่งพลังจิตสูงเท่าไหร่ ก็ยิ่งไวต่อสิ่งเจือปนในสารอาหารมากเท่านั้น และปฏิกิริยาตอบสนองก็จะยิ่งรุนแรงตามไปด้วย เธอจึงไม่แน่ใจว่าคนที่มีพลังจิตระดับ 3S อย่างหลู้สือเหนียนจะไวต่อสิ่งเจือปนมากน้อยเพียงใด

แต่เธอก็ยังกำชับว่า "ฉันได้ยินว่ากองทัพมีบริการบำบัดขจัดสิ่งเจือปน คุณต้องอย่าลืมไปทำนะคะ"

หลู้สือเหนียนเลิกคิ้ว มองซูหร่วนด้วยความแปลกใจ

"หร่วนหร่วนรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?"

บริการนี้ของศูนย์การแพทย์ทหารเป็นความลับมาโดยตลอด เพราะวัตถุดิบที่ใช้ในการบำบัดนั้นหายากและเข้มงวดมาก จึงปิดเป็นความลับไม่ให้คนภายนอกล่วงรู้ หากไม่ใช่ระดับสูงจริงๆ คนธรรมดาย่อมไม่มีทางเข้าถึงข้อมูลนี้

เมื่อถูกถามจี้ ซูหร่วนจึงตอบเลี่ยงๆ ว่า "ฉันได้ยินพี่ใหญ่พูดถึงน่ะค่ะ"

หลู้สือเหนียนป้อนข้าวต้มให้เธออีกคำ เอ่ยถามลองเชิง "พี่ชายใหญ่ที่หายสาบสูญไปของเธอน่ะเหรอ?"

"อื้อ" ซูหร่วนพยักหน้าหงึกหงัก รีบเปลี่ยนเรื่องทันที "ยังไงซะคุณก็ต้องดูแลร่างกายให้ดีนะคะ"

"ได้สิ" ริมฝีปากของหลู้สือเหนียนยกยิ้ม เขาก้มลงจุมพิตริมฝีปากเธอเบาๆ "ฉันจะดูแลร่างกายให้ดี เพราะนั่นเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้หร่วนหร่วน... พอใจได้นี่นา จริงไหม?"

ใบหน้าของซูหร่วนแดงซ่านขึ้นทันที

เธอสะบัดหน้าหนี สวนกลับไปว่า "ฉันแค่คิดเผื่อคนอื่นต่างหากล่ะคะ"

"ขืนทุกคนรู้ว่าคุณเกิดภาวะคืนสู่สามัญ พวกเขาต้องคิดว่าเป็นเพราะฉันหนีงานแต่งจนทำให้คุณโมโหแน่ๆ"

"ถึงตอนนั้นฉันคงโดนก่นด่าจนหูชาแหงๆ"